L' E R'S I E
Fra Dulcinu fu ars' e fu brugiat'
da Cl'mènt' Quintu, alora al somm'
dal Papat'.
P'rché v' dumannaré' v' altri popul'
ignurant'?
P'rché vuleva l' ricchézz' ugual'
p'r tutti quant'.
Eco Umbertu, ç' ha scritt' " In
nom’ d’ la Rosa ",
sopra st' èr'sia allora assai
ambiziosa.
Ma Fra " TURNIELLI " la
vita ç' ha lassat',
p'r dimustrà' n' uguaglianza ch' nun
era dal Papat'.
Ogg', ch' al putér' t'mpural' dal
Papa è t'rminat',
fors' bisugnarìa riguardà' l' èr'sie
dal passat',
ma chi al' pò fa'?... chi s' pò azzardà,
senza èss' accusat' d’ blasfemità?..
P'rciò, lassan' st' cos' vecchi' dal
Papat',
lassam'l'... tra l' ragnatél' dal
passat';
p'rò ç' rcann' d' cullaburà' sa Diu,
che un'stament'
véd' la gent' nt' un mod' molt'
diff'rènt'.
D' la Chiesa è giust' s' guìnn' la duttrina
finché nun diventa p'rsunal' e
birichina;
i Papi, i Vescuvi s'guiti vann'
r'ligiosament',
finché ç' impar'n' dal Vangèl'
l'insegnament';
p'rò, quann' un fatt' diventa cosa
mia,
f'nisc' Diu e incomincia l’anrchia.
Alora bisogna smètt', bisogna buccà
nt' la cuscenza,
in do', c'è sol' Diu cum' unica pr'senza.