L A
C U R R I E R A D ' P I S T E L
L '
La prima curriera, dal paés' a dispusizion',
cull'gava Camburan' sa la stazion'
d' Osim' chiamata, ma che in realtà
stava a mezza strada tra quest' e
Camburà'.
La chiamav'n' la curriera d'
Pistèll'...
era picculina e senza nisciun'
spurtèll';
sa 'na scaletta che sul tétt' saliva
p'r puggià' l’ valig' d' chi
partiva.
D' forma squadrata, i s'dili d'
légn',
faceva ogni giorn' l' propri'
cunségn'
d' pacchi o p'rson', da chi a la
stazion',
sia sa la malta che sa'l pulv'ron'.
Ma Pistèll', v' dumannaré', chi
era?...
Era al padr' d' Guidu Reni e al
padron' d'la curriera.
Al qual' dop', in seguit', ha
cuntinuat'
a fa' al m'stier' ch' al padr' i ha
ins'gnat'.
Adè' arturnan' a Pistèll' e a la
curriera
che a la mattina partiva p'r
arturnà' a la sera
Iu ancò' m' l' ARCORD'! (par' al
film d' F'llini!)
‘sta nova realtà p'r nòn, ancora
ragazzini.
E' stat' un pass' in avanti
impurtant'
che ancò' dura ciò nunustant'
un prugrèss' che inventa ogni giorn'
cos' nov' ch' nun serv'n' a un
corn';
mentr’ un om', suprannuminat'
Pistèll',
inv'ntò calcò' e al prugrèss' fu
quell'!