วันหนึ่งผมนั่งดูบอลไทยรอบคัดเลือกที่แพ้รวดมาทั้ง3นัดนัดล่าสุดแพ้ฮ่องกง2:1จนสุดท้ายผู้จัดการทีมออกมาบอกว่าผมไม่ขอแก้ตัวอะไรอีก
ความรู้สึกนะเวลานั้นไม่ต้องพูดถึงผมเข้าข้างบอลไทยแน่นอน แต่ก็รู้สึกสลดใจไม่น้อย
ดูอย่างไรก็ไม่น่าแพ้ฮ่องกง มันเกิดอะไรกันแน่
หลายท่านก็คงมีปัญหาในใจเหมือนกับผม ไม่รู้เหมือนกันว่าสเต็ปการพัฒนามันดีกว่าเดิมหรือว่ามันด้อยกว่าเดิม
หรือมองอีกนัยหนึ่งว่า
ฝ่ายฮ่องกงเขาพัฒนากว่าเรา มองได้ทั้งสองแง่ แล้วผมมาพูดทำไม?เรื่องที่สองมาที่เสนาธิการ
ท่านคงเคยได้ยิน คำว่าเสธฯ หมายความว่าคนที่คนวางแผน
วางระบบ
ผมเข้าใจว่าอย่างนั้นนะ เขาให้ความสำคัญถึงขนาดต้องมีโรงเรียนเสธฯตั้งหลายแห่ง
ฝึกตั้งหลายอย่าง ตั้งแต่ยุทธวิธี จนถึงการโจมตี
ไม่ได้ออกไปรบเองคิดวางแผนอย่างเดียว ส่งให้แนวหน้าโจมตี เป็นความใฝ่ฝันอย่างหนึ่งที่ผมอยากศึกษามาตั้งแต่เด็ก
เสธฯมีเยอะแยะไล่ตามรุ่น เป็นร้อยๆแต่ที่น่าเลื่อมใสที่สุดก็คือเขาวางแผนกันอย่างไร
ไม่ตีกันตายหรือ มันสมองทั้งนั้น แล้วก็คนไม่ใช่น้อย ไล่รุ่นกันอีกต่างหาก
อาจเป็น
เพราะความมีระเบียบ วินัยก็เป็นได้ หรือว่าเขามีหน่วยข้อมูลที่แม่นยำที่ส่งเซิฟต่อให้
อีกประการหนึ่งเป้าที่จะวางแผนโจมตี มีพิกัด ที่ชัดเจน วางขุมกำลัง
กำหนดเวลาเป็นวินาที พลาดนิดหน่อยพังแน่นอน ฟุตบอลไม่ใช่เสธฯ แน่นอน แต่ก็มีหลายอย่างที่คล้ายกัน
และมีอีกหลายอย่างที่เป็นโอกาสที่เหนือกว่าด้วยซ้ำ
เช่นคนเล่นน้อยกว่า ศัตรูก็รู้แน่นอน มีฐานข้อมูลก็ชัดเจน มีโปรแกรมเวลาที่เลื่อนไม่ได้
อย่างไรก็ตามผลก็ออกมาแล้ว คิดอีกตลบก็ไม่เหมือนกัน
ฟุตบอลไม่มีแผนการเล่นก็ไม่ใช่ ไม่มีเป้าก็ผิดอีก ไม่มีข้อมูลยิ่งไปกันใหญ่ฉายวีดีโอฝ่ายศัตรูการเล่นไม่รู้กี่รอบ
แล้วมันอะไร
ผมไม่พูดถึงมันเป็นเรื่องที่เกินกว่าที่ต้องรู้ตามที่ผมได้พูดมาตั้งแต่ต้นว่าผมเลื่อมใสในการวางแผนเขาวางอย่างไร
เสธฯเขาเรียนมาโดยเฉพาะ
ผมทราบ เสธฯเป็นร้อยๆ ทำไมไม่ตีกันมันเป็นปัญหาคาใจผมมาตลอด ทำไมที่ผมเห็นหลายองค์กรมีแต่คนแย่งเป็นเสธฯ
ทั้งๆที่ไม่ได้เรียนมา
โดยเฉพาะเสธฯเรื่องที่มีเงินเกี่ยวข้อง เพื่อนผมซึ่งอยู่อีกองค์กรหนึ่งบอกว่า
กูเบื่อจะตายซัก พวกเสธฯทั้งหลาย เห็นเงินไม่ได้ วางแผนเป็นชั้นๆ
ไอ้งานที่มันไม่มีเงิน มันเฉย ร้านนี้ถูก ร้านนี้ลดให้เท่านี้ บ้าไปหรือเปล่า
ไม่เคยคิดเลยว่าเงินที่อนุมัติมาเขาให้เป็นค่าอะไร เงื่อนไขมันมีแน่นอน
