L A   N U D A   V ' R I T A'

 

Un giorn' la v'rità, nuda cum' era nata,

            a Camburan' vòll' facc' 'na scappata;

            giù For' d' Porta, n'era ancò' rivata,

            quann' incuntrò Ulissi ch' faceva 'na pass'ggiata.

 

            Te chi sai, i dumannò, donna d'pravata...

            Iu so' la v'rità... la v'rità tant' agugnata.

            E giri nuda?... nun t' v'rgogni?... Nòn d'mucristiani,

            mentr' ç'rcava d'cuprilla sa l' mani,

 

            la v'rità l'én' vista sempr' diff'rènt';

            p'r quest', i diss', n'avé' capit’ ‘n’accident’.

            E' p'r quest' ch' m'so' cunvinta,

            ch'era ora d' davv' 'n'antra spinta.

 

            Era la prima volta che Ulissi tastava sa l' man'

            la nuda v'rità v'nuta a Camburan'

            e, mentr' ç'rcava d' parlacc' istintivament',

            t'ntava d' tuccaj  cull'argument';

           

            p'r cui la v'rità uffesa, è manifest',

            diss' : fors' so' uscita tropp' prèst'...

            e v'loc' fuggì via cum' al vènt',

            lassand' Ulissi d'lus' e  un po' scuntent'...

 

            cum' un' che, dop' avé' ins'guit' un'utupia,

            s' l'era vista, nt'un s'gond', fugg’ via.

            La v'rità, guai a chi la tocca,

            t' lassa sempr' sa l'amar' ‘nt’ la bocca.

Hosted by www.Geocities.ws

1