A R M A N D U
D A L M A I A N'
C'era un om' a Camburan'
chiamat' : Armandu dal Maian';
era un' d'i tanti su la terra
sciuccat' da la guerra.
Raccuntava stori' paradussal'
cum' fuss'r' real',
stori' ch' viveva nt'al p'nsièr'
cum' l'avess' vist' ier'.
La gent'!... la gent', sempr'
quella!...
al' f'rmava e vuleva la sturiella.
Lu' f'lic', raccuntava suddisfatt'
tirand' fòra spess' d' cul fatt';
d' quann' assiem' a un cummiliton',
sv'rzat' avev'n' un lion',
m'ttend'j un bracc' drenta la gola
tirand' fort' nt'na botta sola
'stu lion' che, p'r la coda prés',
fuggiva fumand' tutt’ sur’ptres’
Sturièll' cum' quest' , nun è
imp'nsat',
ch' facev'n' scaturì' tant’ risat
Ma quell' ch' s'evid'nziava v'rament'
era l'incumpr'nsion' d' la gent';
al' chiamav'n' p'rché rid' li
faceva,
ma d' quell' ch'aveva passat', chi
al' sapeva?
Chi mai ha pruvat' a immaginà'
chi era Armandu dal Maià.?
O s'era giust' prènd'l' a zimbell'
p'rché la guerra l'aveva scoss' d'
c'rvèll'?
Da tanta gent' più furtunata
p'rché da vigliacca s'è imbuscata?
E ogg' ç' raccont'n' sturièll'
cum' quell'... inv'ntat' nt'al
c'rvell'
dicend'c', senz'ombra d'incuscenza,
ch'hann' fatt' lora la R'sistenza?
Spiegand’c’ ch' l'Italia hann'
lib'rat'
da cul lion' ch' Armandu aveva
sv'rzat'?
Cul lion', ch' Armandu dal Maian'
raccuntava cum' stori' a Camburan'.
Mentr' altri, a livèll' latènt',
l'avev'n' già fiss' nt'la ment'.