เพื่อนแบบนี้มีคนเดียวในโลก
vertion: คิโยมิเนะvsทาคาระ
Special Valentine
By Penquin
************************
" พรุ่งนี้ก็วันvalentineแล้วนะ! " นานาเสะพูดเสียวใสขณะที่มาทานข้าวที่ดาดฟ้าเช่นทุกๆครั้งที่ผ่านมา
" นานาเสะจะทำให้ทาคาระ " เธอพูดต่อพลางยิ้มร่าเริง " หึ...หึ..." เสียงอาคาริหัวเราะออกมา
" ส่วนฉันก็จะทำให้โทยะคุ...." " เธอจะทำเองเรอะ? " คิโยมิเนะพูดขึ้น
" มีหวังนิตตะท้องเสียมาโรงเรียนไม่ได้ไปหลายวัน " น้ำเสียงที่พูดราบเรียบซะจนอาคาริอยากจะบีบคอคนพูดนัก
" ปากเสีย! วันvalentineทั้งที " อาคาริพูด " ฉันก็ต้องให้นานาเสะกับมุซึมิอยู่แล้ว "
พลางกอดแขน นานาเสะ " โฮซากะต้องได้ช็อคโกแล็ตเยอะอีกแน่ๆ " มุซึมิพูดขึ้น
" ฉันก็จะทำให้โฮซากะคุงด้วย " นานาเสะยิ้มหวาน " ไม่เอา! ฉันไม่ชอบ " คิโยมิเนะปฏิเสธเสียงแข็ง
" นานาเสะ ไม่ต้องทำหรอก! " อาคาริยิ้มเจ้าเล่ห์ " เดี๋ยวฟูจิชิมะ ก็ให้อะไรๆแก่โฮซากะเองแหละ!! "
" แล้วไอ้อะไรๆที่ว่าน่ะมันอะไร " มุซึมิถาม " ก็ยกตัวอย่างเช่น....ร่างกา...ย "
อาคาริพูดไปยิ้มไปอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะโดนคิโยมิเนะเขกหัวโทษฐานพูดแทงใจดำ
" โฮซากะ นายมาเชกหัวฉันทำไม! " อาคาริตะโกนพลางเอามือกุมศรีษะเอาไว้
คิโยมิเนะเอามือจุ๊ปากขณะชี้ลงไปที่ตักของตัวเอง " อือ...." เสียงครางเล็ดลอดออกมาขณะร่างเล็กกำลังพลิกตัว
" ทาคาระ!! หลับไปเมื่อไหร่เนี่ย..." มุซึมิพูดเบาขึ้นเมื่อเห็นคนที่นอนอยู่กำลังจะตื่น
" เมื่อคืนเจ้าเปี๊ยกนอนดึก! " คิโยมิเนะพูดพลางเอามือขยี้ผมของทาคาระอย่างเบามือ
" เอ๋! ไม่ได้เป็นหัวหน้าหอแล้วไม่ใช่เหรอ? " อาคาริถาม " ทาคาระบอกว่าตอนนี้คนที่ชื่อ ทาคาโนะ เป็นหัวหน้าหอคนใหม่? "
มุซึมิถาม " อยู่ปีสามแล้วน่าจะสบาย " " ก็หลายๆเรื่อง คิโยมิเนะ ตอบสั้นๆ พลางทำให้เพื่อนคิว่ามันคือเรื่องอะไร "
----------------------------------------------------
หอโซฟู ห้อง 308
คิโยมิเนะนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว เขาอ่านหนังสือไปพลางและนั่งคิดถึงvalentineพรุ่งนี้ไปด้วย
อันที่จริงคิโยมิเนะอยากให้ทาคาระให้อะไรกับเขา อะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ช็อคโกแล็ต
เพียงแต่เขายังนึกไม่ออก " คิดอะไรอยู่คิโยมิเนะ? " ทาคาระเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมด้วยกลิ่นสบู่ที่ตืดตามตัว
เมื่อเขาไปนั่งข้างๆ คิโยมิเนะจึงอดไม่ได้ที่จะสูดดมกลิ่นหอมนั้นจากใบหน้าเนียนตามซอกคอขาว
" คิโยมิเนะ อยากได้อะไร ? " ทาคาระถามขึ้น " หือ? " คิโยมิเนะส่งเสียงพลางเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ
" ก็นายไม่ชอบช็อคโกแล็ต แล้วฉันก็ไม่อยากให้เพราะฉันไม่ใช่ผู้หญิง!! " ทาคาระพูดพลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดเส้นผมที่เปียกชื้น
" พรุ่งนี้จะบอก แต่ต้องทำทุกอย่างนะ!! " คิโยมิเนะพูดหนักแน่น
" อือ...ได้สิ! " ทาคาระรับปากโดยที่คิดไม่ถึงคำว่า " ทุกอย่าง " ของคิโยมิเนะ
-----------------------------------------------
" คิโยมิเนะ.....คิโยมิเนะ......"
