M A R I N U
D ' T A C C H I N'
Al' chiamav' Marinu d' Tacchin',
da ragazz' faceva al scalp'llin';
scriveva al nom' sopra al marm'
a la gent',
ch' s' n'era andata p'r sempr'...
eternament'.
Al m'stièr' nun so quant' i r'ndeva,
p'r quant' un bicchièr' ogni tant'
al' faceva,
sia prima che dop' culazion',
nt'al bar d' Gigiu d' Bazaron'.
Al fatt' nun sarìa grav', fors',
vist' ch' tutti én' sempr' b'vut' un
sors';
ma su d' lu' faceva un effett'
innatural'
cum' chi è espost' al vènt' d'
maestral'.
Al' r'ndeva rosc', da la testa al
coll',
cum' la gresta ch' ç'ha al poll';
oppur', cum' a tutti è cosa nota,
al tacchin' quann' fa la rota.
Fors', p'r quest', l'usanza pupular'
i ha dat' stu suprannom'particular’.
Cumunqu' era un om' surpr'ndènt'
anch' s' da vecchi' era d’ris’d' la
gent'.
Al s'ntill' pareva ch'in fonn'
avess' puss'dut' tutt' l' donn' d'
stu monn'
e sch'rzava sa i fioli ch'ogni tant'
s' div'rtiv'n', nun s' sa quant',
a chiamall' dal vigul' lì v'cin'...
da la finestra : Marinu d'
Tacchin'!!!...
Lu' i gridava dietr', rosc' fin’ in
fonn’,
la fras' più cattiva d’ ‘stu monn :
Oh, te ch' fai tant' al'
sfacciat',
di' a mam'ta ch' vienga a pià' l' mutand' ch'ha
lassat'
ier' sera sopra al lètt' mia,
mentr' m' faceva cumpagnia.
Al s'ntill' tutti ç'ridev'n'
ap'rtament',
ma s' sa cum' è fatta ogg' la gent'.
Rid' facilment', è aperta a la
battuta...
rid' p'rché fa bon' sangu' e po'
ç'aiuta
a scurdacc' spess' l'upinion'
ch'i altri s'ènn' fatta sopra d' nòn
p'rché ogg' nt'stu paés', v'
l'ammett',
tutti c’rcan' d'èss' p'rson' d'
rispèt;
rifiutand' l'urigin' natural' e la
cultura
ch' da g'n'razion' ç'ha dat' madr'
natura,
ç' cr'dén' ch'al passat' sia mort' e
sutt'rrat'
p'rché nòn tutt' quant' avén'
gambiat'.
Invec' nun è ver'!... c'è al D.N.A. p'r dimustrall'
e nun s'pò fa' nient' p'r gambiall'.
Un' pudrà èss' più educat' o più
evulut'
ma nun pò rinn'gà' l'urigin' ch'ha
avut';
p'rciò ch'al suprannom', sia brutt'
o bell',
d' nòn fa part', ben o mal', pur
quell'...
ed è p'r quest' ch'ogg' m' prupon'
d'etimulugà' qualch' suprannom'
p’ché armanga senza niscin’ dilemma
dogni famiglia cum’ stemma
facenn’ in mod', subdul' e
incuscènt',
ch' nun vienga mai scurdat' da la
gent'.