เพื่อนแบบนี้มีคนเดียวในโลก

vertion: คาชิวากิ x โอคุโนะ

ตอนที่ 1 

By Kariya Asusa

************************

" โยชิยะ.....พวกเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้รึเปล่า? "

คำพูดที่เคยตราตรึงในความทรงจำของ โอคุโนะ โยชิยะ รองประธานนักเรียนผู้แสนจะใจดี (รึเปล่า)

-------------------------------------------------------------

" โอคุโนะ....กลับกันเถอะ " คาชิวากิที่ชวนโอคุโนะกลับหอในตอนเย็น ซึ่งตอนนี้งานของพวกกรรมการนร.

ยุ่งมากพอสมควร " อืม......เอาสิ " เขาตอบเพียงสั้นๆกับอีกฝ่าย ทั้งคู่เดินกลับหอพักโซฟูด้วยกัน

แทบทุกวันจะมีน้อยครั้งนักที่คาชิวากิจะกลับคนเดียว " หัวหน้าหอคาชิวากิ รุ่นพี่โอคุโนะ กลับมาแล้วรึครับ "

เสียงอาริโทโมะทักขึ้น " รุ่นพี่โอคุโนะ คือว่ามีคนมาขอพบครับ " " เอ๊ะ!? " โอคุโนะนึกสงสัยว่าใครกันที่มาพบตนถึงที่หอนี่

แต่คนที่โอคุโนะเห็นนั้น เขากลับตกใจอย่างมาก " โยชิยะ.....โยชิยะ!!  " ชายหนุ่มหน้าตาเหมือนตุ๊กตารูปงามร้องทัก

ด้วยความดีใจเป็นอย่างมากและรีบเข้ามาเกาะแขน โอคุโนะอย่างไม่เกรงกลัวสายตาใครต่อใคร " อา.....กิระ!? "

โอคุโนะเองก็ยังตกใจไม่หาย กับการปรากฏตัวของ เด็กหนุ่มชื่อ อากิระ โอคุโนะค่อยๆสบัดแขนเบาๆ

เพื่อให้คลายออกจากมือของ อากิระที่เหนี่ยวรั้งไว้ " คาชิวากิ ขอโทษนะ ขึ้นไปรอบนห้องก่อนได้มั้ย? "

โอคุโนะ สนทนากับคาชิวากิเพียงลำพังอย่างเงียบๆ " อืม.....ไม่เป็นไรหรอก " เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

คาชิวากิเดินขึ้นห้องไปพร้อมกับ อาริโทโมะ แต่สายตากลับเหลือบมอง 2 คนข้างล่างอยู่ตลอดเวลา

ทันใดนั้นเองสายตาของ คาชิวากิได้ประชันกับสายตาของอากิระโดยบังเอิญ!! แต่แล้วก็เลิกรากันไป

หลังจากที่คาชิวากิได้ลับสายตาของ อากิระไปนั้น เขาค่อยๆกระซิบกับโอคุโนะอย่างเงียบๆ

" ผู้ชายคนั้น!....คนที่มากับนายเขาเป็นใคร!? เป็นครั้งแรกที่นายอยู่กับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน "

อากิระแสดงท่าทีที่หึงหวงต่ออีกฝ่าย เขาแสดงออกอย่างเห็นได้ชัด " มีธุระอะไร....ถึงมาหาฉันถึงที่นี่? "

โอคุโนะพยายามเปลี่ยนเรื่อง " เปล่าหรอก....พอรู้ว่านายมาเข้าโซเรียว ฉันก็รีบมาหานายที่หอทันที

ฉัน...คิดถึงนายมาก....อยากกลับไปเป็นอย่างเมื่อก่อน.....จะได้มั้ย? "

--------------------------------------------------------------

" จะกลับแล้วใช่มั้ย?....เดี๋ยวไปส่ง " " ไม่เป็นไร...กลับคนเดียวได้ ไปส่งแค่หน้าประตูก็พอแล้ว "

อากิระ บอกด้วยท่าทีที่ร่าเริง ทั้งคู่ได้เดินไปจนถึงหน้าประตูหอ " ระวังตัวด้วยนะ " โอคุโนะ พูดด้วยน้ำเสียง

