‘NA S’RATA D’INVERN’
Al
zocch’ ch’ ard’ n’tal fog’,
do’ uliv’ salat’ nt’al piatt’,
un bicchier’ d’ vin’ dal logh’’
e un vecch’ ch’ s’ scalda distratt’.
Sa ‘na zeppa, dalla brag’ ch’ cova,
cava fora castagn’ bullent’,
ch’ posa ‘n’tun piatt’ asp’ttand’ ch’ sciora
p’r magnall’ più tardi, cuntent’.
Enn’ questi i girni piu freddi d’ l’ann’:
quelli d’ la merla chiamati,
quann’ la nev’ fora, cascann’,
rend’ tutti i tetti imbiancati.
Al lavor’ nti
campi è suspes’
P’r al fredd’
e al vent’ a fullat’,
in nt’ sti giorni alla fin dal’ mes’
la gent’ ch’ passa cià al nas’ g’lat’.
Chi nun scappa, p’r casa s’annoia,
l’ donn’ riunit’, sotta l’ gamb’ un scaldin’,
riscoprn’ cunten’ d’ nov’ la gioia
d’ ricamà un nunzol’ o d’ facc’ un giurnin’.
D’ fora, distant, nt’ laria g’lata
Cum’ ‘na voc’ amica purtata dal vent’,
al son’ s’ sent’ d’ ‘na campana stunata
ch’ scalda l’anima e t’ rend’ cuntent’.
Cuscì ariva la sera, al giorn’ è f’nit’,
- un giorn’ rubat’ a tant’ fatig’-
un p’nsier’ sbucciat’ da un temp’ infinit’
ch’ sa d’ ricordi e d’ pruf’m’ d’antig’