Go to.. Bolivia 1.1 Palca Valle de las Animas 1.2 Palca Canyon de Rio Palca 1.3 Palca Hiking La Paz Basin 1.4 Palca Violence in La Paz(ES) 1.5 Palca Canyon Choro Trek 2.1 Photos Tiwanaku Museum 2.2 Photos blocades Museum 2.3 Photos El Alto Museum 2.4 Photos Observatorium 3.1 Copacobana The travel 3.2 Copacobana cathedral 3.3 Copacobana Cross hill 3.4 Copacobana View on Titicaca 3.5 Copacobana environment alpaca's

	Bolivia in een notedop
		In de 16de eeuw veroverden de Spanjaarden in snel tempo grote delen van Latijns-Amerika, waaronder (het huidige) Bolivia. In het begin van de 19de eeuw werden de eerste verzetsbewegingen tegen de Spaanse overheersing actief. In 1825 riep een landelijk parlementair congres de onafhankelijkheid uit van Opper-Peru, onderdeel van het Spaanse koloniale rijk. De nieuwe staat werd vernoemd naar Simon Bolivar, de animator van de Spaans-Amerikaanse dekolonisatie. De eerste president van Bolivia was Antonio Jos� de Sucre. Tussen 1862 en 1935 annexeerden de buurlanden Chili, Peru, Brazili�, Paraguay en Argentini� meer dan de helft van het oorspronkelijke Boliviaanse territorium. Bolivia verloor ook de directe toegang tot de Stille Oceaan.
		Het Boliviaanse presidentschap en bestuur hadden tot 1880 een uitgesproken militair karakter. In 1880 begon een periode van burgerlijk bestuur, waarin tevens mijnbouw en winning van aardolie tot ontwikkeling kwamen. Na de Chaco-oorlog waarin wederom een groot deel van het nationale territorium verloren ging, vond in 1936 een terugkeer plaats naar militair bestuur, gevolgd door een periode van politieke chaos. In 1952 begon onder leiding van de Movimiento Nacionalista Revolucionario (MNR), gesteund door een groot deel van de bevolking, de zogenaamde nationale Boliviaanse revolutie. Onder president Victor Paz Estenssoro startte een aantal radicale hervormingsprogramma's, waaronder inkrimping van het leger, nationalisatie van de tinmijnen en de voorbereiding van landhervormingen. In 1971 kwam via een staatsgreep kolonel Hugo Banzer Suarez aan de macht.			gekenmerkt door politieke repressie maar in 1978 gaf hij toe aan de oppositionele druk om verkiezingen uit te schrijven. Na een vijftal staatsgrepen en negen presidenten keerde het land in 1982 terug naar een democratisch bestel. In 1985 kwam Paz Estenssoro voor de derde maal aan de macht. Zijn regering startte een Nieuwe Economische Politiek, bestaande uit verscheidene saneringsmaatregelen. Door een programma van structurele aanpassingen werd een begin gemaakt met de ontmanteling van het sinds 1952 bestaande staatskapitalisme. In augustus 1997 werd de voormalig dictator Hugo Banzer gekozen als president. Om gezondheidsredenen droeg hij zijn ambt op 7 augustus 2001 over aan Vice-President Jorge Quiroga Ramirez . President Quiroga heeft een nieuwe regering aangesteld die aanblijft tot na de presidentsverkiezingen medio 2002.
		3.2         Staatsinrichting De uitvoerende macht is in handen van de president, de vice-president en de ministers. De presidenti�le ambtstermijn bedraagt vijf jaar. Onmiddellijke herverkiezing is niet mogelijk, ook niet voor de vice-president. Het Congres heeft wetgevende macht en bestaat uit een Senaat van 27 leden en een Huis van Afgevaardigden met 130 leden. De president benoemt voor ieder van de negen departementen een prefect. De departementen zijn onderverdeeld in provincies (112), gemeenten (312) en kantons (1384). Lokale bestuurders in provincie en gemeente worden direct gekozen en hebben een ambtsperiode van vier jaar.
