สัมผัสที่เร่าร้อนและรุนแรง รสจูบที่หวานฉ่ำ ผิวกายที่ร้อนระอุของทั้งคู่ ค่อยๆแนบชิดกัน

แต่มีความรู้สึกบางอย่างที่หยุดเขาเอาไว้ " อ๊ะ........ขอโทษ ฉัน.........ช่วยหยุดก่อนได้มั้ย subaru "

subaru รับรู้ถึงความรู้สึกบางอย่างของอีกฝ่ายได้ " อืม.........kamui ไม่เป็นไรใช่มั้ย

ขอโทษ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ " subaru รับรู้ถึงความกลัวของอีกฝ่าย

มือที่สั่นเทา " kamui นอนพักซักนิดดีกว่านะ อาจจะทำให้นายรู้สึกดีขึ้น "

ถึง subaru จะพูดแบบนั้นออกมา kamui ก็ยังไม่สามารถที่จะไว้วางใจอีกฝ่ายได้

" subaru ขอโทษ แต่........ฉัน อยากอยู่คนเดียว ได้รึเปล่า ขอร้องล่ะ "

น้ำเสียงและสีหน้าที่ฟังดูเหมือนจะร้องไห้และท่าทีที่หวาดระแวง

" อืม......ฉันอยู่ห้องข้างๆนะ มีอะไรก็เรียกละกัน " subaru ปลีกตัวไปอยู่ห้องข้างๆที่ไร้ผู้คน

เช่นเดียวกับห้องที่เขาและ kamui อยู่ด้วยกันสองต่อสองเมื่อสักครู่นี้

เมื่อสิ้นเสียงประตูบานเลื่อนที่ subaru ได้เปิดและปิดลง

" ขอโทษ........... subaru ฉันขอโทษ " kamui นอนฟุบลงกับพื้น

แก้มขาวเนียนมีหยดน้ำใสๆค่อยๆไหลรินอาบแก้มทั้งองข้าง อย่างนั้นเป็นเวลานาน

--------------------------------------------------------------------

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง subaru ค่อยๆเลื่อนประตูบานเลื่อนอย่างเบาที่สุด

ตลอดเวลาหลายชั่วโมงที่ผ่านมานั้น subaru รู้สึกเป็นห่วง kamui ตลอดเวลา

เขาค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าหา kamui อย่างช้า ส่วน kamui นั้นได้ผลอยหลับ

ไปทั้งที่ยังคงมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่บนแก้มขาวเนียนและขอบตาที่แดงช้ำ

" ร้องไห้อีกแล้วเหรอ " subaru พูดขึ้นพร้อมกับใช้นิ้วมือปาดน้ำตาของอีกฝ่ายออก

เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสที่อ่อนโยนมาแตะบริเวณใบหน้า

kamui ค่อยๆลืมตาขึ้นมาและสบตาอีกฝ่ายอย่างจัง

" เอ่อ.......มานอนตรงนี้เดี๋ยวไม่สบาย ย้ายที่ดีกว่านะ "

" ไม่เป็นไร...........ขอไปล้างหน้าก่อนได้มั้ย "

 ความรู้สึกของ kamui ในตอนี้ไม่ค่อยอยากจะเจอกับ subaru ซักเท่าไหร่

" สีหน้าไม่ดีเลย..........ไม่สบายรึเหล่า " subaru ถามด้วยความเป็นห่วงอีกครั้งและเอามืออัง

หน้าผากอีกฝ่ายด้วยความอ่อนโยน " ปวดหัวรึเปล่า........นอนพักดีกว่านะ "

" ไม่.........ไม่เป็นไรหรอก subaru ไม่ต้องห่วง คือตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียว

มัน...........รู้สึก..........เหนื่อย.........เหนื่อยที่จะต้องหนี "

น้ำใสๆเริ่มเอ่อล้นจากดวงตาคู่งาม ความรู้สึกที่เจ็บปวดเริ่มหวนกลับมาอีกครั้ง

" สิ่งที่ fuuma ทำกับฉัน..........มันเจ็บปวดมาก..........ขอโทษ.........ขอโทษ "

-------------------------------------------------------------------

" อา..........อย่า fuuma...........ขอร้อง พอซะที ขอร้องล่ะ จ.......เจ็บ พอแล้วเจ็บ "

สัดส่วนที่แข็งแกร่งพยายามเข้าครอบครองส่วนที่คับแคบอย่างไร้ความอ่อนโยน

แรงกระแทกและตามด้วยจังหวะที่เร่าร้อน ทำให้ร่างเล็กที่อยู่ใต้ร่าง fuuma นั้น

ร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด " อย่า.........อา..........อา..........เจ็บ อย่าพอแล้ว "

ถึงจะขอร้องยังไงอีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะทำตาม การกระทำที่รุนแรง ไม่มีการผ่อนปรนใดๆทั้งสิ้น

To be con..........