El somenaa fondi i silensi
su i labri garbi de'l vivar
e no'l parlaa,
l'Adese...
E mi ciuciaa fin ne la miola
chél spetar sensa osse,
sgrafàndo sentieri noi
e storie mie
in butàde carghe de salvègo.
E ne'l grombiàl de alti àlsari
straudaa sogni pì grandi
de l'orisonte,
petàndoli in sentón
su senòci de acoa ciara.
Lu 'l scopelaa atento
el sangiùto de i me ruspi
giorno,
sensa parlar,
lassando corar le ilusion.
E mi,
come vecio pescaór
che taca a'l l'amo el so tempo
ormai el scorlón:
... e séra pésse!

Gh'è scarabòci de rondene
in cel
e coèrcioli de nuvole a bindolón.
Ne l'aria imbeletà de profumi
se scriòltola stramboti
e ciacole.
Sbètega le pàssare.
Anca l'anima crussià de i salgari
sgarufà drio a i fossi
la sfodra na siéra de festa.
L'è cipria de primavera.
De sera,
atorno la tola,
coando el canto de i cuciari
el ciapa el ragoso,
taca a sgolar speranse noe,
pocè ne 'l boresso.
E par capel de 'l dì,
soto la coerta molesìna de la note,
na brenta de sogni.

Sssss...scolta!...
clof...clof...clof...
...in de na pignàta de cocio,
mare de poca cicia
e tanto pocia,
ronfa la pearà...
E l'è na domìnica matina
inciprià de nebia fin a'l col.
Par aria se descànta
'n profumeto
che tira el barbissól infin
a'l pèto.
E'n saorìn che sbrìssia,
malandrìn,
so da'l palà.
.....sssss.....
Dorme la pearà!
...La ronfa su fogo rufian,
come de soca,
che no respira,
che no verse boca...
E incrocolà de vissin
ponsa anca el lesso,
la léngoa,
e 'l codeghìn.
.....sssss.....
Ma come cioca 'n boto
la gà da essar subito sveià:
...bongiorno pearà!...

L'era tegnìsso e balèngo
el tuìn de la sera.
Parole sute
e moti
sgrafaa come onge salvèghe
colori slangorii.
Solo na osse incancanaa el dì
a la note,
come 'n ultimo sangiùto.
...moletaaaaaaa...!
Ma mi,
che ò bearà fiape ilusion
ne l'àrbio fondo de le s-ciòne,
mi no gò pì tempo ormai
par darghe 'n fil noo a i cortei.
E l'orisonte l'è sempre pì sconto,
distanto...
Vansa roste de castagne mate
drio l'Adese,
da pessatar con às-cio.
...te la cantai bela...
ti... moleta...

Na sbrancà de ani
e su la pele na peldoca noa,
che sbruma balenga
'sta sera,
impontelàndo le ore co i sogni.
L'Adese l'è lì che 'l tontona,
intabarà de ragoso.
Infufà da le ombrìe de la sera,
el vento el liga
ne l'ultima fadiga de'l dì.
Carghe de sghìe de silensio
nuvole basse.
Curiosa e distanta la luna.
Distanta.
Gà da brusar el lantenìn
de le slusiròle,
'sta sera.
Anca mi...
...che limòsino el sgrisolar
de la giara
a ogni sgorlà de chiete.
E devento spaìso e sbiao
sà a'l to primo saludo.
Ciao.

L'è gobo el barbissól de 'l cel,
fiapa la luna
Stroe le va le strade
ne la note.
Lampioni saùghi spòcega apena
le ombrie de la chiete.
De 'l crussiar de le ràcole vansa
'n fil de sangiùto.
Dorme la gente.
Adesso se sora i spiansìsi scuri
de le signàpole, balarine inmanè de 'l silensio.
Le manteline a 'l vento le mostra
panciòti de veludo.
El giro el cambio come 'n valser,
lento...
Dorme la gente.
A testa in só
spìrla ne i leti la presunsión
de i sogni.
El sono el va come 'n valser,
lento...
Signàpole anca lì...a sento!

... penso ogni matina
a océti che che spanìsse lustri
come bòcoli de rosa,
par broar con na penelà
de colori
el parécio saùgo de l'altar
de la vita,
sensa fiori.
E su'l meal de na trista sera
rancuro 'n soriso legero
come na sgìnsa
par métarghe la cipria a la note,
longa...
Ghe vol mane à-scie
e picenine
par strensar lamiòla de'l vivar.
E n'anima fonda e s-cièta
par darghe la biaa a i sogni
e a 'n mondo sensa arèle
e mai finio,
in do se ciama oro... Francesca...
la prima somensa de Dio.

" ...sugaa el gato de'l tempo
drio el spolón de la vita,
imbriagàdo co'l vin passà,
de le ilusion
el corar de i giorni...
E mi metea i colori de'l vento,
che nessun mai a vestio.
Pituraa le speranse che speta,
el doman sconto ne'l gnente,
saludaa co'l soriso la gente.
Scartossaa el tàsar rufian
molando el poler de la osse,
spiaa drio la seta de i dì
biassando le ore a s-ciantìni,
a gosse.
E 'l grugno el lassaa boir
par sgrafar ogni falso soriso,
e metar le mane in scarsèla,
e ridar... a 'sto menàrse da sièla!
E s'ovorea na bruscà de dialeto
mi sercaa che pì s-cieto!
Parché l'era biaa da gran siori
par el me pensier pì fondo,
pì neto!
...sugaa el gato de'l tempo
drio el spolón de la vita,
imbriagàndo co'l vin passà
de le ilusion
el corar de i giorni..."