FALL IN LOVE WITH YOU

เสียงออดของโรงเรียนดังขึ้น แสดงให้เห็นว่าเลิกเรียนแล้ว  อแลน เด็กหญิงอายุประมาณ 15 ปี รีบวิ่งไปหา

เพื่อนหญิงต่างห้องอย่างรีบร้อนและไม่สนใจกับสิ่งรอบข้าง

เด็กนักเรียนมากมายเริ่มทยอยกลับบ้านหลังจากการเรียนอันหนักหน่วงทั้งวัน สีหน้าของเด็กทุกคน คล้ายกันเป็นส่วนใหญ่

คือ เหนื่อยล้าและเบื่อหน่ายกับงานที่พวกเธอ ได้รับมอบหมายจากครูประจำวิชา แต่ อแลน ผู้ซึ่งตั้งหน้า

ตั้งตาวิ่งอยู่นั้น ดูจะไม่สนใจกับสิ่งเหล่านี้ เมื่อใาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว อแลน หยุดอยู่ตรงหน้าห้องเรียนห้องหนึ่ง

นั่นไง หญิงสาวคนนั้นเธอเดินออกมา พร้อมกับหนังสือในมือ " คุณเป็นยังไงบ้างวันนี้ " อแลนปรี่เข้าไปหา

พร้อมกับถามทันที " ก็เรื่อยๆแล้วคุณล่ะ " มิเชลถามบ้าง " ก็ดี........เรียนรู้เรื่อง "

เมื่อทั้งสองเงียบไปขณะหนึ่ง อแลน เอ่ยชวนขึ้นว่า 

" คุณไปสนามกีฬาด้วยกันมั้ย " ขณะที่ถาม อแลน ก็เอาแขนโอบพาดบ่า

ของมิเชล " ไปสิฉันอยากดูคุณเล่นฟุตบอล  " ทั้งสองรีบวิ่งไปที่สนามหน้าโรงเรียนของพวกเขา

" เฮ้..........ดูนั่น อแลน มาแล้ว " เพื่อนผู้หญิงซึ่งท่าทางห้าวตะโกนออกมา "ว่าไงพวก มาครบรึยังล่ะ "

อแลนถามขณะที่วิ่งไปหาเพื่อนร่วมทีม " ครบเหลือแต่นายแหละ " งั้นเริ่มเลยซิ

เกมเริ่มขึ้นแล้ว มิเชล นั่งดู อแลน อยู่ตรงซุ้มไม้เก่าๆ เกมเปิดขึ้นอย่างดุเดือด

อแลน ได้บอลก่อน หลังจานั้นจึงเลี้ยงบอลหลบกองหลัง ส่งให้คิม.......คิมยิงเข้าได้ 1 ประตู

เกมนี้อแลนได้บอลตลอด และ สามารถทำประตูได้ถึง 3 ครั้ง เวลาผ่านไป 30 นาที ผลการแข่งก็ออกมา

อแลนเป็นฝ่ายชนะ ซึ่งยำฝ่ายตรงข้าม.............เละ  " กลับกันดีกว่านะ มิเชล "

อแลนพูดพลางหยิบผ้าขนหนูขึ้นเช็ดหน้า " เจอกันพรุ่งนี้นะพวก " อแลนหันไปนัดหมาย เพื่อนหญิง

ลักษณะ ห้าวๆที่ชื่อ คิม " กลับกันเถอะ " อแลนชวน

อแลนและมิเชล เดินออกมาจากโรงเรียนด้วยกันทุกวัน........แถมบ้านก็ยังอยู่ติดกันอีกต่างหาก

" อแลน.......คุณรู้สึกยังไงกับฉันน่ะ " มิเชลถามเสียงอ้อมแอ้มขณะเดินด้วยกัน " คุณก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจนี่นะ "

อแลนบอกเป็นนัยย์ ให้มิเชลคิด เมื่อทั้งสองเดินถึงบ้าน อแลนก็ส่ง มิเชลเข้าบ้าน......ก่อนเข้าบ้าน อแลนก็บอกมิเชลว่า

" มิเชลคุณเป็นคนพิเศษนะ .........คุณรู้ตัวมั้ยว่าฉันชอบคุณมาก " อแลนจ้องมองนัยตาสีฟ้าใส