ที่เป็นห่วงพลางใช้มือลูบหัวอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน หลังจากที่ทั้งคู่ได้บอกลาซึ่งกันและกันแล้ว

โอคุโนะจึงรีบขึ้นไปบนห้องซึ่งตอนนี้มีใครบางคนกำลังรอเขาอยู่ " กลับมาแล้ว ! "

โอคุโนะบอกกล่าวกับ คาชิวากิที่นอนรอด้วยสีหน้าบูดบึ้ง " นานจังนะ " อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์

" ขอโทษที.....ไม่เจอกันนาน เลยเพลินไปหน่อย " โอคุโนะเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆโซฟาที่คาชิวากินอนอยู่

" ที่จริงน่าจะนอนก่อนก็ได้....ไม่ต้องรอฉัรหรอก " ถึงจะพูดยังไงอีกฝ่ายก็ยังหน้าบูดบึ้งอยู่ดี

" อา...ขอโทษนะ เลิกโกรธได้แล้ว " หลังจากจบสิ้นคำพูด โอคุโนะได้จูบที่บริเวณขมับของอีกฝ่าย ทำให้คาชิวากิอึ้งไปเล็กน้อย

" ก....ก็ ไม่ได้โกรธซักหน่อยนี่!!....จะไปนอนแล้ว ราตรีสวัสดิ์ " คาชิวากิรีบเข้าห้องตัวเองให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

สัมผัสจากโอคุโนะ  ทำให้เขาแทบจะทำอะไรไม่ถูกแต่เขาไม่รู้ว่า ภายนอกห้องที่บริเวณโซฟาตัวเดิม

โอคุโนะนั่งยิ้มกึ่งหัวเราะนิดๆ

--------------------------------------------------------

ค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วกว่าที่คิด คาชิวากิได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนเช้ามืด เขาได้เหล่มองนาฬิกาบริเวณผนังห้อง คือ ตี5

" เฮ้อ...!! นอนไม่หลับซะแล้วซิ " เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่ในที่สุดก็มีเรื่องให้ขบคิดในใจ ชายหนุ่มที่ชื่อ อากิระนั้นเป็นใครกันแน่

จะไปถามโอคุโนะก็......อย่าดีกว่า คาชิวากิ คิดวนไปวนมาในใจตลอดจนเริ่มเบื่อ " ออกไปหาอะไรทำข้างนอกดีกว่า "

เขาลุกจากเตียงเพื่อที่จะไปนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิมข้างนอกห้องแต่ก็เจอ โอคุโนะนั่งอยู่บนโซฟาตัวนั้นโดยบังเอิญ

" คาชิวากิ!?.....ทำไม นอนไม่หลับรึ " ชายหนุ่มถามด้วยรอยยิ้ม " อือ...แล้วนายล่ะ? ไม่นอนรึไง " คาชิวากิถามด้วยเสียงห้วนๆ

" มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย....อะไรกัน ยังไม่หายโกรธอีก " โอคุโนะพูดพลางเดินตรงเข้าไปหาอีกฝ่าย " มานี่สิ....จะเล่าให้ฟัง "

 โอคุโนะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้คาชิวากิฟังเกี่ยวกับ ชิโนซากิ อากิระและตัวเขาเมื่อสมัยตอน ม. ต้น

" ก็แค่เคยคบกันมาก่อน....แต่ตอนนี้เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น!! " คาชิวากินั่งฟังที่โอคุโนะพูดอย่างเงียบๆแต่ไม่นานก็มีเรื่องข้องใจขึ้นมาอีก

" สาเหตุที่พวกนายเลิกกันล่ะ...บอกฉันได้มั้ย!? " คาชิวากิจ้องมองหน้าโอคุโนะ อย่างชนิดจ้องไม่เลิก " เรา...ไปกันไม่รอด! "

เขาตอบเพียงสั้นๆ " แล้วทำไม...ชิโนซากิ อากิระ คนอย่างนั้น ทำไมต้องจ้องหน้าฉันเหมือนจะฆ่าจะแกงกันด้วยเล่า!!! "

คาชิวากิพูดด้วยน้ำเสียงที่อารมณ์เสีย โอคุโนะ ใช้ฝ่ามือที่อ่อนโยนลูบคลำใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างเบามือและปัดผมขึ้นอย่างนุ่มนวล

