S A N T A
F A U S T I N A
D' cula chiès' ditta d' S. Faustina,
posta in via Maratta e tanta
picculina...
ogg' d'v'ntata sol' sala d'
espusizion',
d' parlann' voj' coj' l' uccasion'.
C' sta racchius', sotta l' urna d'
l' altar',
al corp' d' na donna particular',
ch' è fors' 'na martir' dal temp' d'
N'ron'
s'gond' la più unanim' upinion'.
Al' s' capisc' da 'na rametta
sculpita e ripiegata,
mesta cum' simbul' a chi v'niva
morta 'mazzata;
posta sopra l' urna che al corp'
cunt'neva
p'rché questa era l'usanza che a chi
tempi s' faceva.
Fu al Maratta, in gambi' d' un
favor',
dunata dal Papa all' altissim'
pittor'.
Faustina par' ch' s' chiamass', ma
s'è ver',
a tuttora arman' ancò' un piccul'
mistèr.
Starìa ai Camburanesi int'r'ssass'n'
fattivament'
se cul corp' è d' Faustina
v'rament';
ç' rcand'n' tra l' boll' vatican' l'
esistenza,
sia d' la dunazion' che d' la
catacomba d' pruv'nienza.
S' no!... a cu' sèrv' t'né' nt' n'
urna 'na morta
senza un rispètt' d' ogni sorta?
Purtam'la al cimitèr', fammil' 'stu
favor',
in mod' che calchidun' ç' possa
métt' un fior'.
Ogni mort' merita rispètt', chiunqu'
sia,
dal giorn' ch' è mort' fin' a la
parusìa;
sia ch' sia stat' sant' oppur'
p'ccator',
è stat' pur' sempr' un fiol' dal
Signor'.