" อือ....." คิโยมิเนะค่อยลืมตาขึ้นมา " ยังมืดอยู่เลย!! " เขามองทาคาระที่ยื่นหน้าเข้ามาเพื่อจะจูบ
ริมฝีปากสัมผัสกันอย่างอ่อนโยน เรียวลิ้นสัมผัสกันอย่างรุ่มร้อน ทำให้ต่างฝ่ายต่างเคลิบเคลิ้ม
ได้อย่างไม่ยากเย็น แต่ความเคลิบเคลิ้มนั้นต้องจบลงเมื่อทาคาระถอนริมฝีปากออก
" เจ้าเปี๊ยก ทำอะไรน่ะ!! " คิโยมิเนะร้องตกใจเมือ่พบว่าทาคาระไม่ใส่เสื้อผ้าและกำลังปลดกระดุมเสื้อนอนของเขา
" ของขวัญvalentineไง! " ทาคาระพูดพลางจูบตามแผงอกของคิโยมิเนะ " นายไม่ต้องเสียเวลาคิดแล้วล่ะ! "
ทาคาระลูบไล้ตามกล้ามเนื้อท้องที่บ่งบอกถึงความบึกบึนล่ำสันของร่างกาย เขามาหยุดตรงส่วนที่กางเกงปกปิดเอาไว้
เมื่อรู้ตัว คิโยมิเนะกระวีกระวาดลุกขึ้นนั่งพลางร้องห้าม " เจ้าเปี๊ยก! พอเถอะ.....เป็นอะไรไป "
" ฉันจะบริการนายเอง " ทาคาระเอ่ยขณะดึงกางเกงคิโยมิเนะลง เผยให้เห็นสิ่งที่ดีดตัวขึ้นมา
ทาคาระเรื่มจัดการไล้เลียสิ้งนั้น จับมันอย่างเบามือพลางขยับมันไปด้วย ตอนนี้คิโยมิเนะไม่คิดจะห้ามทาคาระอีกแล้ว
ในเมื่อมันรู้สึกดีออกอย่างนี้ ทาคาระละปากออกจากร่างกายของคิโยมิเนะ เมื่อมันชุ่มได้ที่ เขาผลักตัวร่างใหญ่ให้นอนลง
แล้วขึ้นคร่อมทันที " คิโยมิเนะ....ต้องการมั้ย? " ทาคาระถามเสียงกระเส่า
คิโยมิเนะไม่ตอบ แต่เขาเอื้อมมือไปลูบไล้สะโพกเพรียวร่างบางโน้มกายไปแนบชิดร่างกายใหญ่
คิโยมิเนะเลื่อนมือไปเคล้าคลึงสะโพก ขณะที่ทาคาระจูบสัมผัสตามใบหน้า ซอกคอของคิโยมิเนะ
" อ๊ะ...!! "ทาคาระร้องออกมาเมื่อรู้ว่าภายในร่างกายมีบางสิ่งเข้ามาและกำลังขยับเข้าออก อยู่ในช่องทางแคบๆนั้น
" อา......อา.....คิโยมิเนะ อืม! " ทาคาระครางอยู่กับอกกว้าง เมื่อคิโยมิเนะเพิ่มนิ้วเข้าไปอีก ร่างบางก็ร้องครางเสียงหลง
