D I U, o A L L A H !
Diu, mentr' un giorn' s' sp'cchiava,
vid' Allah dall' specchi' ch' al'
guardava.
Toh!... - diss' - sarò fòra d'
c'rvell'...
m' pareva d' èss' sol' sopra l'
stell'!
Lì p'r lì c'è armast' un po'
p'rplèss'...
po', s' accors', che in fonn' era se
stess'.
Adessa capisc' - diss' - la
cunfusion'
ch' fann' nt'al monn' cèrt'
r'ligion'!
Se a me stess', d' sbajamm' m'
succèd',
figuram'c' tra quelli ch' ç' hann'
poga féd';
bisugnarà ch' pruvveda... Dumattina
a Maumétt' e a Crist' li mann' a dàj
'na schiaritina.
I do' partir'n' ma, distrattament',
arturnar'n' ugnun' da la propria
gent',
cuscì che al viagg' fu sol' un
falliment'
davanti a i occhi d' Allah, Diu
unniputènt'.
Fors' è mej' cuscì - diss' al
Signor' -
la distinzion' in fonn' è op'ra dal
còr'.
La féd' iu i l' ho data... anch'
l'int'lligenza...
s' nun riesc'n' a capì', santa
pazienza,
miga poss' armannalli tutti a fonn'
cum' ho fatt' già al principi' d'
stu monn'?
V'drò d' p'rdunalli... al brutt' è
sulament'
ch' s' scann'n' tra d' lora
inutilment'.
P'r me che in fonn'... m' s'
p'rdona,
al' sann' b'nissim' ch' so' n'unica p'rsona;
p'rò, t'stardi cum' ènn', chi i al'
pò spiegà'
ch' so' sempr' iu... Diu o Allah?
S' accurg'rann' quann' sarann' morti 'si t'ston'
quant' era semplic' in fonn' la
r'ligion'!...
Cul giorn', quann' m' v'drann'
fisicament',
a molti i v'nirà, d' cèrt', n'
accidènt'.
Dirann'... che stupidi ch' sén'
stati...
cum'è che cuscì ing’nuament' ç' sén'
sbajati?
E iu i rispunn'rò, in cul mument' :
p'rché sé' p'rson' tropp'
maldicènt'.
Iu v' ho creat' e lib'ri v' ho
lassat'...
ma, s' al' sapév' ch' era quest' al
risultat',
cul giorn' che Adamu ho creat',
possin' scannall',
n' era mej' ch' badav' l' pègur'
nt'l' stall'?
Invec' ho fatt' l'om', po' la
cumpagna,
lassand' l' pègur' sol' in mezz' a
la campagna;
v' ho dat' tutt', nun v' ho fatt'
mancà' mai nient'...
ma l'om' è d'v'ntat' sol' un
pr'putènt'.
La terra - diss' - è mia... è mia
anch’ l’rbaccia',
sapènd' d' di' 'na bugia e ‘na
fr’gnaccia
e p'r quest' inv'ntò l'odi'...
scannò al fratell',
divis' Iddiu, da Allah ch' era
sempr' quell',
ruvinò la terra, distruss' ogni
s'ntiment'
p'r un puter' ch' era sol'
t'mpuraneament'.
Adessa è f'nita... ecc'la la
realtà!...
andé' a l' Infèrn'... pusse via da
qua.