G I U D I T T A
Giuditta, d'la
Bibbia l' eruina,
dop' avé' fatt' sa Olofèrn' la
sgualdrina
un giorn' intèr' - da mattina a sera
-
i tajò la testa p'r fa' in maniera
d' dimustrà' a cul popul' giudeo
cum' s' dév' eliminà' un desputa reo
d' ingiustizi' cumméss', cum' sapé',
sopra al popul' elett’, i fioli d'
Javè.
Ma la testa che Giuditta al popul’
mustrava,
dop’ dess’n’ stata p’r’ amor’
schiava
d ‘Olfermn’, p’r scielta e non
costretta,
Dit’m: fu giustizia o fu v’ndetta?
La storia ç' al' dimostra
ap'rtament' :
guardé' Israele... è 'na realtà
evidènt'.
Giuditta alora... che cavul' ha
lib'rat'?
Ha sol' 'na nott' d' amor'
giustificat',
In olucaust’ c’ s’ cunced’
lib’rament’
p’r ‘na fed’
ch’ nun va suttumessa a nient’?
O c’ s’ cunced’ cum’ ‘n’avv’ntura
sa la scusa
d’eliminà un’impustura?
Chi... nun so risponn', anzi nun
voj'...
fatt' sta che la storia ch' è v'nuta
poi
ç' ha mustrat' - e l' ha fatt' un
Diu in p'rsona -
ch' nun ç' s' vèndica... ma ç' s'
p'rdona.
St' cuntraddizion' m' hann' sempr’ méss' in imbarazz',
sia ogg'... sia quann' èr' più
ragazz'.
La Bibbia, ho sempr’ saput’, nun è
'na cosa inv'ntata...
ma è Diu stess' ch' a l'om' l' ha
d'ttata.
Se quest' è ver'... e spèr' ch' nal'
sia,
c'è 'na diff'renza enorm'... 'na
fullìa
tra cul Diu giudeo, che in me guasi
mai m' artrov'
e cul Crist' invec' ch' ç' ha apert'
un ciel' nov'.