ของมิเชลและยกมือขึ้นลูบหน้าของมิเชล อย่างแผ่วเบา  " เข้าบ้านได้แล้ว "

อแลนบอกพร้อมกับเดินเข้าบ้านของตัวเอง  บนห้องของ อแลน มีแต่แผ่นกระดาษลายการ์ตูนอยู่เต็มไปหมด

ข้อความในนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นข้อความเกี่ยวกับความรักและเพลงซะส่วนใหญ่

เขาหยิบแผ่นกระดาษแผ่นนึงขึ้นมาอ่านเพื่อดูว่าเขาเขียนอะไรลงไป

แต่พออ่านจบเขาก็วางมันลงที่เดิมและไม่พอใจกับสิ่งที่เขาเขียนนัก " อแลนลงมากินข้าวได้แล้วลูก "

แม่ตะโกนเรียกจากในครัว " เดี๋ยวลงไปแม่ " อแลนตะโกนตอบ อแลนเดินไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ

เรียบร้อยแล้วจึงลงมากินข้าว  เวลานี้เขาคิดถึงมิเชลจนอยากจะเดินไปหาแม้นทำได้

ภารกิจทุกประการเสร็จสิ้นไป เขาขึ้นไปบนห้องนอนแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาเห็นแม่ทูนหัวของเขา

นั่งอ่านหนังสืออยู่ มันคือ หนังสือวรรณกรรม เล็กๆเล่มนึงที่เขาเคยให้มิเชลไป

อแลนนึกอยากเป็นหนังสือเล่มนั้นมากเหลือเกิน เพื่อที่เขาจะได้อยู่กับมิเชล ตราบใดที่หล่อนยังอ่านหนังสือไม่จบ

เขาอยากจะไปหาเธอเหลือเกิน แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดว่า เขาเจอเธอแล้ว

แต่เหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น อแลนควบคุมตัวเองไม่ได้จึงตะโกนคุยกับมิเชล.........บ้านอยู่ติดกันแต่ห้องห่ากัน

ประมาณ 16 เมตร ดังนั้นจึงไม่ยากอะไรที่ทั้งสองคนจะคุยกันข้ามบ้าน " มิเชลคุณ.......เอ่อ คือว่า

วันพรุ่งนี้คุณจะออกไปข้างนอกกับฉันได้มั้ย " อแลนถาม " ได้สิ "

เสียงมิเชลตอบ.........เสียงนี้ทำให้อแลนเก็บไปฝันเสมอ อแลนยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ในใจ

เขาดีใจจนแทบอยากจะตะโกนออกมาดังๆ แต่เขารู้ว่าถ้าพ่อกับแม่เขารู้ล่ะก็ ทั้งตัวเขาและมิเชลจะต้องโดนลงโทษ

อย่างไร้ความปราณี เพื่อวันพรุ่งนี้เขาเตรียมแผนการที่จะ " ออกเดท " กับมิเชลเรียบร้อยแล้วเหลือแค่เพียงลงมือทำ

เช้าวันต่อมาอแลนตื่นนอนแล้วรีบจัดการเรื่องทั้งหมดอย่างรวดเร็วและขอแม่ไปค้นรายงานห้องสมุด

ซึ่งก็เป็นไปตามแผนการที่วางไว้แล้ว อแลนแต่งตัวให้ดูดีด้วย เสื้อเชิ้ตลายตารางสีน้ำตาลแดง กางเกงยีนส์

สีน้ำตาลแก่ สวมรองเท้าหนังสีดำ ออกมายืนรอมิเชลอยู่หน้าบ้าน

เมื่อมิเชลออกมาทั้งสองจึงทักทายกัน " คุณดูสวยมากมิเชล " อแลนกล่าวชมมิเชลพร้อมกับยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

 " ไปกันเถอะเจ้าหญิงของฉัน " ทั้งสองเดินไปเพื่อขึ้นรถประจำทางที่ป้าย อแลนพามิเชลไปที่สวนสาธารณะ

เพื่อเดินเล่นตามโปรแกรมที่วางไว้ และต่อจากนั้นก็พาไปที่ร้านอาหารตรงหัวมุมถนนแห่งหนึ่ง