แอ่นสะโพกรับการสอดใส่โดยไม่รู้ตัว พลางจูบริมฝีปากของร่างใหญ่ แลกลิ้นสัมผัสอย่างรุ่มร้อน
คิโยมิเนะถอนนิ้วออกมาจากช่องทางแคบนั้น ทาคาระยันตัวขึ้นนั่งทันที ในขณะนั่งคร่อมอยู่นั้น มือเล็กก็ลูบไล้ร่างกาย
ของคิโยมิเนะที่ชูชันขึ้นมาอยู่ข้างหลังของทาคาระ ทาคาระยกสะโพกขึ้น กดทับสิ่งนั้นลงไปช้าๆจนมองไม่เห็นมัน
คิโยมิเนะลูบไล้ตามต้นขาเรียวอย่างทะนุถนอม มองดูร่างบางที่กำลังจะขยับร่างกายอย่างช้าๆพลางส่งเสียงคราง
ร่างบางขยับอย่างต่อเนื่อง เขาให้ความสุขแก่คิโยมิเนะพลางปรนเปรอความสุขให้ตัวเอง
" คิโยมิเนะ! ครั้งนี้สุดท้ายแล้ว " ทาคาระพูดพร้อมกับหยุดขยับร่างกาย ๐ เอ๋....!!? " คิโยมิเนะร้องด้วยความสงสัย
" ฉันคบกับคนอื่นแล้ว " ทาคาระพูดเสียงเรียบ " จะไม่ทำกับนายอีกแล้ว "
" ว่าไงนะ!! " คิโยมิเนะตะคอกด้วยความตกใจ " เราจะกลายเป็นแค่เพื่อนร่วมห้อง " ทาคาระพูดต่อไปเรื่อยๆ
" ฉันจะไม่เรียกคิโยมิเนะ.....นายต้องเรียกฉันว่าฟูจิชิมะ...จะไม่กอดนาย ไม่รักนายอีกแล้ว!! "
-------------------------------------------------------------
" เจ้าเปี๊ยก.....!! " คิโยมิเนะตะโกนขึ้น เหงื่อเกาะตามใบหน้า ร่างกาย เขาลุกขึ้นมามองรอบเตียงนอน
เห็นทาคาระนอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่มผืนใหญ่ เขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ " ฝัน!? " คิโยมิเนะรำพึงรำพัน
" ตกลงมันฝันดีรึไม่ดีกันเนี่ย? " พลางล้มลงนอนกอดร่างบางไว้แน่นจนทาคาระรู้สึกตัว
" เหงื่อ......เยอะจัง " ทาคาระพูดเบาๆพลางใช้มือเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้า " โทษที! ทำให้ตื่นเลย......"
คิโยมิเนะกระซิบพลางซุกใบหน้าลงกับผมนุ่มของร่างที่กอดอยู่ " หลับเถอะ......."
