ความรักแบบตุ่นๆ
                        โดย ลุงอินน์

S O M E T H I N G A B O U T M A R R Y...... BY INN
*********************************************************
กระทาชายไทยพึงสำเนียกไว้ นี่คือความจริงหลังแต่งงานแล้ว

ฟัง..ท่านจะต้องเป็นคนฟังที่ดีเสมอ ฟังหล่อนบ่นในขณะรับประทาน
อาหารเช้า ฟังหล่อนบ่นในขณะที่ท่านขับรถไปส่งที่ทำงานและตอน
รับกลับ ก่อนนอน จะเป็นการบ่นครั้งสุดท้ายก่อนที่หล่อนจะผลอย
หลับไปเพราะหมดแรง..ต้องเป็นผู้ฟังที่ดีและสงบ
คิด..ท่านจะต้องคิดตลอดเวลา อยากให้หล่อนเป็นลมฟุบคาโต๊ะอาหาร
เช้าให้รู้แล้วรู้รอด ท่านจะคิดเวลาไปรับส่ง เวลาเกิดอุบัติเหตุถูกชน
จะต้องโดนชนข้างซ้ายเสมอ ขาดไปเลยยิ่งดี ก่อนนอนท่านก็ต้อง
เอามือก่ายหน้าผาก อยากให้พรุ่งนี้เธอไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
ถาม..ท่านจะต้องโดนถามที่โต๊ะอาหารเช้าเสมอว่า วันนี้เอาเท่าไร 50 บาท
พอไหม พอไปส่งหรือรับก็โดนคำถามอีก ทำไมเติมบ่อยจังน้ำมัน
พึ่งเติมไปเมื่อต้นอาทิตย์ ไปรับใครมา วันนี้ช้าไป 30 วิ..หายหัวไป
ไหนมา..ฉอดดดดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ก่อนนอน โดนถามอีก..
เพื่อนฉันโทรมาบอกว่า คุณกำลังมองๆเด็กที่ทำงานเหรอ..คงสาว
สวยกว่าฉันหน่ะซิ..ใช้ไม่ได้แบบนี้ ฉอดดดๆๆๆๆๆๆๆๆครอกฟี๊ๆๆ
จดจำ..ท่านจะต้องจำนะจำไว้ บอกได้บอก สอนได้สอน ถ้าไม่พร้อมแล้ว
อย่าเข้าไป นะ..ครับ..ผู้มาใหม่ทั้งหลาย..ปัญหาจะเกิดตามมา อย่าง
น้อยสุขภาพจิตท่านจะแย่ลง ถ้าท่านปรับตัวไม่ได้...

คำเตือน: อย่าเปิดกระเป๋าเครื่องสำอางและถามราคาเด็ดขาด ถ้าไม่อยาก
หัวใจวายตาย

สวัสดี.

ค น ไ ม่ รู้ จั ก ตั ว เ อ ง 
                                              โดยลุงอินน์
------------------------------------------------------------
ผมเหมือนเด็กที่หนีออกจากบ้าน ด้วยเหตุผลที่ง่ายๆคือ
ออกไปหาเงิน ผมทิ้งพ่อ แม่ พี่ น้อง เพื่อน คนที่ผมรัก
นับถือไว้ข้างหลัง โดยไม่แยแสกับเสียงตะโกนไล่หลัง 
ว่า"เฮ้ย..อย่าไป..."
ผมอยากจะไปขายพวงมาลัยตามสี่แยก..เพราะเห็นเขา
ขายแล้วรายได้มันดี..ลุงทุนน้อย..ทำงานอิสระ..เพียง
คอยหลบ รถราไม่ให้ชนตายเท่านั้น.....
ผมไปถึงสี่แยกแห่งหนึ่ง..มาคิดได้ว่าแล้วพวงมาลัย..
จะไปเอามาจากไหนดี..คนขายอื่นๆเขาคงไม่บอกผม
ว่าไปเอามาจากไหน..รับจากใคร...เพราะผมก็คือคู่แข่ง
ของเขา...
ผมไม่มีความรู้เรื่องการร้อยพวงมาลัย...ผมไม่มีความรู้เรื่อง
การรักษาดอกไม้ไม่ให้เฉา...สีสรรค์จัดรูปแบบไม่เคยรู้เรื่อง
เลย...เราเพียงคิดว่า..ก็อยากขายพวงมาลัยไม่เห็นมีอะไร..
ใครๆก็ทำได้...
ผมจะเริ่มไงดี....ผมเข้าข้างตัวเอง จากสี่แยกหนึ่งไปอีกสี่แยก
หนึ่ง...โอ้โห..มันไม่ง่ายแฮะ...เดินหาแยกที่เหมาะสมทั้งวัน..
มีครับแต่คนอย่างผมขายไม่ได้..
ผมเดินเอามือล้วงกระเป๋า..ไปเรื่อยๆตามทาง..แค่ขายพวงมาลัย
มันก็ยากหรือนี่...ผมเห็นรอยยิ้มของคนขายพวงมาลัยเวลาส่ง
ให้ผู้ซื้อ..รอยยิ้มนั้นมันสุดๆ...ผมคงทำไม่ได้แน่ๆ....
ผมคิดผิดหรือไม่ ไม่มีใครตอบได้..ผิดหรือถูกมันไม่ใช่เรื่องสำคัญ
ที่สำคัญคือ ผมจะขายพวงมาลัย..และผมต้องขายให้ได้...และมันมี
คำถามอยู่ว่า ผมจะทำอย่างไร...
-----------------------------------------------------------------------------
...ผมมองลูกน้องที่ก้มหน้าก้มตาทำงาน..เขาคงไม่รู้ว่าผมกำลังคิดถึง
เพื่อนผมในสนุกใจแทบขาด......
...ผมมองใบทวงหนี้จาก ค่ายอินเตอร์เนทที่ผมใช้....ได้แต่ถอนใจมันมาก
พอสำหรับจ่ายเป็นเงินเดือนลูกน้องได้บางส่วน......
...ผมมองกองงานที่ค้างมาหลายวันเพราะผมเจียดเวลาบางส่วนจากการเล่น
อินเตอร์เนท มาทำงาน...
...ผมคิดถึงเพื่อนรักผมทุกคน ผมตอบคำถามเขาไม่ได้ว่าทำไมไม่เล่นสนุก..
...ผมแพ้ครับ แพ้ใจตัวเอง แพ้ความคิดถึงทุกๆคน..ผมไม่ไปขายแล้วพวงมาลัย
กลับบ้านดีกว่า.......
**ขอขอบคุณ คุณแอบฟัง ที่พูดทุกวันจนคนหมั่นไส้ผมทั้งเมือง
***ขอขอบคุณ คุณไอพลัส ที่ให้กำลังใจมาตลอด
****ขอขอบคุณ คุณขวดเจ้าของเกสท์เฮ้าส์ ที่ดึงด้ายเส้นสุดท้ายขาดผึง
*****ขอขอบคุณ น้องๆหลานๆทุกท่านที่ส่งแรงใจมามิได้ขาดสาย....

ท้ายนี้ ผมรักพี่นิรนาม พี่หม่อง น้าขวาง..และเพื่อนๆที่ต้องกราบขออภัย
เพราะไม่สามารถเอ่ยนามในนี้ได้....ผมยอมใจพวกท่านครับ!!!!!

ลุงอินน์
                                       (Back to Menu 's Story)