L A  C A S A

 

Piccula, sporca, sa i pavimenti d' maton',

            spess' stretta, scom'da s'gond' l' situazion';

            sa 'na stalla o 'na grotta, la più furtunata

            cull'gata a la cucina da 'na scalinata,

 

            in du' c'era un lavandin' e 'na rola,

            un furnèll' in c'mènt' sa 'na bocca sola,

            un fugaron' nt' al mezz' un caldar'...

            questa era la casa, detta. " casular' ".

           

            Spess' nt' na stanza d' tre metri quadrati,

            sei fioli ç' durmiv'n' l'un' l'altr' 'taccati

            e nt' n' antra, dal stess' sp'ssor',

            al babbu e la mamma ç' facev'n' l'amor'.

 

            Al centr' d' la stanza, cum' n' anima in pena,

            tr'mava l'ggèr' al lum' d' na ç' ntilena;

            al cèss' - ogg' chiamat' tualètt' -

            era un bug' p'r tera, dop' la stanza da lètt'.

 

            Dal suffitt' un po' bass' d' la cucina,

            p'ndeva l'ggèra 'na carta v'lina,

            d' colla ricupèrta e d' mosch' attaccat',

            sp'cialment' durant' l' giurnat' d' estat'.

 

            Sul pavimènt',  s' rincasavi un po' tardi,

            d' bigatti in giron' n' truvavi a miliardi;

            al gatt' runfiava da sopra la conca,

            sp'ttann' 'na cena ch' n' era mai pronta.

           

Sotta la cen'r', l'ultima brag' muriva,

            mentr' un frédd' d' gèl' nt' i ossi  saliva;

            chiudivi la porta sa'l catorc' - ogg' maniglia -

            mentr' la nott' calava su l'intera famiglia.

 

            A la mattina, p'r lavass', al disag' l' ammett'...

            sa l' acqua g'lata, dal catin' al brucchett';

            po' al babbu al lavor' arturnava,

            mentr' mamma su la porta un bag' i dava.

 

            La casa era piccula e su l' pareti

            nun c'era la carta, ma l' impront' d' i déti;

            eppur' nisciun' fiatava, quell' ch' c'era bastava...

            fors' è p'r quest' ch' la famiglia filava.

 

            Quest' ch' ho ditt', 'na favula par' d' And'rsen scritta,

            truvata ancò' inedita nt 'na vecchia suffitta;

            invec' è la storia malinconica e vera

            d' Camburan' o d' quell' ch' c'era.

 

            Ai giov'ni d' ogg', un raccont' siffatt',

            par'rà sultant' al' sfog' d' un matt',

            invec' purtropp' - e d' pègg' c'è stat' -

            era al mod' d' viv' d' un temp' passat'.

 

            Adè'  invec', aprì' la finestra e dat' n' ucchiata...

            cusa v' manca o giuv'ntù d'busciata?...

            nient' avé' fatt' p'r avé' stu mument'

            eppur' sé' chi a lam'ntav', s'guitann' a fa' nient'!

Hosted by www.Geocities.ws

1