D
A V A N T I A U N M U N U M E N T' M U D E R N'
Al munumènt' d' l'A.V.I.S. al dev' ammétt'...
più
al' guard' più m'par' n'accendisigarett';
l'scultur' mudern', p'r quant'
espr'ssiv',
guasi sempr’ enn’ incumpr’nsiv’,
Un giorn' davanti a un quadr'
bianc', senza nient'...
c'era incuriusita un sacc' d'gent';
al cic'ron' spiegava a tutti,
s'dill' poss',
ch' rappr's'ntava al passagg' dal
mar' Ross'.
A la dumanda: i Ebrei in du' ènn'
andati?...
rispos' tost': ch'èr'n' passati...
... e dal mar' ch'nun s'véd'
nient'?...
rispos': ch's'era apèrt' in cul
mumènt';
un' dumandò: i Filistei e i suoi armati?...
rispos': che ancò' n'èr’n' rivati...
p'r quest' al quadr' è bianc'
sulament';
la storia s'svolg' sol' nt'la
curnig', cara gent'.
Ogg' nun è impurtant' la
rappr's'ntazion'...
impurtant' è, invec', la
spiegazion'...
po', p'r da' valor' a la scena
raffigurata,
basta guardà' dietr' da chi è
firmata.
Questa è l'art' muderna... è la
cultura...
che sa do' parol' t' dà 'na
fr'gatura.
Tutt' t' spieg'n' sa do' semplic'
parol'...
anch' l' cos' ch'nun s’ ved’n’
sa l’occhj sol'.