Hayatım hep sürprizlerle dolu.

 

    Bir gezinin hikayesi bu, kalemin bana bahşettiği bir düşün yine kaleme geri verilmesi.

 

    Yazmanın yararlarını ilk kez anladığım lise yıllarında yaptığım üç günlük akla uzun, kalbe kısa bir gezide olanları anlattım size. İstanbul Felsefe Günleri'ne yazdığım bir sunu ile - beklediğimin aksine - katılabilmem neticesinde olanları, bazı itirafları ve geziden tatları paylaştım.

 

    Kelimelerin hediyesi kelimeler, arkadaşlıklar, anlar, anılar ve üç farklı gün.

İkinci gün başlıyor birinci gün yapmayı istediklerim daha bitmeden. Elimde hazır bir konuşma metni dahi yok henüz.

 

    Oysa ki, olmalıydı; yazdıklarımı okumak dinleyenler için sıkıcı olmaktan başka bir işe yaramazdı. Ben daha dün Burcu'nun gözlemlerinin ne kadar doğru olduğunu görmüş ve neyi nasıl yapmam gerektiği konusundaki fikirlerimi değiştirmiştim. Değiştirmiştim ama zaman, uyku olup girmişti kalemimle aklım arasına ve ben hazır değildim daha.

 

    İlk günün az da olsa kazandırdığı tecrübeyle ikinci günkü konuşmaları daha dikkatle ve daha iyi anlayarak dinleyebiliyorum. Anlattıkları konular hakkında nasıl bu kadar fazla bilgi derleyebildiklerini merak ediyorum. Nasıl oluyor da bu kadar bilgiye sahip olabiliyorlar?

 

    Ara veriliyor, aralarda hep bir önceki oturumdan kendi konuşmama neler katabileceğimi ya da ondan neler çıkarmam gerektiğini düşünüyorum. Saat 11:30 civarı bir müzik dinletisi başlıyor. Aslında benim beklediğim türden bir dinleti de olmuyor. Daha çok bir tiyatro oyunundan kısa sahneler gibi geçiyor. İzlerken öğrencilerin rollerini gerçekleştirmedeki ciddiyetleri çok ilgimi çekiyor. Bunun nasıl sağlandığını merak ediyorum. Ve sonra öğle yemeği başlıyor. Artık elimde oturumlar esnasında hazırlamaya çalıştığım bir metin daha doğrusu hakkında konuşacağım ana konuların başlıklarından oluşan bir liste duruyor. Yemekten hemen sonra oturumun yapılacağı salona geçiyoruz Burcu'yla. O zamana kadar okulumuzun müdürü de aramıza katılmış oluyor ve bu psikolojik açıdan büyük bir destek anlamına geliyor.

 

    Birkaç dakika kala sunumu yapacağım kürsüye çıkıyor, benimle aynı oturumu paylaşacak diğer sunuculara adlarını ve konularını soruyorum. Hepsi - okullarında benzeri çalışmaların düzenli olarak yapılabildiğinden olsa gerek - çok rahat bir tavırda. Bir kaç dakika içinde Ankara Bilim Lisesi'nden Suna Atabek - oturum başkanı - geliyor ve oturuma bir öğrenci eksik de olsa zaman sınırı dolayısıyla başlamamızın gerektiğini salona duyurduktan sonra sözü ilk öğrenciye veriyor. Doğrusu, kendi sunuma son halini vermek için uğraşırken arkadaşlarımı pek de dinleyemiyorum. Bir ara yanımda oturan ve benden bir önceki sunucu olan Nazlı'ya, öğretmenlerin bildirilileri önceden okuyup okumadıklarını soruyorum. Kâğıt üstüne yazdığım soruya cevap yine kağıt üstüne yazılıyor. Sonra sıra bize gelene kadar kâğıt-chat yapmaya devam ediyoruz.

 

    Bu sırada bana yazısı içinden 'antinomi' kelimesinin anlamını sordu. Ben bilmediğimi söyledim. Sonra kelimeyi ekine köküne falan ayırdı ve sonuçta 'ters isimlendirme' gibi bir anlama sahip olduğunu çıkardı. Gerçi 'antonim' idi o kelime ve bulduğu anlam yanlıştı ama bunu denemesi bile bizim okulda gördüğümüzden ne kadar farklı bir eğitim aldıklarını görmeme yardımcı oldu. Konuşmama yarım saat kala bu hiç de iyi bir etki bırakmadı bende. Doğrusu aklım iyice dağılmıştı.

 

    Son konuşmacı olarak, Nazlı'nın masanın üstüne bıraktığı saate bakıyorum... 13:40, 13:50, 14:00, 14:05 ve nihayet konuşma sırası bana geliyor. Nazlı'ya uzunca okumasını bana bir kaç dakika ayırarak bitirdiği için içimden teşekkür ediyor ve konuşmama başlıkla ilgili bir eleştiriyle başlıyorum. Yazımın başlığının Sol & Luna olduğunu, onların eklediği - ki sadece benim yazımda böyle bir eklenti söz konusu olmuş - "Güzel Nedir?" ibaresi hakkında yoğunlaşmayacağımı, yazının güzelin ne olduğu değil daha çok nasıl paylaşılması gerektiği ile ilgili olduğunu anlatıyorum. Teknolojiyle birlikte ortaya çıkmakta olan yeni sanat dallarına önyargısız yaklaşılması gerektiği ve yaptığı işte güzellik bulan insanın halk nasıl bulur kaygısı taşımaksızın eserini yaratmasının önemini ve ancak bundan sonra bir kaygı taşımasının gerekli olduğunu; onun da yaptığı işi neden ve nasıl güzel bulduğunu diğer insanlarla paylaşarak onların estetik anlayışına katkıda bulunma kaygısı olduğunu anlattığımda Nomad Soul kavramını ilk kez bir konuşmada kullanmış ve daha da önemlisi sunumu noktalamış oluyorum.

