N O N G ' N
I T O R I
Quann'èr' fiol', sp'cialment' a la sera
mamma v'niva a famm' di' 'na
pr'ghiera,
po' dand’m’ un bag' nt’ la front'
m' m' puggiava nt'al lètt' già
pront'.
S'era d'invern' e fredd' era fòra
sa'l scaldin' m' scaldava l' fredd’
l'nzola,
po', pian' pian', s' n'andava via
lassand'm’ 'na candela p’r
cumpagnia.
Pog' dop', ogni tant', m' chiamava
p'r nom'...
ch'iu s'ntiv' distant' nun s' sa
com'
ma era 'na carezza su la mia pèll'
mentr' m'indurmiv' sugnand'
l'stell'.
S'arpèns' a cui giorni, ai miei g'nitori,
ai gesti r’galati, a cui tanti
valori
ch' la vita m' dava p'r scola...
senza lucchi o rugat'... senza
nisciuna parola...
ma sol' a cenni; ma che cenni... inculcati!...
Se su tali segni sén' stati educati
e dagg' a ugnun', nt'la mia ment',
al
valor' ch'è stat' e ch'è sempr' pr'sent'...
pèns' d'èss' stat' assai furtunat'
d'avé' p'r g'nitori quelli ch'al
Signor' m'ha dat'.
Po' 'na sera, guastand' la festa,
s' n'ènn' andati e sul mar' in
t'mpesta,
lassand’c’da soli a guidà' la
barchetta
ch'nòn cr'demi 'na mot'v'detta,
accurgend'c' cuscì, sa gran'
stupor',
quant'era difficil' vulé' fa' al
g'nitor'
L' nostr' parol' ogg' ènn' tant' e putent',
ma a i fioli nostri nun sèrv'n' a
nient'.
par ch' al vent' parlan' da soli...
p'rché ènn' tant' diversi 'sti
nostri fioli?
Sén' nòn ch'sbajan' nun sen’
cunvincent’?...
O è la vita ch'ç'rènd' men' cr’dent’'?...
Oppur', è al prugrèss'... 'stu ladr'
d' tutt'...
ch'ha ogni valor' o affett' ha distrutt'?...
Anch' s'è sempr’mamma la prima
parola
ch'al fiol'... da fiol', i vien'
fòra da la gola,
è sempr' più ver' ch'al prim' pass'
ch' fa
cumincia a andà' sol'... a vulé'
camminà
vers' cula vita ch' nòn g'nitori
n'avén' capit', nè da granni nè
quann' èr'mi fioli;
sol' ch'ç'avemi sempr' a purtata d'
dita
'na famiglia ch's' s’ntiva più
unita.
Ogg' invec' nòn ai fioli... cu' i
dan'?...
Un pugn' d' soldi e al muturinu
nt'l' man'
e l'indurmin' nt'un lètt' g'lat'
senza che mai un scaldin' i l'abbia
scaldat'...
sp'gnènd' cula luc', se pur'
esisteva,
più tenua d' quella ch' ç'cunfurtava
la sera
e là nt'cul lètt', ogg' men' g'lat'...
dal termusifon' riscaldat'
ç' struggén'
sotta i bianchi l'nzoli
rimpiangénd' al temp' d' quann'
èr'mi fioli
e nun capìn' e quest'... è al mal'
p'ggior',
ch'ora tocca a nòn a fa' al g'nitor'.
I fioli adessa ènn' nostri, sta a nòn sultant'
fai capì' ch'ènn' p'rson' impurtant'
e che cum' p'rson' hann' un duver'
scigur'
d'èss' fioli, padri e nonni in
futur'
Al rèst' ènn' scus', scus' banal
è sol’ colpa nostra s'al monn' va
mal'.
Rifl'ttén' un istant', un sol'
mument';
chi è ch'ha educat' 'sta g'n'razion'
pr'sent?
Nòn sén' stati!... amm'ttem'l' pur'!
C'rcand' p'rò d' gambià' p'r al
futur'.
Al dramma ch'én' scritt', s'è mal'
r'citat',
nun è p'rché l'scèn' èr'n' stat'
sbajat',
sbajata se mai era l'impaginazion'
e scadènt' dal tutt'
l'int'rpr'tazion'
arpr'ndén' nt'l'man' l'ins'gnament'
passat'
che stupidament' avemi buttat';
arturnan' d'nòv' a r'cità' su la scena,
senz'al passat' più vòlg' la schiena
e qual’è dit'm': la platea miglior'
s' n’ho la casa in du' fai al g'nitor'?