-------------------------------------------------------------
14 กุมภาพันธ์
" ได้มาเยอะทุกปีเลยนะ โฮซากะ! " นิตตะ โทยะ ทักเมื่อเห็นกองช็อคโกแล็ตที่อยู่บนโต๊ะ
" ไม่รู้สึกดีใจเลย.....นิตตะ " คิโยมิเนะพูดแกมหงุดหงิด " รุ่นพี่...โฮซากะ " เสียงเจื้อยแจ้วดังมาแต่ไกล
คาโน่ ฟุตาบะนั่นเอง " เจ้าจ๋อ? " น้ำเสียงคิโยมิเนะแฝงแววรำคาญเพิ่มขึ้นอีก " ของขวัญครับ "
ฟุตาบะยัดของขวัญเข้ามือคิโยมิเนะ " อือๆ " คิโยมิเนะรับไปอย่างส่งๆ " ไปๆ กลับไปได้แล้ว "
คิโยมิเนะดันตัวฟุตาบะให้ออกนอกห้องเรียนไป คิโยมิเนะมองไปเห็นทาคาระคุยอยู่กับรุ่นน้องคนหนึ่งอย่างออกรส
เขาเดินเข้าไปทางด้สนหลังรุ่นน้องคนนั้นพร้อมจับมือที่ยื่นไปเพื่อจะจับใบหน้าของทาคาระ
" อ้าว! คิโยมิเนะ " ทาคาระร้องทัก " เมื่อไหร่จะคุยเสร็จ " คิโยมิเนะพูดเสียงเข้มแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือรุ่นน้องคนนั้น
" สัวสดีครับ รุ่นพี่โฮซากะ " รุ่นน้องทักทาย " ถ้าไม่ว่าอะไร....ปล่อยมือผมได้มั้ยครับ? "
คิโยมิเนะคลายมือออกจ้องหน้ารุ่นน้องเขม็ง แต่กลับโดนรุ่นน้องยิ้มอย่างใจเย็นให้แทนที่จะกลัว " ไปนะครับรุ่นพี่ "
" ใคร?! " คิโยมิเนะถามเสียงเข้ม เมื่อรุ่นน้องเดินไปแล้ว " เขาเป็นแฟนภาพของพ่อ " ทาคาระยิ้มร่าเริง
" เข้าห้องเถอะ " พลางจูงมือคิโยมิเนะ " ฉันไม่ได้ช็อคโกแล็ตหรอก " " ทำไม....? " คิโยมิเนะถาม
" ก็นายตีหน้าเข้มแต่เช้า.....ใครจะกล้า!! " ทาคาระหัวเราะคิกๆ
------------------------------------------------------------
หอพักโซฟู ห้อง 308
" เจ้าเปี๊ยกจำที่พูเมื่อวานได้มั้ย " คิโยมิเนะพูดอายๆ " ของvalentine "
" จำได้สิ.....คิดได้แล้วเหรอ? " คิโยมิเนะเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อกระซิบอะไรบางอย่างที่ทำให้ทาคาระหน้าแดง
" นายบอกว่าได้ทุกอย่างนะ " คิโยมิเนะพูดเชิงรวบรัด " ก็ใช่ แต่ แบบนี้...มัน! " ทาคาระยิ่งอายเข้าไปใหญ่
" น่า...นะ " คิโยมิเนะกระเซ้าพลางซุกไซ้ซอกคอขาว ทาคาระต้องจำใจทำตามข้อตกลง เขาเอื้อมมือไปปลดกระดุมกางเกง
ขณะก้มตัวลงนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทั้งคู่รีบนั่งตัวตรง คิโยมิเนะรูดซิบกางเกงแทบไม่ทัน
" คิโยมิเนะมือโน๊ตชีวะหน่อย " อาริโทโมะเปิดประตูเข้ามา เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก คราวนี้เป็นอะโซ ตามมาด้วย คาโน่ ฟุตาบะ
" รุ่นพี่...." เสียงของทาคาโนะ หัวหน้าหอคนใหม่ " มาพอดี " คิโยมิเนะพูดอย่างอารมณ์เสีย
" ฉันจะไปค้างข้างนอก " พลางจูงมือทาคาระออกไป " เอ....." ทาคาโนะผู้ไม่รู้เรื่องเกาหัวแกร๊ก! แกร๊ก!
