In ogni Paes’ c’è
p’r tradizion’
‘na banda ch’ sona a ogni manif’stazion’.
La nostra prò è famosa in ogni dov’
p’rché quann’ sona par’ ch’ fagga piov’.
Iu, ‘na volta, ho vulut’ fa n’esp’riment’
so’ andat’ a un cuncert’ senza nient’,
vist’ ch’ nun c’era nuvul’, c’era al sol’,
m’ so’ ditt’: voi ved’ ch’è la volta ch’ nun piov’!
Ma… al prim’ colp’ d’ tambur’,
al ciel’ è d’v’ntat’ tutt’ scur’,
pò’… appena a cuminciat’ la curnetta,
nalzò…. sarà stata ‘na disdetta,
hann’ cuminciat’ a v’nì’ giù gocc’ cusci gross’
da fa’ cur’ d’colp’ ogni foss’.
Al cuncert’ è andat’ avanti, ma al prim’ accenn’ d’
trumbon’
C’è stat’ un tronu cum un colp’ d’ cannon’.
Subit’ dop’, tra un fuggi, fuggi g’n’ral’
s’è scat’nat’ al diluvj’ univ’rsal’.
S’ sia “furtuna”, o sfurtuna, nun so risponn’!
Ma quann’ sona la banda, s’ scatena al monn’!