A L  S O R'   C A C I A R  A

 

Ogg' c'è un sol' mezz' smort',

            'na campana sona m'stament'...

            mentr’ sil’nzios’ passa al curteu d'un mort',

            al cappèll' m' lèv' indif’rent'.

 

            Guard' la scritta sopra, p'r curiosità:

            toh!... p'r Baccu!... è Nasca ch' s' n' va;

            Nasca, ovvero Anselmu d' Mont'nov'.

            " Mòr' un temp' vecchi'... inizia un ann' nov'.

 

            Mentr' al cappèll' m' armétt' nt' la testa,

            m' vien'n' in ment' l' lott' ch' ha fatt' d' prutesta

            cutidianament', contr' ogni partitucrazia,

            p'r difènn' la sua currotta d'mucrazia.

 

            E ç' s' imp'gnava fin' a fa' a cagnara...

            tant' ch' al' suprannuminar'n' al sor  Caciara.

            Era f'lic' e l' èra v'rament' nt' al c'rvèll',

            quann' s'ntiva Biancufiore o s' b'veva un litr' d' vinèll'.

 

            Addiu Anselmu!... p'r un' sf'g'tat' cum' èri te

            è mej' ch' t' n' sia andat' propri' adè'.

            La vita, s' c' fé' cas', è 'na cosa strana...

            sa Nasca è morta anch' la prima R'pubblica Italiana.

 

Hosted by www.Geocities.ws

1