-----------------------------------------------------------------
" จะไปไหน คิโยมิเนะ " ทาคาระถาม " บ้านนาย " คิโยมิเนะตอบ " เดี๋ยวคนโน้น คนนี้เสียอารมณ์ "
ทั้งคู่เดินมาถึงบ้านฟูจิชิมะ เมื่อเข้ามาได้คิโยมิเนะนั่งลงบนโซฟา โดยมีทาคาระเดินตามมาอย่าง งงๆ
" เจ้าเปี๊ยกมานี่! " คิโยมิเนะสั่ง ทาคาระทำตามอย่างว่าง่าย เขาเดินไปนั่งข้างๆคิโยมิเนะ
" เมื่อคืนฉันฝันแปลก....! " จู่ๆคิโยมิเนะก็พูดขึ้น ทาคาระมองหน้าคนที่นั่งข้างๆด้วยความฉงน " ฝัน? " เขาถาม
คิโยมิเนะทำหน้าเครียด พลอยทำให้ทาคาระคิดว่าต้องเป็นฝันที่ร้ายแรงแน่ๆ " ฝันว่าอะไร? " ทาคาระถามด้วยความเป็นห่วง
พลางมองหน้าคิโยมิเนะ จับมือใหญ่แน่น คิโยมิเนะก้มหัวลงมา เพื่อกระซิบข้างๆใบหูของร่างบางเขาบอกทุกอย่าง
ในความฝันให้ทาคาระฟัง คิโยมิเนะไม่แปลกใจเลยกับปฏฺกิริยาของทาคาระ " ไอ้บ้า!! ไอ้ลามก!! "
ทาคาระตะโกนขึ้นขณะหยิบหมอนอิงปาใส่คิโยมิเนะ " ฉันไม่เคยทำอย่างนั้นด้วย " ทาคาระหอบหายใจแรงๆใบหน้าแดงก่ำ
เขากำลังจะหยิบหมอนอีกใบมาปาใส่คิโยมิเนะอีกแต่ก็ต้องถูกมือใหญ่จับไว้ " ทำอะไร! " ทาคาระตะโกนพลางดิ้นไปด้วย
" ปล่อยนะไอ้ลามก " " ปากมากจังนะ....เจ้าเปี๊ยก!! " คิโยมิเนะพูดเสียงเข้ม ทาคาระจับหางเสียงของคิโยมิเนะได้
ก็รู้ว่าคิโยมิเนะเริ่มหงุดหงิด จึงหยุดมองคิโยมิเนะอยู่นิ่งๆ " แหกปากอยู่ได้ " คิโยมิเนะเริ่มพูด " ก็บอกว่าแค่ฝัน "
แต่แล้วคิโยมิเนะก็นิ่งไป คิ้วขมวดเข้าหากันบอกให้รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ " แต่วันนี้ก็เกือบแล้วนะ ถ้าอาริโทโมะไม่เข้ามาก่อน "
คิโยมิเนะพูดน้ำเสียงจริงจัง ทาคาระหน้าแดงขึ้นมาทันที ไม่รู้วจะแก้ตัวอะไรดีเพราะว่าเขาเกือบจะทำให้คิโยมิเนะอยู่แล้ว
" แต่ยังไงก็ต้องทำ! " คิโยมิเนะพูดขึ้น " หา! " ทาคาระตกใจ " มันเป็นสัญญา....จำได้มั้ย? "
คิโยมิเนะยิ้มมุมปากพร้อมถอยตัวเข้าหาร่างบาง " เอ่อ...คิ...โย...! " ทาคาระดันร่างใหญ่เอาไว้ก้มหน้างุด
" ไม่หรอกน่า!! " คิโยมิเนะบอกพร้อมดันตัวเองให้เข้าใกล้ร่างบาง ด้วยความหนาของร่างกาย ทาคาระสู้กำลังไม่ไหว
หงายหลังลงไปนอนกับโซฟา คิโยมิเนะเห็นได้โอกาสล้มทับทันที " โอ๊ย!! หนักๆ " ทาคาระร้องโวยวาย
" ต้องยอมก่อน !! " คิโยมิเนะต่อรอง คิโยมิเนะนอนทับร่างบางเอาไว้ชนิดไม่ออมแรง ทาคาระดิ้นขลุกขลัก ทุบก็แล้ว จั๊กจี้ก็แล้ว
