osoro

Ikasketak aukeratzeko orduan, garbi izan zenuen Kazetaritza ikasi nahi zenuela?
Bai. Orduan ez nekien zer zen kazetari izatea, baina idaztearekin zerikusia zeukan zerbait egin nahi nuen. Horregatik, batxilergoa bukatzen ari ginela, nire ikaskide askok ez zekiten zer egin, baina nik oso garbi neukan. “Kazetaritza”, erantzuten nuen beti, eta ez naiz damutu.

Zein da egungo kazetaritzaren gaitzik larriena?
Kazetariak oso eroso bihurtu garela, neurri handi batean interneten eraginez. Albiste mordoa iristen dira internet bidez, eta baduzu aukera elkarrizketak ere internetez egiteko. Galdu egin da garai bateko kazetari sen hura: notizia non, hara joan, jendearekin behar den denbora egon, elkarrizketak aurrez aurre egin,… Gaur egun elkarrizketa asko egiten da idatziz, internetez. Niretzat hori iruzurra da, ez da benetako elkarrizketa; elkarrizketatuak oso zintzoa izan behar du bat-bateko erantzunak emateko eta, zintzoa izanda ere, kazetariak ez du galderak inprobisatzeko aukerarik izaten.

Hala ere, lanbideak ez zaitu erabat dezepzionatu.
Nik ez dut kaleko kazetaritza askorik egiten, ez naiz albistearen atzetik ibiltzen –beno, gaur egun ez dakit inor ibiltzen den–. Telebista eta gidoigintza deskubritu nituenetik, bide hori aukeratu nuen, agian fikzioa errealitatea baino gehiago gustatzen zaidalako, baina ez dakit hori kazetaritza den. Kazetari lanetik, elkarrizketak ditut gogokoen, elkarrizketak eta lasai egin daitezkeen erreportajeak.

ETBn gidoigile zara. Merezi dugun telebista al daukagu euskaldunok?
Betikoa da. Audientziak, ikusle kopuruak, erabakitzen du saio batek aurrera egingo duen ala ez, baina ez dago jakiterik zer zegoen lehendabizi, ikuslea ala programazioa. Nik onartzen dut telebista oso alineantea dela, eta onartzen dut ETBk gutxi arriskatzen duela. Askotan beste telebista batzuen saioak kopiatzen dira, baina egia da, era berean, errazagoa dela telebista kanpotik kritikatzea barruan zaudela zerbait sortzea baino. Sormena, ideiak onak egon badaude, baina dena ez dago norberaren esku. Baliabideak, babesa behar da, eta alde horretatik ezin dira ETBk edo Tele5k dituzten baliabideak konparatu.

Prentsaurrekoetan emakume kazetariak gara nagusi. Ardura karguetan, berriz, ia ez dago emakumerik. Zergatik?
Arrazoi askorengatik. Batetik, oso denbora gutxi daramagu lan merkatuan. Nire ama ez, baina nire lagun gehienen amak etxekoandreak dira. Boterea gizonezkoen esku dago. Pixkanaka ari gara urratsak ematen, baina oraindik berdintasunetik urruti gaude. Badago beste kontu bat ere: ez dakit heziketaren ondorio izango ote den, baina emakumeoi beldurra ematen digu jendaurreko ardurak hartzea. Ardurak berak ez, etxean-eta ohituta gaudelako denetaz arduratzen, baina publikotasunak bai. Eta, gainera, etxeko esparrua oraindik gure denez, ez da horren erraza lanarekin bateratzea. Gizonezkoek zer esan handia daukate horretan; kontua ez da laguntzea, gauzak erdibana egitea baizik.

Irakurri ezazu artikulua eta gero galdetegiari erantzu

Jasone osoro: “Ez dakit ezetz esaten"
Jasone Osorok (Elgoibar, 1971) jaioterriko aldizkarian hasi zuen kazetari ibilbidea. Barren herri aldizkaria eskola ona izan zuen, baina telebista eta gidoigintza probatu zituenean ez zuen zalantza handirik izan, fikzioa errealitatea baino dezente gehiago gustatzen zaiolako. Goenkale telesaileko gidoiak idazten ditu, labetik atera berria du aurreneko nobela (Greta, Elkar), eta aurrerantzean Asteon, telebistari buruzko euskarazko lehendabiziko astekaria, zuzenduko du. Esan gabe doa erronkak maite dituela. Ana Unanue. Argazkiak: Amaia Zabalo.

