FALL IN LOVE WITH YOU

เวลาล่วงเลยมาจนกระทั่ง อแลน อายุ 17 ปี ความสัมพันธ์นั้นก็ยังไม่เสื่อม มิเชล ดูน่ารักขึ้นทุกวัน

ซึ่งทำให้ อแลน อดคิดถึงคืนที่ตัวเองและนอนด้วยกันไม่ได้ ความรู้สึกของ อแลน แปรเปลี่ยนจากรักธรรมดา

เป็นคามรักที่ร้อนแรงและปราถนาที่จะครอบครอง มิเชล ว่ามีอะไรเปลี่ยนบ้าง

เขาเริ่มเขียนความรู้สึกที่เขามีต่อ มิเชล ลงบนกระดาษและส่งให้ มิเชล บ่อยขึ้น

มิเชล ก็ไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน ทำแบบเดียวกันนี้บ่อยมาก จึงมีการ " ออกเดท " ครั้งที่ 2 อีก คราวนี้ อแลน พา มิเชล ไป

ที่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่ๆ เลสเบี้ยน อย่างอแลนและมิเชล และ เกย์ ชอบไป ตอนประมาณบ่ายโมง

อแลน และ มิเชล สั่งกาแฟ ขนมปัง มากินพลางคุยพลาง ตอนนี้ทั้งคู่มีความสุขมาก

แต่ขณะนั้นมีทอมอีกคนหนึ้งจ้องจะครอบครองมิเชลเช่นกัน ตอนนี้ อแลน มีคู่แข่งเสียแล้ว

คนๆนั้น เดินเข้ามาตรงหน้า อแลน และทำสิ่งที่ไม่สุภาพกับ มิเชล ทำให้ อแลน ไม่พอใจเป็นอย่างมาก

ความรู้สึกขอว อแลน ในตอนแรกก็ยังปกติอยู่ แต่พอมาเจอคนๆนี้ ความรู้สึกดีๆก็มอดไหม้ไป

เพราะความโกรธ แน่นอนว่าอแลนต้องไม่รอช้า " มิเชล กลับเถอะ " อแลน พูด

มิเชล ลุกขึ้นจากโต๊ะที่ตั้งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ " เดี๋ยวก่อนแม่หนูน้อย ฉันยังคุยไม่จบ " คนๆนั้นพูด

" นายไม่มีสิทธิ์คุยกับคนของฉันให้จบ " อแลนพูดด้วยน้ำเสียงกร้าวๆ ซึ่งสามารถรู้ได้ทันทีว่าเขาโกรธ

" เหรอ.........อ้อ นี่นายคงคิดว่าฉันกลัวนายสินะถึงพูดแบบนี้ ว่าไง? " เจ้านั่นทำเสียงเยาะเย้ย เป็นสิ่งที่อแลนเกลียดที่สุดในชีวิต

" รอก่อนเถอะ เจ้างั่ง ฉันจะจัดการกับแกทีหลังและจำไว้นะว่าอย่ามายุ่งกับผู้หญิงคนนี้ ของฉัน

ถ้ายุ่งแกต้องเจอดีถือว่านี่คือคำเตือนครั้งแรกและครั้งสุดท้าย " อแลน พูดด้วยเสียงที่ไม่อาจซ่อนแรงโทสะไว้ได้

การพูดเช่นนี้คือการยื่นคำขาดซึ่งความไม่พอใจให้กับฝ่ายตรงข้ามเช่นกัน วันนี้ควรเป็นวันที่เขากับ มิเชลมีความสุข

แต่ดันมีเจ้างั่งหน้าโง่เข้ามาทำลายซะได้นี่ มันช่างน่าเกลียดเสียจริง อแลนคิดอยู่ในใจ

" มิเชล คุณร้องไห้ทำไมล่ะ " อแลนรีบถามเมื่อเห็นหยดน้ำใสๆไหลออกมาอาบแก้ม

" ช่างมันเถอะเจ้านั่นน่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว " อแลน พยายามปลอบมิเชล เพื่อไม่ให้มิเชลกัวงเรื่องนั้น

" อแลน ฉันจะกลับบ้าน " มิเชล พูดไปพลางสะอื้นไป

" เธอจะได้กลับเดี๋ยวนี้ ไปกันเถอะฉันจะไปส่ง..........หยุดร้องไห้สิ มิเชล "

อแลนใช้นิ้วชี้ขึ้นปาดน้ำตาให้มิเชลและโอบเธอไว้ในอ้อมแขน

----------------------------------------------------------------------------

ทั้งสองกลับบ้านด้วยกัน พ่อแม่ของ มิเชล ไม่อยู่ อแลน จึงขึ้นไปส่งถึงห้องมิเชล

" ขอบคุณ คุณมาก อแลน " มิเชล พูด อแลน หันมาสบตามิเชลครู่นึงแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