คิโยมิเนะก็ไม่มีวี่แววจะลุก " ยอมแล้ว! " ทาคาระตอบเสียงอ่อย เมื่อรู้ว่าจนหนทาง คิโยมิเนะยิ้มอย่างผู้มีชัย
เขายันตัวเองขึ้นก่อนจะฉุดตัวทาคาระขึ้นยืนบ้าง " ไปห้องนอนดีกว่า "
------------------------------------------------------
ทั้งสองนั่งอยู่บนเตียวนอนแลกจูบกันนัวเนียก่อนที่คิโยมิเนะจะปลดกระดุมเสื้อและกางเกงของทาคาระ ร่างบางปราศจากสิ่งห่อหุ้มร่างกาย
เริ่มปลดกระดุมเสื่อร่างใหญ่ออก เขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะปลดกระดุมกางเกง ทาคาระโน้มตัวลงตรวจหว่างขาของคิโยมิเนะ
เขาจับสิ่งที่ดีดตัวออกมาจากกางเกงที่ถูกดึงลง ทาคาระเริ่มไล้เลียอย่างเขินอาย เขาไม่เคยทำอย่างนี้ให้คิโยมิเนะมาก่อน
แต่ก็พอรู้บ้างเพราะคิโยมิเนะมักจะทำให้เขาทุกครั้งที่มีอะไรกัน " อน่างนั้นแหละ! เจ้าเปี๊ยก " คิโยมิเนะเอ่ยพลางมองทาคาระ
ที่กำลังจัดการส่วนสำคัญของเขาอยู่ ทาคาระตั้งใจทำอย่างมากแม้อาจจะดูเงอะงะในสายตาของคิโยมิเนะ
เขาคิดแต่เพียงว่า คิโยมิเนะจะพอใจมั้ย? รู้สึกดีมั้ย? เท่านั้น " อือ...อือ..." คิโยมิเนะครางต่ำๆในลำคอ
เรียวลิ้นไล้เลียอย่างส่ำเสมอ จนเจ้าสิ่งนั้นเปียกชุ่ม " เปี๊ยก!! พอแล้ว " คิโยมิเนะเอ่ยขณะช้อนใบหน้าของทาคาระให้เงยขึ้น
ทาคาระยืดตัวขึ้นมานั่ง มองหน้าคิโยมิเนะอย่างสงสัยแต่คิโยมิเนะไม่พูดอะไร ค่อยๆผลักตัวร่างบางให้นอนลงแล้วโน้มตัวลงตาม
จูบริมฝีปากอย่างอ่อนโยน " แค่นี้ก็ดีใจแล้ว!! " คิโยมิเนะเอ่ย " ทาคาระ! " เขาเอ่ยชื่อทาคาระอย่างอ่อนโยน
แล้วเริ่มจูบตามซอกคอลงมาถึงแผ่นอกขาวเนียนนุ่ม " เรียกชื่อแต่เวลาแบบนี้ " ทาคาระเอ่ยเบาๆ "
----------------------------------------------------------
" อืม...อื้ม....อื้ม...." ทาคาระร้องครางเมื่อคิโยมิเนะสอดนิ้วเข้าไปภายในร่างกาย นิ้วเคลื่อนไหวอย่างมีจังหวะ
คิโยมิเนะค่อยๆเพิ่มนิ้วเข้าไปอีกเพื่อเปิดทาง เพียงแค่นั้นร่างบางก็กระสับกระส่ายหน้าท้องบิดเกร็ง ส่งเสียงครางด้วยแรงอารมณ์
เมื่อเห็นดังนั้นคิโยมิเนะดึงนิ้วออกมาพร้อมจับขาทาคาระให้แยกจากกันกว้างขึ้น
" พร้อมนะ!! " คิโยมิเนะสอดใส่ร่างกายเขาเข้าไปอย่างช้าๆแต่ทาคาระถึงกับสะดุ้งเฮือก ทาคาระกอดคิโยมิเนะแน่น
เมื่อร่างใหญ่ดุนดันเข้ามาจนสุดปลายทาง " อา...อา...คิโยมิเนะ " ทาคาระครางน้ำตาไหลอาบสองแก้ม
