DUNZELLI
Mumsignor' Dunzelli... m' sapé' di' chi è stat'?..
Un prèt' colt'... o un semplic'
curat'?...
E' stat' un educator', anch' se
pignol',
o un Parruc' divèrs'...d’ fatti e d’
parol’?...
O è stat' sol' un', scusémm'
l'upinion',
ch' ha inv'ntat' la parola
marmutton'
al marmutton', cumunqu, p'r causa e difett’
è l' espr'ssion' del camburanés' in
sens’ strett’.
vist' che a chi tempi, viven’
sulament’
sempr' in l'targ', senza fa' mai
nient'?
p’rfin’ la scola, seppur’ el’m’ntar’
bazigalla fin’ alla terza era
nurmal’.
Donzelli da bon’ uss’rvator’
Cunfidand’ nt’ l’aiut’ dal Signor’
e impìgnand’s’
sol’ p’r fed’ l’int’ress’,
purtò al paes’ nt’al prugress’
E' stata 'na p'rsona da la vista
lungimirant'
e p'r quest' va arcurdata sa un
cèrt' vant'.
P'r i tempi ch' currév'n' in cul
mument',
è stat' un' dal domila e no dal
nov'cènt'!