L A N U D A V ' R I T A'
Un giorn' la v'rità, nuda cum' era nata,
a Camburan' vòll' facc' 'na
scappata;
giù For' d' Porta, n'era ancò'
rivata,
quann' incuntrò Ulissi ch' faceva
'na pass'ggiata.
Te chi sai, i dumannò, donna
d'pravata...
Iu so' la v'rità... la v'rità tant'
agugnata.
E giri nuda?... nun t' v'rgogni?... Nòn d'mucristiani,
mentr' ç'rcava d'cuprilla sa l'
mani,
la v'rità l'én' vista sempr'
diff'rènt';
p'r quest', i diss', n'avé' capit’
‘n’accident’.
E' p'r quest' ch' m'so' cunvinta,
ch'era ora d' davv' 'n'antra spinta.
Era la prima volta che Ulissi
tastava sa l' man'
la nuda v'rità v'nuta a Camburan'
e, mentr' ç'rcava d' parlacc'
istintivament',
t'ntava d' tuccaj cull'argument';
p'r cui la v'rità uffesa, è
manifest',
diss' : fors' so' uscita tropp'
prèst'...
e v'loc' fuggì via cum' al vènt',
lassand' Ulissi d'lus' e un po' scuntent'...
cum' un' che, dop' avé' ins'guit'
un'utupia,
s' l'era vista, nt'un s'gond', fugg’
via.
La v'rità, guai a chi la tocca,
t' lassa sempr' sa l'amar' ‘nt’ la bocca.