" เลิกถามได้แล้ว.....นี่เพื่งจะตี5ไปนอนได้แล้ว " ทั้งคู่จึงต่างคนต่างเข้านอนกันไปแต่ในใจของ คาชิวากิ ยังคงสงสัยอยู่เหมือนเดิม

เขานอนคิดทั้งคืน พอถึงรุ่งเช้าจึงแสดงอาการงัวเงียอย่างเห็นได้ชัด

" ง่วงชะมัดเลย......ทำไม? เราต้องมานั่งคิดเรื่องหมอนั่นนะ! " พลางเกาหัวตัวเอง

" คาชิวากิ......เสร็จรึยัง? " โอคุโนะไถ่ถาม " รู้แล้ว....จะไปเดี๋ยวนี้ " อีกฝ่ายรีบขานรับ

" โอคุโนะ เย็นนี้ว่างรึเปล่า? " ร่างเล็กเริ่มชวนสนทนาระหว่างเดินลงไปทานอาหารเช้า " อืม....คิดว่าว่างนะ จะชวนไปไหน "

" จะไปซื้อของให้ จิ๊กโกโร่ กับรามาน ( แมวของคาชิวากิ ) พวกอาหารกับของเล่นสำหรับแมว ฉะนั้น นายต้องไปด้วย ห้ามปฏิเสธ เข้าใจมั้ย "

" ครับ....ครับ...นายท่าน แต่ฉันจะกลับมาที่หอก่อนนะ " ทั้งคู่จึงตกลงว่า นัดเจอกันที่สถานี 4โมงเย็น

เวลาที่โรงเรียนนั้นผ่านไปเรื่อยๆ ตั้งแต่เช้า จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียน นักเรียนบางคนกลับบ้าน หรือบางคนก็เข้าชมรม

ณ ห้องสภา

" ต๊าย!!...........มาทำอะไรที่นี่มิทราบยะ คาชิวากิ " เสียงของไซโจผู้พี่ แสดงอาการค่อนคอดอีกฝ่าย

" ไง.....ไซโจ พูดมากระวังปากกว้างนะ ต้องหัดเงียบไว้บ้าง และใบหน้าก็อย่าแสดงอารมณ์มาก เดี๋ยวมันจะเหี่ยว!! "

เถียงกันแบบนี้ดูก็รู้ว่าใครเป็นฝ่ายชนะ " น....นาย....รีบออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ.....ก่อนที่ฉันจะฆ่านายซะก่อน " ตอนนี้ level

ความโกรธของ ไซโจผู้พี่พุ่งสูงสุดแต่ก็ลดต่ำลงเพราะ โอคุโนะ " ไซโจ วันนี้ฉันมีธุระ.....ขอกลับก่อนละกัน "

" แหม.....โอคุโนะคุง ไม่เป็นไรหรอก " ส่วนโอคุโนะ และ คาชิวากิใช้โอกาสนี้แวบออกมา

" คาชิวากิ.....กระเป๋านาย เอามาสิ......แล้วเจอกันที่สถานี " โอคุโนะเดินกลับหอ ส่วนคาชิวากิแยกไปทางสถานี

---------------------------------------------------------------------------

" โอคุโนะคุง.....มีคนมาขอพบ " โคบายาชิคนดูแลหอพักโซฟู บอกกล่าวกับอีกฝ่ายที่เพิ่งเดินกลับมาจากโรงเรียน

" ขอบคุณครับ.....ช่วยบอกให้เขาคอยก่อนขอไปเก็บของที่ห้องสักครู่ " ชายหนุ่มรีบเดินขึ้นไปเก็บของและ

 ลงมาพบแขกอย่างเร็วไวโดยที่ไม่รู้ว่า อีกฝ่ายเป็นใคร แต่มันคงจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก ชิโนซากิ อากิระ

" ไง.....คอยนายตั้งนาน " ร่างบางเริ่มทักทายก่อน " มีธุระอะไรเหรอ....อากิระ " โอคุโนะ ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

" ทำไมล่ะ.....มาหาไม่ได้รึไง ไปหาที่คุยที่อื่นดีกว่ามั้ย โยชิยะ " ร่างบางทำน้ำเสียงออดอ้อนเล็กน้อย โอคุโนะเหลือบดูนาฬิกา

