B A B
O N'
Duman', cum' è logic' d'altronn',
è 'na legg' ch'cuinvolg' tutt' al
monn',
sarann' ricurdat' dal passat'
sol' p'rson', ch'un giorn' un nom'
hann' lassat'.
D' quelli invec' ch' ènn' vissuti
s'mplic'ment',
duman', dicev', nun ç' r'st'rà più
nient';
chi vulé' ch' s'arcordi d' Gasparri,
ditt' Babon',
nt' la prossima g'n'razion'?
Nisciun'!... sarà un om' scurdat',
un om' senza storie ... dim'nticat'.
Eppur' iu m' l'arcord', anch' s'èr'
ragazzin'...
abitava in via Maratta e faceva al
ciabattin':
camminava sempr' curv', v'stiva d'
grig'...
andava spess' in Ancona a cumprà'
cinqu' lir' d' s'mig';
l' scarp' ch' i purtav'n', p'rché v'niss'r'
riparat',
l 'purtava giorn' e nott', prima
d'avéll' risulat';
tant'è ver' ch'na p'rsona un giorn'
sfacciatament'
i vuleva indietr' l' scarp' ch'
purtava in cul mument'
p'rché Babon' i aveva ditt' che,
dop' avell' risulat',
l'aveva mést' nt'la forma finché nun
s' fuss'r' sd'lmat'.
Difatti l' véd'!... i rispunneva
l'acquirent',
pr't'ndend' ch'i fuss'r' ridat'
imm'diatament'.
Babon' era cuscì... i spreghi n'i
piaceva,
dup'rava l 'scarp' d'i altri...
tant' chi al' v'deva?
Po', dop' d'avej' l' piant' cunsumat',
l' risulava e l' ridava a chi i
l'aveva dat'.
La miseria spess' - pò s'mbrà' 'na
battuta -
l'int'lligenza sviluppa e nun la
rend' spruvv'duta.
Cuscì p'r tirà' avanti, chi ç'ha
pog' o nient',
s' pò s'rvì' anch' d'i scarti d' la
gent';
la ricchezza invec', dand't' ogni
uccasion',
l'ingegn' nun 'guzza e t'rènd' un
po' cujon'.
Cusa importa, m' dirét' ap'rtament',
quann' s’ pò cumprà' tutt', nun
importa nient';
fors' è ver', scusém' al paragon',
p'rò la miseria, nt'al pog', pò da'
suddisfazion'!