Yalnizliim bir böcek gibi ruhumu kemirmeye bashlayinca, ve ben gülmeyi unutunca, shiir yazmaktan daha büyük zevk alacaim. Umudum kalmamish, evdeki biralar bitmish, kasetlerim kilmish, gitarimin bütün telleri kopmush olacak çünkü. Bir oyun sahneye koyamayacaim. Yalnizlik hayat oyunumu kara bir bulut gibi kaplayip ona hükmedecek. Elimde sadece shiirler kalacak o zaman. Duvarlara, masalara, her yere shiirler yazacaim. Sharki söylemek zevk vermeyecek. Parçalanmish bir kagittaki tek bestem umutlar gibi çöp kutusunu boylayacak.
Yorgun gün devrederken kendini geceye, ben kaçacaim insanlardan…
Yalnizlik ruhumun son kırıntılarını da bitirirken, artik gülmek gibi bir eylemden habersizken gözlerim, zamanla shiirlerden bile biktiimi hissederken, kanatsiz bir melek gelecek ilahiler söyleyerek. Siyah bir kiyafeti ve elinde kocaman bir oragi olan melek elini uzatacak bana. Ona dokunduum an son bulacak masal… Öleceim… Ve tabutumun bashinda durup bana fikra anlatacak bir dostum olmadii için aalayacaim…
