C'era 'na volta un por' cuntadin'
ch' s'andava un pel' a
l'incuntrari',
cuminciava a smucculà' tutt' al
cal'ndari'
facènn' rabbrividì' chi stava lì
v'cin'.
Diu guarda, cuminciava a biastimà' :
corp' d'... sangu' d'... mannaggia
la...
Un giorn', mentr' stava a tajà' un
cavul'
e p'r sbaj' tajò invec' un broccul',
cum' faceva sempr', 'taccò un
moccul';
p'rò 'sta volta scappò fòra al
diavul',
ch'al' prés' da in do' gl'impi'gati
ç'hann' i calzoni più cunsumati.
Mentr' v'niva p'r aria traspurtat',
al cuntadin' diceva l'urazion',
pr'gava l'm'desim' p'rson'
ch'pog' prima aveva biastimat'.
Diu Crist' sant'!... Vergin'
Maria!...
m'arcumann' a vo'... Madonna mia!...
Al diavul', a s'ntì' sti nomi, è
natural'
ch'aprì l' man' e al' lassò d'
bott';
al cuntadin' cascò cum' un fagott'
sopra un pajar' senza fass' mal'.
M'è andata ben', diss' nt'al cascà'
:
corp' d'... sangu' d'... mannaggia
la...