RIFLET’
L’
parol’ ch’ digg’ cialzò
v’ann’
spess’ alla ricerca d’un’ vers’,
valtri
dirè’: è temp’ pers’!
Cosa,
ch’è da tant’ ch’ sò.
Iu
p’rò m’ guard’ n’tal’ specchi’
e
c’ ved’ riflessi d’o occhi d’ bò’
che
fissan’m’ m’ duman’n’: p’rò?
Quant’
sai div’ntat’ più vecchi’!
E
sent’ intorn’ un turment’ d’ voc’
ch’
m’ dic’n’ d’ divv’: ste’ attenti
gudelli
‘sti anni f’lici e cuntenti
prima
ch’ v’arrivi la croc’.
P’rché
quann’ t’ par’ d’ess’ al più fort’
e
vivi … e al p’nsier’ è nurmal’
cum’
s’ fussi eternament’ immurtal’,
è
li ch’ t’ frega la mort’.
Scopri…
vurria che mai fuss’ cèrt’,
dess’
stat’ grann’ e impurtant’, siché,
tutt’
al monn’ dip’ndeva da te
vivend’
in mezz’ a un d’sert’.
I
lussi, l’ git, i viaggi distant’
ch’
sugnavi ogni giorn’ ogni istant’,
mucchiann’
i soldi p’r l’vatt’ ‘st’ fregn’,
adessa li dop’ri… p’r’ ‘na cassa d’ legn’.