PASTARELLA
Figurev’,
un barilott’ sa in mezz’ ‘na canella,
quest’
è, Giampauli Sergiu, ditt’ Pastarella.
Da
ragazz’, l’ partit’ d’ calc’ arbitrava,
ma
cum’ arbitr’ era mei s’ s’ sparava.
Difatti,
un bel giorn’ stuff’ anch’ d’ quell’,
s’è
mess’ a vend’ biscotti e pastarell’.
Camburan’
che p’r i supranomi è rinumat’,
Pastorella
la subit’ batt’zzat’.
Al
chiam’n’ pastorella, ma è un pezz’ d’ pan’,
bazzica
ancò’ ogg’, molt’spess’a Camburan’,
a
Port’nov’ al trovi sempr’ parch’ggiat’
durant’
al p’riud’ più cald’ d’ l’estat’.
Se
a truvà un pustegg’ t’ da p’nsier’
Sergiu
tal’ trova subit’, nun’è un mister’.
E’
anch’ l’unica p’rsona fidata
s
voi passà al mar s’r’nament’ ‘na giurnata.
Nt’
la vita nun’è stat’ tant’ furtunat’,
iu,
i augur’, ch’ fagga part’ dal passat’,
p’rché
adè, al ved’ spess’ surrident’
e ciò m’ rend’ assai cuntent’.