เมื่อคิโยมิเนะขยับตัว เร็วขึ้น เร็วขึ้น " อา...อา...อ้า..." เสียงครางดังขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์
คิโยมิเนะเคลื่อนตัวรวดเร็วไม่ปราณีร่างตรงหน้าที่กำลังกระสับกระส่าย เขาก้มลงจูบริมฝีปากทาคาระอย่างอ่อนโยน
มันอาจจะช่วยทำให้ทาคาระลืมความเจ็บปวดที่ได้รับไปพักเดียวแต่ความสุขที่ได้รับนั้นมันประดังเข้ามาอัดแน่น
อยู่ในหัวใจจนแทบจะระเบิดออกมา " พอ.....แ..ล้...ว....ว " ทาคาระร้อง น้ำใสๆไหลไม่ขาดสาย
" อีกนิดเดียว! " คิโยมิเนะพูดต่ำๆพลางหอบหายใจ " คิโย....อ๋า!! " ทาคาระสะดุ้งเฮือกกับการเสือกตัวครั้งสุดท้าย
ก่อนที่คิโยมิเนะจะปลดปล่อยออกมาภายในตัวเขาหลังจากทาคาระได้ไม่นาน " คิโยมิเนะ? " ทาคาระเรียกเมื่อคิโยมิเนะนอนแน่นิ่งไป
" คิโยมิเนะ....เป็นอะไรไป " " อีกรอบ...." คิโยมิเนะเอ่ย
" เอ๋...? " " อีกรอบนึง!! "
------------------------------------------------------------
เช้ววันใหม่เริ่มต้นขึ้น (ตั้งนานแล้ว )ทั้งสองคนต้องโดดเรียนไปโดยปริยาย ความเหนื่อยอ่อนยังถาโถมอยู่ รวมถึงความสุขที่ล้นปรี่
วันvalentineผ่านไปนั้น เรื่องยุ่งๆก็ตามมา....? ฟูจิชิมะ โค เดินทางกลับมาถึงบ้านหลังจากไปเที่ยว (กับอายาโกะ )
เขาเดินขึ้นมาชั้นบนทันทีที่คิว่า ทาคาระกลับมานอนบ้านเพราะทะเลาะกับคิโยมิเนะแต่ความคิดนั้นมันไม่ได้เป็นจริงเสมอไป
เมื่อเขาเปิดเข้าไปในห้องนอนของทาคาระ " ทาคาระ!! " ฟูจิชิมะ โค ตะโกนอย่างร่าเริงพลางเดินเข้าไปใกล้เตียวนอน
" ทะ....ทา....คา...ระ!!!!! " น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาบ่งบอกถึงความช็อคที่ได้เห็นภาพที่บาดตาบาดใจผู้เป็นพ่อยิ่งนัก
" ไอ้เด็กบ้า.....ทำอะไรลูกชายฉัน! " ฟูจิชิมะ โค บ่นพึมพำ " นอนกอดกัน เสื่อผ้าก็ไม่ใส่!? "
เวลานี้เขาดูมืดมนยิ่งนักเหมือยวิญญาณหลุดลอย เขาล้มลงตึง เสียงล้มทำให้คิโยมิเนะตื่นขึ้น เขางัวเงียดูรอบๆเจอ โค สลบอยู่พอดี
" ตาลุงนี่เอง....." คิโยมิเนะเอ่ยง่วงๆ " ถึงว่าเสียงัยงกะของหนักกระทบพื้น! " แต่เขามิได้สนใจแต่อย่างใด
คิโยมิเนะล้มตัวนอนอีกครั้ง กกกอดร่างที่อยู่ข้างๆด้วยความรัก ลืมตาลงที่นอนสลบอยู่ข้างๆไปซะสนิท
ฟูจิชิมะ โค ชายผู้โชคร้ายและถูกลืมถึงการมีตัวตน
------------------------- The end -----------------------