มันบ่งบอกเวลา 15.30 " ขอโทษที แต่วันนี้ฉันมีธุระ....ไว้วันหลังจะชดเชยให้ " พร้อมดึงแขนร่างบาง ให้เดินตามมา

" เดี๋ยวฉันจะไปที่สถานีพอดี....จะได้ไปส่งนายด้วย " ร่างบางยอมเดินตามมาอย่างง่ายๆ แต่ไม่ยอมพูดอะไรซักคำ

โอคุโนะ รู้สึกถึงความผิดปรกติของอีกฝ่าย ซึ่งเดินก้มหน้าตลอด " เป็นอะไรไป....อากิระ!? " เมื่อลองสังเกต ดูอีกที

กลับเห็นอากิระร้องไห้พร้อมกับ บีบมือของโอคุโนะจนแน่น อีกฝ่ายถามว่าเป็นอะไรก็เอาแต่ส่ายหน้าตลอด

" ขอโทษที่บอกปัด....แต่วันนี้ไม่ว่างจริงๆ...อากิระ " ในที่สุดโอคุโนะจึงพาอากิระไปร้าน เครื่องดื่มแห่งนึง

เพราะเขารู้สึกว่า ปล่อยคนๆนี้ไปไม่ได้ เขากะรีบคุยแล้วไปตามที่นัดไว้กับ คาชิวากิ แต่ดูท่ามันจะไม่เป็นอย่างที่โอคุโนะคิดซะแล้ว

เวลานานพอสมควรกว่าจะทำให้ อากิระ หยุดร้องไห้

โอคุโนะ เหลือบดูนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง มันบ่งบอกเวลา 4โมงตรง

" ข....ขอโทษนะ......โยชิยะ....ฮึก....ขอโทษ " หลังจากที่หยุดร้องไห้คำพูดนี้ หลุดออกมาจากปากของ อากิระ

และก็เริ่มจะร้องไห้อีกครั้ง " หยุดร้องได้แล้ว....ร้องไห้ทำไม...หรือเป็นเพราะฉัน!? " พลางใช้มือเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่าย

" ฉัน....ฉันขอเพียงอย่างเดียว.....อยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม....ฉันรักนาย รักมาก ไม่อยากให้นายไปยุ่งกับคนอื่น นอกจากฉัน!! "

คำพูดของ อากิระ เหมือนกึ่งบังคับอีกฝ่าย ทำให้โอคุโนะ แทบตั้งตัวไม่ทัน " ไม่ได้......ครั้งก่อนก็บอกแล้วใช่มั้ย "

โอคุโนะ ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูหนักแน่น " ทำไม!!.....ทำไมล่ะ ผู้ชายคนนั้นใช่มั้ย.....คนที่เดินมากับนาย คงเป็นต้นเหตุ ทำให้นายไม่รักฉันอีก "

ร่างบางไถ่ถามเหตุผลของอีกฝ่ายเลยดันพาลไปถึงคาชิวากิด้วย " คาชิวากิ เขาไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้เลยซักนิด....อากิระ มีเหตุผลหน่อย...นี่เป็น

เรื่องของเรา อย่าไปพาลถึงคนอื่น " ทั้งคู่เริ่มเถียงกัน จนคนในร้านหันมามอง อย่างไม่ละสายตา " อากิระ...ฉันว่าเราเปลี่ยนที่ดีกว่า

ร้านนี้คงไม่เหมาะ " โอคุโนะ ใช้มือที่แข็งแกร่งจับมืออีกฝ่ายไว้ เตรียมตัวที่จะลุก และก็ต้องถูกสะบัดออก

" ไม่....เราจะไม่ไปไหน ตราบใดที่ยังคุยไม่รู้เรื่อง...ทำไม..โยชิยะ ทำไม นายต้องไปจากฉัน "

คราวนี้ โอคุโนะ ทนไม่ไหวอีกแล้ว เขาฉุดมือ อากิระออกไปข้างนอกอย่างโดยเร็ว เดินไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมายปลายทาง

" จะพาฉันไปไหน....!? " อากิระถามเท่าไหร่ อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะตอบ " โยชิยะ....จะไปไหน "

