Double  call + Love mode3

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงร่างเล็กหมดสติ

ไปด้วยความเหนื่อยอ่อนเป็นเวลานาน.........................

จนเรย์จิ ต้องเฝ้ามองดูด้วยความเป็นห่วง จึงแลเห็นคราบน้ำตาที่

เปรอะเปรื้นอยู่บนใบหน้าขาวเนียน พลางใช้มือเช็ดน้ำตาอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

" อืม......." ร่างเล็กค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ และสิ่งที่นาโอยะเห็นเป็นสิ่งแรกคือ

สีหน้าที่เคร่งเครียดของ เรย์จิ " อ......เอ่อ ท.....ท่านเรย์จิ........คือว่า " ด้วยความที่เขินอาย

และไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีจึงรีบผลุนผลันลุกไปจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย

" อ.......โอ๊ย.......เจ็บ " นาโอยะรู้สึกถึงอาการเจ็บที่ส่วนหลัง จนถึงกับล้มทั้งยืน

" นาโอยะ........ไม่เป็นไรใช่มั้ย อย่าเพิ่งขยับตัวสิ "

 เรย์จิ ค่อยๆอุ้ม นาโอยะขึ้นเพื่อที่จะพาไปนอนพัก " วันนี้ คงเดินทาง

ไม่ได้......ฉะนั้นนอนพักซะ มีไข้นิดๆนะ " เขาจัดเตรียมเอาผ้าปูรองบนพื้น

เพื่อให้อีกฝ่ายได้นอนพักอย่างสบายที่สุด " อืม...แล้วท่านล่ะ ไม่พักบ้างรึ "

นาโอยะไถ่ถามอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วงเป็นใย พร้อมเอานิ้วมือที่เรียวเล็กไปสัมผัสมือ

ที่เรียว ใหญ่ได้รูปของอีกฝ่ายพร้อมเอามาแนบที่ใบหน้าอันขาวเนียน

 " อ๊ะ....เย็น รู้สึกดีจัง " เรย์จิเห็นหนูน้อยหมวกแดงเช่นนี้ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

" เพราะนาโอยะเป็นไข้ต่างหาก ถึงรู้สึกดี....ฉันพักมาพอแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่นายจะต้องพักบ้าง

และก็ต้อง......อืม ต้องหัดชินเร็วๆนะ จะได้ไม่ลำบากในตอนเช้า "

เมื่อเรย์จิพูดจบลง หนูน้อยหมวกแดงนาโอยะ ได้อายชนิดหน้าแดงแป๊ดอย่างกับลูกมะเขือเทศ

" นอนพักซะ จะเฝ้าดูอยู่ข้างๆ ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น "

" อืม...ถ้าเป็นท่านแล้ว ข้าก็ไม่ห่วงอะไรทั้งสิ้น "

--------------------------------------------------------------------------------

" อา....คงจะเพลียมาก ตื่นมาคงหิวแน่ๆ เฮ้อ...อยากจะไปหาอะไรให้ทานนะ

แต่ปล่อยไว้คนเดียวท่าทางจะอันตราย จะทำยังไงดีล่ะ นี่ก็เย็นแล้วด้วย " เรย์จิกำลังนั่งบ่นพึมพัมอยู่คนเดียว

เขาไม่กล้าที่จะปล่อยนาโอยะ ไว้คนเดียวในที่แบบนี้ ขณะที่กำลังนั่งบ่นอยู่คนเดียวนั้น

เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง " ผลไม้จ้า...ผลไม้สดๆงามๆ " ต้นตอของเสียงเริ่ม

มาทางเรย์จิ " ไงพี่ชาย....จะรับผมไม้วิเศษสดๆงามๆไปซักลูกสองลูกมั้ยล่ะ " เสียงสองเสียงที่

พูดด้วยกัน ทำให้เรย์จิรู้สึกงงไปพักใหญ่ เขาสองคนนั้นก็คือ " แฝดทองคำ " นามว่า ทากามิยะ และ เคนซากิ

" พวกเจ้า ขายผลไม้อะไร " เรย์จิถามอย่างสงสัยสุดขีด " ก็อย่างที่บอกไป พวกข้าได้ขายผลไม้วิเศษ

มันสามารถรักษาโรคได้นะ " ทากามิยะพยายามชักชวนเรย์จิให้ซื้อผลไม้

" มันสามารถรักษา แม่หนูน้อยที่นอนซมอยู่ได้นะ " เคนซากิพูดเสริม ทั้งสองคนซ้ำซี้จน เรย์จิ

