A Camburan', fors' nal' sann' tutti quanti,
ènn' esistiti p'rsunaggi un po'
stravaganti,
che a mod' lora e senza pr'tés',
hann' fatt' storia a 'stu paés';
fors', più che storia unestament',
fulclor': pov'r' e innucènt'.
Anedduti n'd'riv'n' semplici e
g'nuini,
spess' raccuntati dai v'cini sa i
v'cini;
e a ogni passaggi', cum' è natural',
ç 's'aggiungeva qualcò' d'irreal'.
Fra l' tant' stori', còj'
l'uccasion'
d' parlavv' d' Pepp' d' Tabaccon'.
Un p'rsunagg' allegr' e spiritos',
ch'ç'aveva fra tant' altr' cos',
la forza d'dilla cum' la p'nsava,
senz'a fa' cas' s' s' sbajava.
Quann' nun truvava dialug' d'sorta,
ragiunava sa un purton' oppur' 'na
porta
p'rché spess' al parlà' lib'rament'
t' porta a èss' cunsid'rat'
d'ficent'.
Nun sempr', è saput' e risaput',
l'om' sincer' è ben' vulut'...
Lassànn' pèrd' la filusufia, p'r un
mument',
arturnan' al p'rsunagg' sulament'.
'Na sera che in teatr' e nun s'dava da tant'...
la prima d'un dramma impurtant',
ch' parlava in un temp' luntanu
d'un amor' tra Russana e Ciranu;
e, v'nuti d' fòra... d'Ancona...
p'r s'déss' in pultrona,
la gent' impurtant’ ch'conta
s’cond’ ‘na lista gia pronta,
Sind'c', Giunta,
Farmacista,
Curat', Duttor' e un Sindacalista;
e p'rfin', cosa tropp' a la bona,
l'Arcivescuv', Sua Ecc’llenza, in
p'rsona.
Mentr' l'urchestra acc'nnava a un
mutiv'
e l' signor' ascultav'n' f’lic’ e
giuliv',
nun era partit' ancora un accord',
quann'... questa nun la scord'...
dal luggion', in du' stava la pora
gent',
s'è s'ntita 'na scureggia
dirumpènt',
ch' nt'l'aria s’è sparsa senza
udor'...
facènn' arrussì' tutt' quant' l'
signor'.
F'nita cula nota inasp'ttata,
tutti in luggion’ scuppiar'n' in
risata;
ma l'ass'mblea, in platea riunita,
vòll' sapé' da in du' è ch'era
partita.
I carabinieri s' pr's'ntar'n' da
Tabaccon'
dicendugli: lei è un ver'
spurcaccion'!...
venga sa nòn, altrimenti
duvrén' prènd' più s'veri
pruvv'dimenti.
Ma Pepp', ch'era
sempr' stat'
un om' semplic' cum' era nat',
ai carabinieri diss': démm' 'na
spiegata!...
v'altri, l'avé' vista?... era
firmata?...
Altrimenti cum' pudé' aff'rmà' ch'sia
propri' uscita da la panza mia?
Tutti al rumor' l'énn' s'ntit'...
ma chi v'dic' ch'nun sia un'idea
d'un partit',
d'dilla cum' la
pènsa lib'rament'
sul cumpurtament' d' certa gent'?
Se cuscì fuss' e... nun c'è altra
spiegazion',
tutti sén' lib'ri d'èsprim'
un'upinion';
nun véd' p'rché ç'sia gent' ch'
s'uffènn'
quann' nt'la mèrda ç'viv' o ç'
dipènn'!
A st'parol', anch' p'rché al
pubblic' applaudiva,
i carabinieri abbandunar'n' ogni
iniziativa.
Al dramma fu rappr's'ntat' ma, a
cosa f'nita,
la gent', invec' d' piagn', s'era
div'rtita.
Ciranu muriva su la scena d'amor',
Rostand r'stava un' scunusciut'
autor'.
Sol' un nom' armaneva imprèss' nt'la
ment':
Pepp' d' Tabaccon'... e, d'tutt' al
rèst', nient'!