" ก็เดินไปเรื่อยๆจนกว่านายจะสงบสติอารมณ์ได้นั่นแหละ " ทั้งสองคนเดินไปเรื่อยๆ จนในที่สุด โอคุโนะก็ต้องผิดนัดกับคาชิวากิ

โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ

---------------------------------------------------------------------------------

18.00 PM.

" บ้าที่สุด.....ทำไมยังไม่มานะ โทรไปที่หอก็บอกว่าออกมาแล้วนี่? " คาชิวากิ บ่นอุบอยู่คนเดียว เขารอโอคุโนะตลอดเวลา

แต่แล้วเวลาก็เดินผ่านไปเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าการมาของโอคุโนะ แต่สายตาคาชิวากิกลับเหลือบไปเห็น โอคุโนะ ซึ่งไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว

" กลับได้แล้ว.....ส่งแค่สถานีก็พอ " ทั้งโอคุโนะและอากิระ ทั้งคู่เดินมาเรื่อยๆ จนสุดท้ายมาลงเอยที่สถานี ซึ่งมันเป็นสถานที่

คาชิวากินัดเจอ โอคุโนะ จัดแจงส่งอากิระเรียบร้อย เขาจึงกลับมาเห็นสายตาที่จ้องมอง เขาอย่างเย็นชา

" คาชิวากิ...คาชิวากิ กลับมาก่อน " เมื่อทำท่าจะเดินไปหา แต่เจ้าของสายตาที่เย็นชากลับเดินหนี โอคุโนะ เหนี่ยวรั้งมือของอีกฝ่ายไว้

แต่ก็ถูกสะบัดออก ครั้งนี้โอคุโนะเป็นฝ่ายไม่ยอม เขาฉุดมือ คาชิวากิทั้งกึ่งลากกึ่งดึง " นาย...ทำอะไร!! "

" กลับหอ...เรามีเรื่องที่จะต้องพูดกัน!! " น้ำเสียงโอคุโนะ ตอนนี้ฟังดูแข็งกร้าว จนอีกฝ่าย ยากที่จะขัดใจ

---------------------------------------------------------------------------------

ณ หอโซฟู

ทั้งสองขึ้นไปบนห้องของตน ระหว่างทางที่มา คาชิวากิหน้าบูดบึ้งจนอีกฝ่ายเห็นได้ชัด " ขอโทษ....มันกระทันหันจริงๆ "

โอคุโนะกล่าวคำขอโทษ เขาคิดว่าอาจทำให้อีกฝ่ายหายงอนได้ " สนุกมั้ย....." คาชิวากิเริ่มเป็นฝ่ายพูด

" อะไร.....?! " โอคุโนะถามด้วยความสงสัยกับคำพูดของอีกฝ่าย " สนุกมั้ย....ที่ไปกับคนอื่น โดยที่ฉันนั่งรอนายอยู่ 2 ชั่วโมง

กลับเห็นนาย....อยู่กับคนอื่น โดยเฉพาะ ชิโนซากิ อากิระ " คาชิวากิเริ่มระเบิดอารมณ์ใส่ เสียงดังพอจนไปถึงห้องในละแวกนั้น

" ก็บอกแล้วไง....ไม่ได้ตั้งใจจะผิดนัด เขามาหาฉันที่หอ " โอคุโนะพยายามอธิบายต่อแต่ คาชิวากิไม่สนใจที่จะฟัง

" พรุ่งนี้....งั้นพรุ่งนี้เลิกเรียนแล้วไปด้วยกัน สัญญาจะไม่ผิดนัด....ขอฉันแก้ตัว!? " 

" ไม่....ฉันไม่ต้องการที่จะผิดหวังซ้ำสอง!! " คาชิวากิปฏิเสธอย่างหนักแน่น " พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง "

" มันก็หมายความว่า ไม่ นั่นแหละ!! " โอคุโนะดึงมือของคาชิวากิ เข้าไปในห้องน้ำ " นายจะทำอะไร!! "

คาชิวากิแย้งขึ้น " ขืนยืนพูดกันตรงนั้น คนอื่นเขาได้ยินกันหมดแน่ " ประตูห้องน้ำจัดแจงปิดเรียบร้อย และเริ่มการโต้เถียงกันอีกครั้ง

