E C O
Eco... ç' racconta la mitulugia,
era 'na gran' p'ttegula; tuttavia,
siccom' era in fonn' molt' bella,
Giove i cunc'deva 'sta scappatella.
Ma Giunone, stufa d' s'ntilla,
i tajò la lengua prima d' sp'dilla
in mezz' al monn' e lì lassalla sola
in grad' d' ripèt' sol' l'ultima
parola.
Da cul giorn' i r'stò 'na mezza voc'
ch' pòi truvà' spess' ad ogni
incroc'
d' dirup', d' monti o d' vallat',
sia d' invern' che d' estat'.
C'era pur', a chi tempi, un om'
tant' bell'
ch' curiva dietr' ai cervi e a l'
gazzèll';
chi al' v'deva (m' dumann' cu' sarà
stat''...)
cascava sub't' p'r tera innamurat'.
Narcisu s' chiamava 'stu fiol' d'
donna bona,
ch' purtava... d' la b'llezza la
curona.
Eco nt' al v'déll' s' innamurò
p'rdutament',
p'rò purtropp' n' i pudeva di' mai
nient'.
duveva cunt'ntass' d' ripetij
l'ultima parola;
cum' un' ch' balbetta e n' i èsc'
nient' da la gola.
Narcisu p'rciò nun ébb' al temp' d'
ascultalla
e lia purina arturnò a fa' l'eco nt'
na calla.
Cu' ç' insegna 'sta storia? Chi sa risponn'?
E' facil' a capill'!... nt' stu
monn'
chi parla, parla... parla
cuntinuament'
spess' f'nisc' p'r nun di' mai
nient';
cum' la pulitiga che p'r dill'
ap'rtament'
a forza d' parlà' nun dic' urmai più
nient',
è div'ntata sol' 'na voc' dietr' a
l' spall',
ch' a forza d' luccà' s' pèrd' nt'
l' vall'.
Narcisu invec’ è al r'ligios' "
guast' "
che davanti a Diu sol' lu' è cast';
i altri nun li calcula nun li ved’
cunvint’ cum’è davecc’ fed’
E' cuscì prés' da l’amor’ ch'
prufessa
ch'è sempr' al prim' in tutt', anch'
a la messa;
nun lassa spazi' al prossim' che
unestament'
s' cumporta davanti a Diu più
mud'stament'.
S' specchiands’ in se stess',e d’ se
stess’ s' innamora;
d' pr'gà' nun smett' mai... nemmen’
un’ora,
tra rusari' e vespri, al giorn’
passa in pr'ghiera
affugann' nt' un riflèss' un'anima
sincera.