" คุณไม่เป็นอะไรใช่มั้ย มิเชล ฉันหมายถึงคุณหายตกใจรึยัง? "

อแลนถามด้วยน้ำเสียงวิตกกังวล " ก็หายแล้วแต่ฉันกังวลว่าเจ้านั่นจะเจอเราอีก

ฉันไม่อยากเจอเขาเลย อแลน ฉันไม่อยากเจอ " มิเชลมีท่าทีกังวลและกลัวปนกัน

ในใจ......อแลนก็กังวลเช่นนั้น อแลนไม่สามารถรู้ได้ว่า เจ้างั่งนั่นจะมาอีกเมื่อไหร่และตอนไหน

" มิเชล........ฉัน...........ฉัน..........รักคุณนะ เอาล่ะรีบเข้านอนดีกว่า เดี๋ยวจะดึก

แหม......ไม่น่าเชื่อนะว่าเวลาที่เราเดินทางกลับมาจะนานขนาดนี้ มืดแล้ว เร็วจังนะ "

อแลน พูดเปรยๆขึ้นมาอย่างไม่รู้จะทำอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว

" ลาก่อนแล้วเจอกันที่โรงเรียน วันพรุ่งนี้นะ " อแลนบอกลาแล้วก็ทำอย่างที่เคย

เอามือลูบไล้ใบหน้าอย่างแผ่วเบา อแลนรีบกลับมาบ้านและจัดการภารกิจต่างๆ

ด้วยความรวดเร็วแล้วขึ้นนอน กลางคืนผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว เมื่อรุ่วอรุณมาถึง 

อแลนก็กระวีกระวาดลุกขึ้นทำสิ่งต่างๆอย่างเร่งรีบ เมื่อเสร็จแล้วก็ไปฟังผลสอบที่โรงเรียน

อแลนไม่ตกวิชาไหนเลยจึงรอคอยมิเชลเพียงอย่างเดียว

" เฮ้......นายตกบ้างมั้ย " คิมเดินเข้ามาถาม " ไม่เลยฉันเข้าใจบทเรียนขึ้นเยอะ " อแลนกล่าว

พร้อมกับก้มหน้าลงมองเศษฝุ่นผงที่ติดเสื้ออยู่ แล้วเอามือปัด

" ฉันตก 3 วิชาน่ะ มีภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ แล้วก็ คณิตศาสตร์ กลุ้มใจชะมัดเลยว่ะ "

คิมบ่นให้ อแลน ฟังตั้งแต่เช้า ขณะนั้น อแลน เห็น มิเชลเดินก้มหน้าเข้ามาก็รีบปราดเข้าไปหา

" สัวสดี มิเชล " อแลนทักทายเช่นเคย " สวัสดี อแลน " มิเชลทักตอบ

น้ำเสียงหดหู่ชอบกล " ดูคุณไม่ค่อยสบายเลยนะ เป็นอะไรหรือเปล่า มิเชล "

มิเชลเงยหน้าขึ้นมอง อแลน อแลน จึงมองเห็นรอยมือสีแดงๆ

อยู่บนแก้มข้างขวา " ใครทำคุณน่ะ " อแลนถามด้วยความห่วงใยปนกับความโกรธ

" เมื่อคืน พ่อกับแม่ เขา.....เขา......เขาทะเลาะกันแล้วฉันเข้าไปห้าม

พยายามไม่ให้พ่อทำอะไรรุนแรงกับแม่ พ่อเลยตบฉัน "

อแลนพูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว เขารีบพา มิเชล ไปดูผลสอบที่กระดานและรีบพาออกไปข้างนอก

ให้เร็วที่สุดแต่ มิเชล ยังร้องไห้อยู่และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดได้

" เอาล่ะ ไหนเล่าให้ฟังหน่อยสิ " มิเชลจึงเริ่มเล่า

พ่อของฉันเขากลับมาหลังจากฉันกับแม่นอนแล้ว พ่อก็ปลุกทุกคนขึ้นมาและนั่งด่า

และตอนนี้พ่อชอบกินเหล้าและกลับบ้านดึกแล้วพ่อก็ไปมีคนอื่นนอกจากแม่

นั่นเป็นสิ่งที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนได้ทั้งนั้น แม่ของฉันนั่งน้ำตาซึมเลยทีเดียวล่ะ

แล้วเขาก็เริ่มเปิดฉากทะเลาะกัน " 

มิเชลเล่าเพียงแค่นี้แต่อแลนก็พอจะเดาได้ เหลือเพียงอย่างเดียวคือ หาสาเหตุ

ว่าเพราะอะไรเพียงเท่านั้น ก็จะได้ล่วงรู้ถึงความจริงว่าทำไมพ่อของมิเชลทำเช่นนั้น

to be con...........