" นาย...ไม่เคยเชื่อใจฉันเลยใช่มั้ย คาชิวากิ " โอคุโนะเป็นฝ่ายถามคำถามนี้ ทำเอาคาชิวากิไม่ลังเลที่จะตอบ

" ถ้าฉันไม่เชื่อใจนาย....คงไม่นั่งรอนายตลอด2ชั่วโมงที่ผ่านมา....นายไม่ได้รับรู้ความรู้สึกของ ฉันที่นั่งรอนายหรอก

เราอย่าพูดเรื่องนี้กันอีกเลย....ยิ่งพูดมันยิ่งทำให้ฉันเสียความรู้สึก!! " คาชิวากิเบือนหน้าหนีอีกฝ่าย เขาทำท่าจะเดินออกไปจากห้องนี้

แต่ก็ถูกมือแข็งแกร่งเหนี่ยวรั้งเอาไว้ " แล้วความรู้สึกของฉันล่ะ....ความรู้สึกของฉันที่มีต่อนาย ฉันจะแสดงให้นายดูว่ามันเป็นยังไง!! "

พลางประกบปากอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว และไล้เลียลงมาถึงยอดอกสีชมพูเปล่ง " อ๊ะ...น....นายจะทำอะไร!! "

เรี่ยวแรงของคาชิวากิกลับอ่อนแรงลง เมื่อถูกรุกอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าของร่างบางที่ค่อยๆถูกปลดออกจนหมด โอคุโนะ ไล้เลียบริเวณหน้าท้องแบนเรียบ

และไล้ต่ำลงมาจนถึงจุดกลางลำตัว " อ....อา.....อย่า โอคุโนะ อืม..." มือของร่างบางที่ปัดป้องอีกฝ่ายในตอนแรกตอนนี้

แทบจะไม่มีแรงที่จะยกมันขึ้นด้วยซ้ำ อารมณ์เริ่มพุ่งถึงขีดสุดจนร่างบางแทบทนไม่ไหว " อย่า....อา....อา...."

ในที่สุดก็ปลดปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นนั่นออกมา โอคุโนะได้ปลดปล่อยสายน้ำจากฝักบัวลงมา ทั้งคู่ตัวเปียกปอน โอคุโนะประกบปากอีกครั้ง

แต่ร่างบางกลับเบือนหน้าหนี เขาเชยคางอีกฝ่ายขึ้นและจัดการประกบริมฝีปากบางได้รูปอีกครั้ง คาชิวากิแทบจะไม่มีทางที่จะรอดเงื้อมือ

ไปได้ ร่างกายที่แข็งแกร่งของอีกฝ่ายปิดบังร่างของเขาได้มิดชิด สายน้ำที่เย็นฉ่ำ ไหลลงมารดตัวของทั้งคู่ ร่างบางออกอาการสั่นนิดๆ

แต่ก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อมีบางสิ่งเข้ามาสำรวจภายใน " อ...เจ็บ......อย่า..." นิ้วมือของอีกฝ่ายชักเข้าออกและเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ

" คาชิวากิ...อย่าเกร็ง " พร้อมพยุงตัวร่างบางขึ้น และสอดใส่เข้าไปที่ร่องหว่างขาอย่างรวดเร็ว

ความเจ็บแล่นเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว สร้างความทรมานแก่ผู่ที่ถูกกระทำ " อา.....เจ็บ....ไม่....อ...อา...."

ร่างบางส่งเสียงคราง ชายหนุ่มค่อยเคลื่อนกายอย่างช้าๆและเร็วขึ้น " อ.....เจ็บ.....อา.....อ๊าาา "

อารมณ์ทั้งคู่พุ่งสู่สูงสุด ร่างบางที่ไม่เคยรับรู้ถึงความเจ็บปวดแบบนี้มาก่อน นอนระทวยกับผนังห้องน้ำที่เปียกชื้น สายน้ำยังคงไหลอย่างไม่หยุดหย่อน

น้ำตาที่ไหลรินอาบแก้ม บนใบหน้าแข็งแกร่งและงดงาม เป็นครั้งแรกที่โอคุโนะ เห็นใบหน้านี้เปรอะเปรื้อนน้ำตา

ก่อนที่ร่างบางจะสลบไปด้วยความเจ็บปวดและเหนื่อยอ่อน

to be con........