A
L C A L C' N A L C A T O R C' A L
B U S S A T O N
Naturalment' è risaput', nt' i purton',
ç' stann' i calc'ni, i catorci e i
bussaton'.
Ugnun' d' stinata ha 'na funzion'
da chi ha cullucat' cul purton'.
Anch' nt' la vita nun fa ecc'zion',
c'è chi fa al calc'n', al catorc' o
al bussaton';
p'rò al calc'n' nun s' ha da da'
impurtanza
cr'dènd's' indisp'nsabil' p'r
arruganza,
ancora lu', s' ç' riflètt' ed è
scigur',
va avanti appuggiand's' nt' al mur'.
Al catorc' invec' sèrv' a evità'
che tanti ladri poss'n' buccà';
al bussaton' sèrv' a fa' capì',
senza ecc'zion',
ch' c'è calchidun' fòra dal purton'.
Tutti e tre, se uniti e ben' uliati,
svolg'n' insiem' i compiti affidati.
Ma quann' al calc'n', cr'dènd's'
impurtant',
vo' fa' da sol' p'r calch' istant',
f'nisc' che al catorc' nun pò più
s'guill',
mentr' al bussaton' sta fèrm' lì
tranquill'
a discapit' d' cul por' purton'
ch' s'rviva a difènn' la casa del
padron'.
V' altri m' diré': nt' stu
ragiunament'
nun ç' èn' capit' propri' nient'!
Pruvé' a sustituì' al purton' sa la
féd'
e al calc'n' o al catorc' sa chi
cred',
al bussaton', invec', paragunéll'
sa chi cerca d' buccacc' sa'l c'rvèll'..
S' nun vann' d'accord', s' n' èn'
uniti int'gralment',
quell' ch' fann', a cu' serv'?... a n' accidènt'!...