B A R O N '
Quann' da fiol' m' al g'nitor' nun s' b'diva
nun è che quest' contr' t' inveiva
ma t' diceva, cujènn' l'uccasion :
s' nun b'disci, t' pòrt' da
Baron'!
'Stu nom' ç'm'tteva i brividi nt' la pèll'
e nòn d'v'ntami d' l' pègur' l' agnèll';
ch' ç' s' pudrìa scriv' un libbr' d'
p'dagugia
ma sarìa sol' temp' buttat' via.
In fonn' chi era Baron' o cus'
era?...
bisugnarìa dumannass'!... e in che
maniera
riusciss' a mett'c' paura e a
calmacc'
senza tanti lucchi o parulacc'.
Baron' era un bastardott', un
randag'
ch' stava a guardia d' Reni al
garag';
era più brutt' che cattiv'
v'rament',
ma bajava sempr' cum' un accidènt'.
Fors' più p'r fam' che p'r
cattiveria innata
ma t' m'tteva 'na paura esag'rata.
P'r nòn fioli era Cerbero in
p'rsona,
cr'sciuti cum' èr'mi a la carlona.
Bastava al nom' p'r impauricc' a
tutti quanti;
èr'mi ingenui alora e più ignuranti.
Ogg' la giuv'ntù, din'... è molt'
più int'lligent',
ma quanti Baron' i ç' vurìa, fissi nt' la ment'!