Iu
d'giudicà' nun m'al' so' mai p'rméss',
d'
critigà' invec,' m'al' so' cuncèss'.
Al
giudizi' è un mod' d' bullà' la gent'
p'r un
temp' ind'finit', p'r’nn’ment’.
La critiga invec' è al nùn vulé' acc'ttà'
i sbaj d’
chì, in cul mument' fa.
Al
giudizi' è 'na r'spunsabilità,
spess'
assai grav', p'r chi al giudizj' dà.
La critiga
invec', spèc' s'è dis'nt'r'ssata,
pò rènd'
'na p’rsona più r’spunsabilizzata.
V' vòj'
purtà' n'esempi'... p'rò fé' att'nzion'
d'nùn
cunsid'ramm' p'r quest' un critigon'.
L'esempi'
ch' v' port' l'esprim' sulament'
in sens'
g’nerich’, mai p'rsunalment';
è un mod'
d' v'dé', un mod' d' parlà',
in maniera
d' pudécc' maturà'.
Al
culloqui', nun'è al munolug' d'un mument'
d'un' ch'
parla... e l'ascolta sol' al vènt'.
Ma un
dialug', che in do' vien' fatt'...
Senza p’r
quest’ passà p’r matt'...
E’, al
ragiunament', la v'rifica, al raffront’
d' do' upinion' ch'
ç'aven' d' front'
su un fatt', un’ event’, 'na realtà
ç'rcand'
insiem, l’intima la v'rità.
Sol’ l’amor… l'amor'...
quell' ver'
è lib'r', cum'
lib'r' è al p'nsièr';
nun cerca
al succèss', ma casualment'
è sempr'
pront', lì, ogni mument'.
Dà sempr',
p'r 'na fullìa ch' nun s'spiega;
soffr',
accètta tutt' e nun s' piega;
cred'
unicament’ nt'na cosa sola :
in Diu
e alla sua parola.