Un
p'docchi' sa la moj' era capitat'
nt'la testa d'un om' mezz' p'lat'
ch'manc' al parrucchin' s'm'tteva
p'r nasconn' la calvizi' ch'ç'aveva;
e lì in mezz' a 'sti capelli sporchi e ténti
viveva d'fam', d'miseria e d'stenti.
La
famiglia, in più ogni giorn' cr'sceva
senza
ch'al p'lat' s'accurgeva.
La
situazion', da prima d'licata,
sa'l
passà' dal temp' s'era p'ggiurata,
tant'
ch'al p'docchi' e la signora
nun
usav'n' più fass' véd' fòra.
S'incuntrav'n',
a qualch' ric'viment',
qualch'
amic' più pussident',
s'sfurzav'n'
e i dav'n' a d'intènn'
ch'vivev'n'
cum' i Padr'etern';
dicev'n':
nòn viven' nt'un buschett',
se al
Signor' ancò' ç'al' p'rmett'...
in do'
nun ç'manca propri' nient'
e sén'
f'lici daver'... v'rament'!
"
Facev'n' i grossi ", cum' da nòn s'dic'...
p'r fass' cred'
ch'èr'n' f'lic'.
P'rò ogni giorn' ch'passava,
la
situazion' sempr' p'ggiurava;
tant'è
ver' ch'ç'avev'n' nt'la ment'
d'fa' al
più prèst' un trasf'riment'.
S'nunché
al padron' d'la p'lata
'na
mattina ébb' 'na truvata...
spént'
da la moj' e da l'ambizion',
d'cis'
d'fass' un'up'razion'
S'r'cò da un pruf'ssor', un' d'quelli
ch'fann'
al trapiant' d'i capelli
p'r
t'ntà' nt'al gir' d'na m'sata
d'avecc'
la testa più p'lata.
Al
pruf'ssor', dop' avell' visitat',
diss'
ch'al cas' nun era disp'rat'.
A part'
al cost' d'l'up'razion',
i
scigurava la chioma d'un leon'.
Al
p'docchi' intant', sfinit' e sfiduciat'
ch'l'valig'
aveva guasi pr'parat',
al
s'ntì' sta nutizia, nt'un mument'
diss' a
la moj', ch'era lì pr'sent',
d’asp’ttà,
p’r quell’ ch'aveva intés',
e
d'tirà' la cinghia ancora p'r un més'
p'rché
la situazion', da disp'rata,
pudeva
div'ntà' più furtunata.
La moj'
rispos': d'accord'!... p'r al mument'
chied'rén'
l'aiut' a qualch' parent',
ç'rcann'
d'sfruttà' sta situazion'
finché
nun s'infultisc' la testa dal padron'.
Al
p’lat’ che intant’
iniziat'
aveva la cura dal trapiant'...
s'accurgeva,
ogni mattina,
d'avecc'
'na testa liunina;
mentr'
al p'docchi' suddisfatt'
sa la
moj' rideva cum' un matt'.
Dop' do'
mesi d'cur' e d'frizion',
st'om'
ç'aveva 'na testa da lion'.
Ora al
p'docchi', finalment'
pudeva
arturnà' in mezz' a la gent';
urmai era ricc', tutt' aveva utt'nut'
sfruttann'
al cuoi' capp'llut'.
Ogni
p'docchi' ch'incuntrava, guarda cas',
al'
guardava cum' chi ç'ha la puzza sott'al nas'.
La
miseria era f'nita finalment',
nisciun'
cuntava più, manc' i parent';
era
lib'r'... dop' tant' sudor'!..
Adessa
era div'ntat' un gran’ signor'!...
mai chi
fuss' passat' nt'la ment'
ch'era
un p'docchi' arfatt' sulament'.
P'rché
al p'docchi', p'r l’ porson’ int’ligent’,
è sol'
un' ch'viv' su la pèll' d'la gent';
sia
ch'sia ricc' o impurtant' nt'la vita...
è, e
arman’ sempr' un parassita.