	Nola definituko zenuke zure burua? Zeure burua definitzeko ongi ezagutu behar duzu, eta ni ezagutzen ari naiz oraindik. Ezaugarriren bat nabarmentzekotan, esango nuke gauzei aurre egiten diedala suertatzen diren neurrian. Ez dakit ezetz esaten, eta askotan sartzen naiz halako zurrunbilo batean, sortzen zaizkidalako hainbat aukera, eta guztiei baietz esaten diedalako. Horrek baditu alde txarrak, baina abantailak ere bai. Aukera guztiei baietz esate horrek ausartago egin nau, eta horri esker hobeto dakit zeintzuk diren nire mugak, zertarako balio dudan eta zertarako ez.
Ikasketak aukeratzeko orduan, garbi izan zenuen Kazetaritza ikasi nahi zenuela? Bai. Orduan ez nekien zer zen kazetari izatea, baina idaztearekin zerikusia zeukan zerbait egin nahi nuen. Horregatik, batxilergoa bukatzen ari ginela, nire ikaskide askok ez zekiten zer egin, baina nik oso garbi neukan. “Kazetaritza”, erantzuten nuen beti, eta ez naiz damutu. Zein da egungo kazetaritzaren gaitzik larriena? Kazetariak oso eroso bihurtu garela, neurri handi batean interneten eraginez. Albiste mordoa iristen dira internet bidez, eta baduzu aukera elkarrizketak ere internetez egiteko. Galdu egin da garai bateko kazetari sen hura: notizia non, hara joan, jendearekin behar den denbora egon, elkarrizketak aurrez aurre egin,… Gaur egun elkarrizketa asko egiten da idatziz, internetez. Niretzat hori iruzurra da, ez da benetako elkarrizketa; elkarrizketatuak oso zintzoa izan behar du bat-bateko erantzunak emateko eta, zintzoa izanda ere, kazetariak ez du galderak inprobisatzeko aukerarik izaten. Hala ere, lanbideak ez zaitu erabat dezepzionatu. Nik ez dut kaleko kazetaritza askorik egiten, ez naiz albistearen atzetik ibiltzen –beno, gaur egun ez dakit inor ibiltzen den–. Telebista eta gidoigintza deskubritu nituenetik, bide hori aukeratu nuen, agian fikzioa errealitatea baino gehiago gustatzen zaidalako, baina ez dakit hori kazetaritza den. Kazetari lanetik, elkarrizketak ditut gogokoen, elkarrizketak eta lasai egin daitezkeen erreportajeak. ETBn gidoigile zara. Merezi dugun telebista al daukagu euskaldunok? Betikoa da. Audientziak, ikusle kopuruak, erabakitzen du saio batek aurrera egingo duen ala ez, baina ez dago jakiterik zer zegoen lehendabizi, ikuslea ala programazioa. Nik onartzen dut telebista oso alineantea dela, eta onartzen dut ETBk gutxi arriskatzen duela. Askotan beste telebista batzuen saioak kopiatzen dira, baina egia da, era berean, errazagoa dela telebista kanpotik kritikatzea barruan zaudela zerbait sortzea baino. Sormena, ideiak onak egon badaude, baina dena ez dago norberaren esku. Baliabideak, babesa behar da, eta alde horretatik ezin dira ETBk edo Tele5k dituzten baliabideak konparatu. Prentsaurrekoetan emakume kazetariak gara nagusi. Ardura karguetan, berriz, ia ez dago emakumerik. Zergatik? Arrazoi askorengatik. Batetik, oso denbora gutxi daramagu lan merkatuan. Nire ama ez, baina nire lagun gehienen amak etxekoandreak dira. Boterea gizonezkoen esku dago. Pixkanaka ari gara urratsak ematen, baina oraindik berdintasunetik urruti gaude. Badago beste kontu bat ere: ez dakit heziketaren ondorio izango ote den, baina emakumeoi beldurra ematen digu jendaurreko ardurak hartzea. Ardurak berak ez, etxean-eta ohituta gaudelako denetaz arduratzen, baina publikotasunak bai. Eta, gainera, etxeko esparrua oraindik gure denez, ez da horren erraza lanarekin bateratzea. Gizonezkoek zer esan handia daukate horretan; kontua ez da laguntzea, gauzak erdibana egitea baizik.
GALDETEGIA>