 

    Öğretmenlerin yanıma gelip konuşmamdan ötürü tebrik etmeleri bir yana, beni asıl sevindiren Burcu'nun ve oradan arkadaşların çok iyiydin demeleri oluyor. Dışarı çıktığımda ise bir sürpriz beni bekliyor. Burcu ile ara esnasında Robert Lisesi'ndeki forumun etrafında konuşurken İstanbul Erkek Lisesi'nden bir öğrenci olan Özkan bana Nomad Soul'u soruyor ve ben anlatmaya uğraşırken başka bir arkadaş da Burcu'dan konuşma metninin bir kopyasını alarak okuyor. İlginç olan, okuduktan sonra bir yorum yapmaksızın Burcu'ya geri veriyor ve bu bende "Ya, konuşmayla metin birbirinden çok mu bağımsız oldu acaba?" sorusunu uyandırıyor.

 

    Saat 14:30'da 15 dakikalık aranın hemen ardından bu defa Harran'da çekilen ve Harran Felsefe Günleri'ni anlatan Buluşma adlı filmi izliyoruz. Film, Burcu'yu bilmiyorum ama bana düşünmenin zor mu olduğunu sordurtuyor. Bunun da nedeni filmde de gösterilen ve Harran Felsefe Günleri'ne sanıyorum İstanbul'dan giden Saygın adlı bir öğrencinin felsefenin düşünme olarak algıladığı eylemleri, umutsuzluk ve şeytanla iş birliği olarak algılaması oluyor. Filmde 2000 yılı Felsefe Olimpiyatları'nda derece alan Edirne Lisesi'nden bir arkadaşı da görüyoruz. Gösterimin ardından, oraya giden öğretmenler ve öğrencilerden üçü film hakkında konuşuyor. Harran'da yaşadıkları arasından verdikleri öyle örnekler var ki, insanın onlarla benzer şeyler hissetmemesi mümkün olmuyor.

 

    16:15'te ikinci günün son oturumları arasından Tiyatro ve Estetik başlığı altında, Brecht'te Estetik konulu sunumları dinliyoruz. Üç öğrencinin yaptığı konuşmada, insanların bir konuda nasıl böylesi harika hazırlanabildiklerini soruyorum kendi kendime. Yapılması gerekenin onların yaptığı olduğunu anlıyor ve kendimin henüz o seviyeye gelmek için önümde uzun bir yola sahip olduğunu düşünüyorum.

 

    O günkü oturumlarda bittiğinde programda olduğu gibi, bir tekne turu yapmak üzere lise binasından sahile kadar yürüyoruz. Yolda Burcu ve ben İzmir Amerikan Lisesi'nden bir öğretmenle konuşmaya devam ediyoruz ve tekneye binmeye yakın, pek çok kişinin olduğu gibi onun da e-mail adresini alıyoruz.

 

    Sonra? Sonra tekne turu başlıyor. Hakkında pek fazla şey anlatabileceğim bir tur değil. Kelimeler yeter elbet anlatmaya ama benim kelimelerim yeter mi emin değilim. Gündüz başlayan tur, gece devam ederken kendimi içtiğim içkiden dolayı sarhoş hissediyorum. Ama deyin bana! Kim rüzgarın sunduğu, teknenin yardığı denizden çıkan köpüklerin havaya karışmasıyla oluşan o görünmez içkiden sarhoş olmaz? Kim sarhoşluğu ciğerlerinde hisseder de ay ışığı altında, hissetmez kendini sarhoş? O geziden iki hatıra kalacak elimde; biri Burcu ve İstanbul'dan Ayşe adında bir kız sırt sırta vermiş otururlarken çektiğim Arkadaş isimli fotoğraf, diğeri de Burcu'nun çektiği ay fotoğrafı. Bir de belki mavi bir sarhoşluk...

 

    Tekne turu da, çeşitli yemek ve içecek faslından sonra bitiyor. Sıra bizim programımızda olan Edirne Lisesi'nden Yetişenler Derneği'nin İstanbul'daki yemeğine katılmakta. Bir taksiye binip, yemeğin olduğu hotele gidiyoruz.

 

    Burada değinmeden geçemeyeceğim, İstanbul'da taksiyle gittiğimiz kadar yolu Edirne'de gitsek, değil 2.750.000 Lira 27.500.000 Lira'ya bile zor çıkardık.

 

    Yemekte liseden mezun bir matematik yüksek profesörü ve Compaq Türkiye'de üst düzey göreve sahip bir beyle tanışıyoruz. İlk kez 'Edirne Lisesi' kelimelerinin anlamını hissettiğim yemekte insanların bakışları çok sıcak geliyor. Sanki "Siz bizdensiniz." diyorlar gözleriyle. Bir bütünün parçası olduğum hissine kapılıyorum. Yorgunluktan ve belki de başka sebeplerden Burcu'ya o gece özellikle oyunlarda eşlik edemiyorum - gerçi etmem de söz konusu değil; biraz fazla iyi biliyor o bana göre.

 

    Gece bitiyor ve hotele döndüğümüzde günü kısaca anlattıktan sonra benim aklım hala sunumumdan sonra Burcu'dan metni isteyip, okuyan çocuğun ne düşündüğünde kalıyor.