Camburan' è un paés' molt' furtunat'
p'r quest' so' f'lic' d’ess’c’
nat'.
'Na volta,
andand' indietr' nt'al passat',
era un paés' alquant' malfamat';
c'era 'na miseria!... (in du' è
ch'nun c'è stata?...)
chi p'rò era un po' più nera e radicata,
la gent', l’unica risorsa ch’ ç'aveva
era quella d’aranciass’ cum' pudeva.
P'rò, sust’nuti da l'urgogli' e da
l'ingegn',
ènn' riusciti a inv'rtì' al segn'
e da n'gativ', cum' era sempr'
stat',
pusitiv' adessa èra div'ntat'.
Ma cr'scènn' la ricchezza e al
lavor',
la vita vien' a pèrd' qualch' intim'
valor'.
La féd', ch'la famiglia t'neva
unita,
s'èra lentamen’ um p’ò assupita.
S’ pudria di' sfacciatament:
ch’ cera 'na féd' s'gond' i bisogni
dal mument'.
M'diceva un giorn' 'na p'rsona,
da me stimata, saggia e bona,
nt'la vita conta sol'
la salut' e al lavor'.
La féd', ai preti lassam'la tuttora
ché quell' è al m'stier' d'lora.
Non, andan' a la
messa... p'rò lì famm'la f'nita...
e gustam'c' cul pog' ch'ç'resta d'la
vita.
Avé' capit'?... cuntaria sol'
la salut' e al lavor'!
Ma al lavor', ho sempr' saput',
che - più ch' dàlla - t'leva la
salut';
s'cuscì nun fuss', quant' sarebb'r'
furtunati
quelli cundannati ai lavori furzati!
P'rciò s'la salut', dal lavor' nun
dipènn' unicament',
m'sapé' spiegà' a cu' serv' stu
ragiunament'?
La salut', al lavor', m'ttécc'
quell' ch'v'par',
nt'la vita Diu sol' la dà cum' r'gal
e davanti a Diu, p'r chi nun ç'al'
sa,
c'è un scì o un no, nun c'è mai un
ma;
p'rché, s'è brutt' di' d'no al
Signor',
risponn' ma! E’ assai p'ggior'.
Iu nun v'voj' fa' la pred'ca dal
prèt',
sol' v'vurrìa di', s'ancora nal'
sapét',
sa qual diritt' cristiani
ç'd'finin',
dand'c' un nom' ch'in fonn' nun
capìn'?
Sapét'... dit'm': nemmen' luntanament'...
cusa cristianu significa v'rament'?
Vist' ch', p'r 'na messa ch'dura
circa un'ora,
nun ç'n'è un' ch'nun s'lamenti,
scapat’ fòra!
Nt'na s'ttimana ç'aven'
cent's'ssant'ott'or'...
che mal' c'è s'n'dàn' una p'r al
Signor'?
S'quest' è tropp', s'questa è féd',
v'digg' ch'ç'n'ha d'più chi nun
ç'cred'
almen' quell'dichiara ap'rtament'
d'èss' un ateu e d'nun cred' a
nient'!
Nòn dichiarann' d'èss' cristiani,
v'dumann' scusa,
davanti a Diu sarà l'anatema
ch'ç'accusa
e lì nun cuntarann' i ma!...ma, a
cap' chinat';
am’tt’rén': al Signor', d’avè'
sbajat'!
Ma sarà tardi, nun ç'sarà più al
temp' n'c'ssari';
su la vita, scés' p'r sempr' sarà al
sipari'.
Questa è l'unica r'altà, questa è la sort'!...
p'r chi nun cred', ç'sarà sol' la
mort'.
E la mort' (giusta, ingiusta, brutta o bella)
è l'unica ch'ancò' nun pia la
bustarella;
arriva quann' arriva, nun ç'ha
rispett'
nè d'l'om' ricc', né dal giust’, nè
dal purett'
e su ogni cosa da te creata, unesta
o losca,
riman’rà un puntin' cum' quell' ch'fa 'na mosca.