					3.3         Binnenlandse politiek De vorige regering die in augustus 1997 aantrad, werd aanvankelijk gevormd door een "megacoalitie" van vijf partijen (de rechtse ADN en NFR, de links-revolutionaire MlR, de populistische Condepa, en de eveneens populistische UCS). Het huidige kabinet wordt gekenmerkt door technocratie, met  6 van de 16 Ministers economen en 5 Ministers onafhankelijk (naast 6 ministers van de ADN, 4 van de MIR en 1 van de USC). De hervormingsgezinde President Quiroga zal naar verwachting het eind november 1997 gepresenteerde regeringsplan  ("Para Vivir Mejor" 1997-2002) voortzetten. Daarnaast is de verwachting dat het in 2000 met een Nationale Dialoog tot stand gekomen armoedebestrijdingsplan (EPRB of PRSP) ruim aandacht zal krijgen. Het regeringsprogramma bestaat uit vier pijlers:
		Het regeringsprogramma bestaat uit vier pijlers:             "Oportunidad" - financieel-economische pijler, gericht op economische stabiliteit, stijging van inkomens en werkgelegenheid d.m.v. grotere groei en betere economische herverdeling,             "Equidad" - sociale pijler, armoedebestrijding,             "Institutionalidad" - juridische pijler, garanderen rechtsstaat, juridische hervormingen, corruptiebestrijding, hervorming publieke sector             "Dignidad" - pijler gericht op drugs(bestrijdings)beleid. Beleidsafstemming tussen de verschillende ministeries is gebrekkig. Corruptie, institutionele zwakte, een groot personeelsverloop, en een hoge mate van politisering van publieke instellingen werken sterk remmend op uitvoering van (sociale) ontwikkelingsprogramma's.
					In juni 1999 werd al een omvangrijke ministerswisseling doorgevoerd, gericht op versterking van de coalitie en verbetering van het door corruptie-schandalen aangetaste imago van de regering. Dat is niet gelukt en Bolivia prijkt nog steeds in de top van meest corrupte landen, die het Transparancy International Institute jaarlijks in 2000 opstelde. In december 1999 werden gemeenteraadsverkiezingen gehouden waarbij bleek hoezeer sprake is van politieke verbrokkeling. Alleen de ADN, de MIR en de MNR hebben een nationale basis, maar geen van alle behaalde meer dan 20% van de stemmen. De sociale onrust is vooral gerelateerd aan armoede bij grote groepen van de (Indianen) bevolking. Enerzijds de uitroeiing van de Coca-velden, waarbij een geheel zwartgeldcircuit is opgeheven, en anderzijds de economische crisis, waarbij vele mijnen werden gesloten, alsook afgeleide problemen als drinkwater- en kookgasprijzen, leidde de laatste jaren al verschillende keren tot massale protesten en wegblokkades.
		3.4 Mensenrechten Bolivia is toegetreden tot het Internationale Verdrag inzake Burgerlijke en Politieke Rechten, alsmede de "American Convention on Human Rights" (ACHR). Er is sprake van mensenrechtenschendingen in de zin van te hard optredende ordetroepen, te lange perioden van voorarrest, te zware methoden van verhoor en corruptie binnen het rechtssysteem. Tijdens de vele demonstraties tegen de structurele hervormingspolitiek van de afgelopen jaren werden bij herhaling vakbondsleden en boerenleiders gedetineerd. De politie is daarbij beschuldigd van martelen van arrestanten.
					De regering voert een actief drugsbestrijdingsbeleid, waarin de uitroeing van illegale gewassen het centrale element vormt. Het probleem is dat de daarbij noodzakelijke alternatieve ontwikkelingsprogramma’s niet – of niet goed – kunnen worden uitgevoerd. Bolivia was de derde wereldproducent van cocabladeren met 85.000 hectare  grotendeels in Chapare regio. Al in 1998 vielen er doden bij confrontaties tussen coca-producenten en ordetroepen in de Chapare. Inmiddels is meer dan 50.000 hectare coca uitgeroeid, goeddeels met de hand. De uitroeiing van nog eens 25.00 hectare in de Yungas is voorlopig opgeschort, vanwege de verwachte moeilijkheden voor de boeren daar.