Al
chiamav’n’ Brunu d’ Satoll’,
sempr’ v’st’it’ ben’ giacca e camigina,
pareva un’ manichin’ d’ ‘na v’trina.
Era bul’, al chiamav’n’ culmò, cunsid’rat’,
ch’ diceva : “so’ satollo” dop’ magnat’.
(Satollo è un termin’ p’r’ indicà
l’ pegur’ ch’enn’ sazj’ d’ magnà).
Pass’ggiava p’r’ piazza tutt’ imp’ttit’
cum’ la bonanima dun’ cert’ partit’.
Ai amici raccunta, sa’ semplic’ parol’
L’avv’ntur’ fatt’ cum’ dunnaiol’.
Qualcuna era vera, calcaltra inv’tata,
l’ diceva, fissand’ sempr’ ‘na v’trata,
che un angul’ sulla piazza faceva,
e ‘na certa El’na c’ lavurava e c’ viveva.
P’r’ chi tempi
> la cosa m’ s’ permetta <
El’na era già ‘na sufragetta:
fiola d’ signora b’n’stant’ “la Fattora”
lib’ra ciaveva spess’ calca ora.
Sa satollo p’r tant’ s’incuntrava
anch’ se ai g’nitori la cosa nun i andava.
Era scandalos’ ‘nt’ chi tempi dal passat’
Pass’ggià sa un’ om’ s’ nun’era al fidanzat’.
Ma p’r’ Satollo, mudern’ Casanova,
rap’s’ntava st’El’na la prova
ch’era un om’ inr’sistibbil’, ‘n Adon’
che sa i altri nun ciaveva paragon’.
D’ l’av’ntur’ sua spess’ s’ vantava,
sa tutti i amici ch’ incuntrava
e sicom’ n’tal’ raccont’ era cunvincent’
calchidun’ c’ cr’deva v’rament’.
Ma cum’ al pruverb’ dic’, se citall’ poss’:
- chi sputa p’r’ aria i arcasca
a doss’-
sopra Satollo quest’ s’è
v’rificat’.
spusò El’na e … fù p’r sempr’ satullat’!