NEL  XXV  DI  DON  GABRIELE

 

L'p'rson' più impurtant' nt'la vita

            ènn', senza paura d'sm'ntita,

            quell' pr'post' a l'indirizz' e a la furmazion'

            sia cultural', sia d'r'ligion';

            da lora dipènn'... da la lora sapienza,

            la futura maturità d'la cuscienza.

 

            Sian' essi preti, maestri o g'nitori,

            ènn' d'l'cuscienz' i furmatori;

            quest' p'r favv' capì', s'nun l'immaginat',

            l'impurtanza  nt'al duvé' gambià' curat'.

            La scelta è caduta su Ruzzigoni Gabriel',

            un prèt' al Vescuv' assai f'del'.

 

            Umil' d'urigin' ma d'prufundissima féd'

            da nun cunvinc' sol' chi nun al' véd'.

            Lu' cum' Abramo, nt'al temp' passat',

            ubbidend' al Vescuv', tutt' ha lassat'

            e, armat' da la féd' e  dal Vangèl',

            è v'nut' a pr'd'cà' sott'a stu ciel',

 

            nun sapènn' in còr' sua, minimament',

            quant' fuss' difficil' chi la gent'.

            Ogni prèt' ch's'gambia ç'ha ch'al' circonda,

            cum' re Artù, nt'la tavula rutonda,

            un grupp' d'f'deli dif'nsori

            e un grupp' invec' d'cunt'statori.

           

            Erg's' in mezz', senza cummett' errori,

            bisogna èss' dei bravi educatori.

            (I difetti, tutti ç'al' sann',

            m'sapé' di' chi nun ç'l'hann'?).

            Un maestr' è brav' e d'rispett'

            s'sa la s'mplicità t'fa capì' un cuncett';

 

s'po' fòra d'scola sbaja (dit'm' s'ho ragion'),

            in fonn' ancò' quell' è un om' cum nòn!...

            P'rciò quann' un prèt' insegna la féd' ch'sènt',

            s'cum' om' sbaja, nun importa nient'...

            impurtant' è ch'la strada ch's'è imposta

            la porti avanti: costi quell' ch'costa.

 

            In quest' amm'ttet'l' ugg'ttivament':

            Don Gabriel' è un  prèt' v'rament'.

            Ch'po' sia più o men' simpatig' in fonn'

            è 'na cosa ch'fa part' d'stu monn'

            e sa la féd' nun ç'ha nient' da spartì';

            s'sét' unesti... cunv'nit'n'...ch'è cuscì.

 

            Iu al' rispètt' e i so' d'bitor'

            d'la féd' ch' m'ha dat' nt'al Signor'.

            Sa Lu' la Messa la viv'... l'ho capìta;

            sa Lu' la strada mia s'è cunv'rtita.

            Poss' sol' ringraziall', dij 'na pr'ghiera...

            Diu p'rò sa quant' sia sincera

 

            Diu ch'tutti ama e ch'tutt' véd',

            sa chi dév' pr'mià' s'ç'aven' più féd'.

            E dop' venticinqu'anni d'lott' cum' educator',

            so' cert' ch'i  dirà grazie anch' al Signor'

            e battenduj 'na pacca su la spalla, prima d'durmì',

            i dirà ogni sera: Don Gabriè'... seguita cuscì!

Hosted by www.Geocities.ws

1