เงินหลวงนะ เป้าหมายคืออะไร เอาตำรามาเปิดร่าง 5 นาทีส่ง พอพูดจบ ผมนึกในใจก็โอเคก็บอกเพื่อนไปว่า
เองก็เอาหูไปนา เอาตาไปไร่เสีย ไอ้เพื่อนคนนี้มันยอมใครเสียที่ไหนหละมันบอกว่า
กูไม่ได้ตาบอด ไม่ได้หูหนวก แต่กูเบื่อ สงสารชาวบ้านมึงคอยดูเถอะ
พวกนี้ไม่ช้าไม่นานมันก็ต้องแตกกันเพราะเรื่องเงิน ผมเออออเสมอสำหรับเพื่อนคนนี้
ผมไม่อยากต่อความยาว สาวความยืด มันก็เปลี่ยนเรื่องทันที
เพราะมันเองก็รู้ว่าผมก็ไม่ยอมใครง่ายๆเหมือนกัน การสนทนายุติ แน่นอนครับผมคิดไปเองว่าเสธฯดีย่อมดี
เสธฯเลวย่อมเลว มันบอมส์อะไร
มันโจมตีใคร ผมแปลกใจไอ้ความที่ผมอยากศึกษาความเป็นเสธฯลดลงเหลือนิดเดียว
คิดไปว่าถ้าผมเป็นเสธฯ ผมไม่มีโอกาสวางแผนยุทธวิธี
โจมตีเป้าหมายที่ตั้งไว้แน่นอน จำเป็นต้องมาโจมตีเสธฯซึ่งเป็นเพื่อนเดียวกันอีก
รบกันให้ตาย เสียทั้งสมอง เสียเวลา ไม่ได้อะไรเลยด้วยซ้ำ
พลาดโดนเป้าเองอีกต่างหาก เสธฯที่ผมอยากจะเป็นจึงหันเป้ามาเป็นเสธฯจนๆคนหนึ่ง
ไม่ยุ่งกับเรื่องเงิน มีเป้าโจมตีที่ชัดเจน
วางสเต็ปเท้าไว้หลายจังหวะ
ผมพยายามหาฐานที่มั่น พยายามหาเสธฯพวกเดียวกัน มันก็หาได้ยากเต็มที ไม่เป็นไร
ปลอบใจตัวเองทุกครั้ง เป้าผมอยู่ไกล ย่อมมีเพื่อนอยู่ไกลเช่นกัน
เขารอเราอยู่มั้ง แล้วเสธฯจนๆเขาทำกันอย่างไร ไม่รู้เหมือนกัน ผมอยากไปเรียน
สเต็ปเท้าที่เดินมาระยะหนึ่งทำพิกัดนำทางไว้แล้ว
หลายคนก็ว่าระเบิดเวลา ผมยืนยันได้เลยว่าไม่ใช่แน่นอน เสธฯจนๆตัวน้อยๆอย่างผมจะมีปัญญาวางระเบิดอะไรกับใคร
เสธฯใหญ่กว่าผม ใหญ่กว่าเสธฯพี่ใหญ่ผม แล้วก็เสธฯระดับชาติ เขาวางสเต็ปเท้าเขาเอาไว้เหมือนกัน
สเต็ปที่ผมวางไว้ ไม่ใช่สเต็ปเท้าที่ดีที่สุด
และก็ไม่ใช่สเต็ปที่เลิศเลออะไร มันเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของสเต็ปเท้าที่พวกพี่ใหญ่ทั้งหลายเขาวางไว้ทั้งนั้น
ย้ำว่าเขาเป็นเสธฯตัวจริง แล้วก็เป็นทั้งตำแหน่งแล้วก็เรียนมาด้วย เล่นฟุตบอลอย่างทีมที่ผมเชียรแต่ต้น
ผมก็เป็นแค่กองเชียร์หรือไม่ก็เด็กหิ้วน้ำแข็ง นั่งดูโค๊ตกับผู้จัดการ
วางแผนกันไป นักฟุตบอลก็เล่นไป ไม่คิดอะไรก็สบายด ีผลออกมาอย่างไรก็เฉยๆ
อย่างไรก็ตามนั่งวิเคราะห์กี่ตลบก็เป็นได้แค่เสธฯจนๆคนหนึ่งเท่านั้น
สิ่งที่ผมใฝ่ฝัน มันก็เป็นความฝันเหมือนตอนเด็กๆเหมือนเดิม แล้วในความเป็นจริง
เสธฯจนๆจะไปได้ซักกี่น้ำ กันหา
12/11/46
|