เมื่อทั้งสองทานข้าวแล้ว อแลนจึงพาเดินไปตามถนน ไม่นานนัก

ก็พบชายหาดที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง จึงลงไปเดินเล่น " อแลนคุณรู้อะไรมั้ย เวลานี้ฉันมีความสุขมากที่ได้อยู่กับคุณทั้งวัน

ฉันบรรยายไม่ถูกมันช่างวิเศษเสียจริง "  อแลนเพียงแค่ขยับริมฝีปากยิ้มหวานให้กับมิเชลเท่านั้น

ผ่านไปอีกซักพัก อแลนก็พูดขึ้นว่า " คุณเป็นคนพิเศษของฉันนะรู้มั้ย คุณไม่เหมือนคนอื่นที่ฉันเคยเจอมาเลย

ฉันรักคุณนะ " มิเชลโผเข้ากอด อแลน .......อแลนก็สนองพฤติกรรมเช่นกัน

ทั้งสองคนกอดกันท่ามกลางความเงียบสงบในที่สุดอแลนก็ค่อยๆคลายอ้อมกอดทีละน้อยและเดินกันไปอีก

ซักพักก็กลับบ้าน เวลาประมาณ 18.30 ก็กลับถึง อแลนทำสิ่งที่ทำกับมิเชลประจำคือ

ลูบไล้ใบหน้าอย่างแผ่วเบา และส่ง มิเชลเข้าบ้าน เวลาค่อยๆผ่านไปคความสัมพันธ์ของทั้งสองเปลี่ยนเป็นความ

สัมพันธ์แบบ เลสเบี้ยน ซึ่งมีให้กันอย่างต่อเนื่อง

วันสอบใกล้เข้ามาเรื่อยและในที่สุดก็มาถึง ช่วงนี้ทั้งสองจะไม่ได้อยู่ด้วยกันบ่อยนัก ทำให้ทั้ง 2

อยากจะพบหน้ากันในวันปิดเทอมมากขึ้นทุกๆวันพอกับการที่ต้องห่างเหินในช่วงสอบ เมื่อวันปิดเทอมมาถึงทั้งสอง

ดีใจเป็นอย่างมาก ที่จะได้พบหน้ากัน วันแรกของการปิดเทอมก็ เปิดด้วยการพา มิเชล ไปชายหาด

นั่งดูพระ อาทิตย์ตกด้วยกันอย่างอิ่มเอม และวันที่2 ก็พาไปกินไอศรีม ที่ร้านเยื้องมุมถนน

ไปนิดนึงเป็นเช่นนี้อยู่นานพอประมาณ จึงเปลี่ยน บรรยากาศด้วยการพาไปเดินเล่น แถบศูนย์การค้าในตัวเมือง

ตบท้ายด้วยการชมภาพยนต์ จนวันหนึ่งมิเชล พูดขึ้นว่า " อแลนคืนนี้ฉันไปนอนที่บ้านคุณได้มั้ย "

" ได้สิ " อแลนตอบเพียงสั้นๆ วันนั้นมิเชลขอ พ่อกับแม่ พ่อกับแม่ก็ยอมให้ มิเชลจึงเดินมาที่บ้านของ อแลน

และมานอนด้วย........ในห้องนอนของ อแลนมีเพียง มิเชลและ อแลนเท่านั้น อแลนจัดที่นอนให้ที่หนึ่งแต่......มิเชลไม่ยอมนอน

ที่ตรงนั้น อแลนจึงยอมให้ มิเชล นอนกับตัวเองด้วย ทั้งสองเข้านอนด้วยกันซักพักหนึ่ง

" กอดฉันหน่อย อแลน ฉันหนาว " อแลนลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงยอมทำตาม " หนาวมากมั้ยเดี๋ยวจะลุกไปหาผ้าห่มให้อีกผืนนึง "

อแลนกระซิบข้างๆหู มิเชล  " ไม่หรอก " อแลนเริ่มคลามอ้อมแขนลงแต่มิเชลก็หันไปและกอด อแลน ไว้แน่น

อแลนจึงกระชับอ้อมกอดขึ้นอีก........ในที่สุดทั้งสองก็หลับไป หลังจากคืนนั้น อแลนกับ มิเชล ก็กลายเป็นคู่รักกัน

แต่เป็นความสัมพันธ์แบบ เลสเบี้ยน

to be con.........