L A    C U R R I E R A  D ' P I S T E L L '

 

La prima curriera, dal paés' a dispusizion',

            cull'gava Camburan' sa la stazion'

            d' Osim' chiamata, ma che in realtà

            stava a mezza strada tra quest' e Camburà'.

 

            La chiamav'n' la curriera d' Pistèll'...

            era picculina e senza nisciun' spurtèll';

            sa 'na scaletta che sul tétt' saliva

            p'r puggià' l’ valig' d' chi partiva.

 

            D' forma squadrata, i s'dili d' légn',

            faceva ogni giorn' l' propri' cunségn'

            d' pacchi o p'rson', da chi a la stazion',

            sia sa la malta che sa'l pulv'ron'.

 

            Ma Pistèll', v' dumannaré', chi era?...

            Era al padr' d' Guidu Reni e al padron' d'la curriera.

            Al qual' dop', in seguit', ha cuntinuat'

            a fa' al m'stier' ch' al padr' i ha ins'gnat'.

 

            Adè' arturnan' a Pistèll' e a la curriera

            che a la mattina partiva p'r arturnà' a la sera

            Iu ancò' m' l' ARCORD'! (par' al film d' F'llini!)

            ‘sta nova realtà p'r nòn, ancora ragazzini.

 

            E' stat' un pass' in avanti impurtant'

            che ancò' dura ciò nunustant'

            un prugrèss' che inventa ogni giorn'

            cos' nov' ch' nun serv'n' a un corn';

 

            mentr’ un om', suprannuminat' Pistèll',

            inv'ntò calcò' e al prugrèss' fu quell'!

 

Hosted by www.Geocities.ws

1