D' L U C I D A Z I O N'
La puisia mia d' lègg'la, è difficil' m' hann' détt',
p'rché è scritta nt' un dialètt'
tropp' strétt'.
Nal' so se d' risponn' n' val' propri'
la pena,
basta guardalla, d' neulugismi è
piena.
Se un p'ccat' ç' ha... e ç' n' ha
abbastanza,
è p'rché us' spess' calca assunanza,
cum' calca, m' s' p'rdoni,
antinumìa...
facènn'la passà' guasi p'r
filusufia.
La puisia mia è.... un assioma, al'
duvé' ammett',
che pog' ç' ha da spartì' sa'l
dialètt' strètt'.
Nun cèrt' p'r eruditismu p'rsunal',
ma sol' p'r 'na limitatezza
dial'ttal'.
Ai vecchi nostri, d' cinquant'anni
fa...
tant' parol', ch' stann' scritt'
qua,
n' i passav'n' manc' nt' i c'rvelli,
nun l' trattav’n nemmen' sul’
Zingarelli.
P'r quest' affèrm': ch' al' scritt'
mia è raziunal'
e nient' ç' ha d' anticunfurmismu
p'rsunal',
sarà esoterico d' cèrt' e v' l'
ammétt'
ma nun d' più d' quell' ch' pò
èss'l' un dialètt'.