B A R O N '

 

Quann' da fiol' m' al g'nitor' nun s' b'diva

            nun è che quest' contr' t' inveiva

            ma t' diceva, cujènn' l'uccasion :

            s' nun b'disci, t' pòrt' da Baron'!

 

            'Stu nom' ç'm'tteva i brividi nt' la pèll'

            e nòn d'v'ntami d' l' pègur' l' agnèll';

            ch' ç' s' pudrìa scriv' un libbr' d' p'dagugia

            ma sarìa sol' temp' buttat' via.

 

            In fonn' chi era Baron' o cus' era?...

            bisugnarìa dumannass'!... e in che maniera

            riusciss' a mett'c' paura e a calmacc'

            senza tanti lucchi o parulacc'.

 

            Baron' era un bastardott', un randag'

            ch' stava a guardia d' Reni al garag';

            era più brutt' che cattiv' v'rament',

            ma bajava sempr' cum' un accidènt'.

 

            Fors' più p'r fam' che p'r cattiveria innata

            ma t' m'tteva 'na paura esag'rata.

            P'r nòn fioli era Cerbero in p'rsona,

            cr'sciuti cum' èr'mi a la carlona.

 

            Bastava al nom' p'r impauricc' a tutti quanti;

            èr'mi ingenui alora e più ignuranti.

            Ogg' la giuv'ntù, din'... è molt' più int'lligent',

            ma quanti Baron' i ç' vurìa, fissi nt' la ment'!

Hosted by www.Geocities.ws

1