SIIR Hülya Hanım'ın soneleri yazmama neden olan şiiri

 

Şiir (İsimsiz)

Bilirdi denizin mavisini çocuk.

Göğün denize vuran haykırışlarının

Tuzlu kızıllığını,

Kayıkların tatlı sıcaklığıyla yanan yüreğini ve

Tazecik kayık isimlerini.

Çocuk,

Küçücük ellerinin, küreklerle

Denizin kucağında güleceğini bilirdi.

Balıkların pullarında susacağını,

Rüzgarda saçlarına sinecek deniz kokusunun varlığını,

En derinlerdeki kum taneciklerinin

Kalp atışlarını bilirdi.

Kalp atışarının kalp atışlarını çekeceğini de bilirdi.

Günler sararıyor, geceler soluyordu beklerken;

Ama artık

Yarın buluşacaktı gözlerini kamaştıran o özlemiyle.

Şimdi uyumalıydı,

Uyurken daha çabuk geçerdi zaman

Koşmalıydı uykuya

Uyutmaya hazır bunca kucak varken.

Sabah saat çalmadı,

Kuşların cıvıltıları ve güneş ordaydı

Ve O,

Uyanıverdi uykusundan zamanın beklemeyeceğini bilerek

Yüzüne vurduğu su, iğreti elbiseleri

Heyecanından habersiz duruyor

Öylece vardı yaşamında;

Ama olsundu

O koşacaktı dalgaların beyaz köpüklerinde

Az sonra yaşlı kırmızı kayık, pos bıyıklı morlu balıkçı

Verecekti hiç kimsenin olmayanı

Kavuşacaktı enginliğin sevgililiğine

Parlak yıldızların yüzdüğü

Susmadık kavgaların eridiği lacivert danteli

Artık o örecekti.

O, ilk kez denize açılacaktı.

İlk kez denize açılacaktı...

Denize açılacaktı...

Denize açıldı.

İlk kez denize açıldı.

O, ilk kez denize açıldı.

Küreklerin şıpırtısı,

Şıpırtının suskunluğu,

Suskunluğun sorgulanışı,

Sorgulanışın güveni,

Güvenin yakıcılığı,

Yakıcılığın acısı

Acısı, acısı, acısı...

Kusuyordu...

Çocuk kusuyordu...

Çocuk, denizin kollarında

Denize kusuyordu.

 

Hülya. Tosun