ตกลงปลงใจซื้อ " ขอบคุณท่านมาก พี่ชาย " ว่าแล้วทั้งสองก็มอบ apple วิเศษให้แก่เรย์จิ

 " พี่ชาย พวกท่านทั้งสองเป็นใครมาจากไหน " ทากามิยะเริ่มไถ่ถามประวัติของเรย์จิ

" คงจะมาจากต่างแดน แน่ๆเลยใช่มั้ยล่ะ " เคนซากิ เริ่มที่จะสุ่มเดา

" ข้าจะมาจากไหนพวกเจ้ายุ่งอะไรด้วยล่ะ ข้าซื้อของๆพวกเจ้าแล้วเจ้าทั้งสองก็ไปซะทีซิ "

คำพูดของเรย์จิทำเอาแฝดทองคำพูดไม่ออก " ก็เปล่าหรอกนะพี่ชาย......ข้าแค่อยากจะเตือนท่าน คือว่า "

" ท่านมาอยู่ในป่าในที่แบบนี้ พวกข้าก็ไม่รู้ว่าพวกท่านมาทำอะไรที่นี่......แต่อยากจะเตือนไว้เรื่องนึง

ที่นี่พวกปิศาจร้ายมันเยอะพอสมควร พวกมันเป็นสมุนของราชินีทั้งนั้น "

ทากามิยะเริ่มอธิบาย " ใช่แล้ว......ราชินีคนนี้มีนามว่า ราชินคิอิจิผู้เลอโฉม แถมยังมีนิสัยร้ายกาจ

และโหดเหี้ยมไม่เคยปรานีใครทั้งสิ้น แถมยังจับคนมาเป็นทาสรับใช้อย่างทารุณ มีคน

สนิทชื่อ ฮารุโอมิและยังเป็นคนรักของ ราชินีคิอิจิอีกด้วย " เคนซากิได้เล่าเรื่องราวอันโหดร้ายของราชินี

ผู้เลอโฉมให้เรย์จิฟัง " มิน่าล่ะ.........เดินทางมาที่นี่ มีแต่เรื่องชวนให้น่าตกใจทั้งนั้น " เมื่อทั้งสองได้สนทนากันเสร็จ

แฝดทองคำได้บอกถึงการใช้ผมไม้วิเศษ โดยให้นำไปบดให้ละเอียดแล้วให้แม่หนูน้วยหมวกแดง

ทานมันเข้าไปก็จะหายดีในวันรุ่งขึ้นและแฝดทั้งสองก็ได้ลาจากไป

------------------------------------------------------------------------------------

วันรุ่งขึ้นเมื่อนาโอยะไดตื่นขึ้นมา อาการไข้ที่มีอยู่ก็ได้หายเป็นปลิดทิ้งในชั่วข้ามคืน

อย่างที่แฝดทองคำบอก ทั้งคู่เริ่มเดินทางอีกครั้ง เรย์จิไม่ได้บอกเรื่องเกี่ยวกับ

แฝดทองคำและราชินีคิอิจิผู้โหดร้ายและทารุณ เพราะเขาไม่ต้องการห้นาโอยะกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้

ระหว่างที่เดินทางนั้นทั้งคู่ดูเหมือนจะเจอ " ทางเบี่ยง " เพราะเส้นทางที่ต้องไปนั้น

กำลังก่อสร้างถนนอยู่จึงไม่สามารถไปได้ ทั้งนาโอยะและเรย์จิ จึงต้องไปทางเบี่ยง

โดยที่ไม่สามารถเลี่ยงได้ หนทางก็ช่างวกวน และในที่สุดทั้งคู่ก็เลยหลงทางเข้า

" สงสัยจะหลงทางกันแล้วล่ะครับ......ท่านเรย์จิ " นาโอยะพูดด้วยเสียงเศร้าสร้อย

" ม.....ไม่เป็นไรหรอกนะ ต้องหาทางออกได้แน่นอน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก " เรย์จิทำการปลอบใจนาโอยะ

พลางกอดอีกฝ่าย ทำให้นาโอยะคลายความกังวลนี้ไปได้ แต่แล้วทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงบางอย่าง

" ท่าน...เรย์จิ ข้ารู้สึกได้ว่าได้ยินเสียงบางอย่างครับ ท่านได้ยินรึเปล่า "

" อืม....ได้ยิน!? " เรย์จิตอบเพียงสั้นๆ ทั้งคู่ได้ช่วยกันหาต้นตอของเสียงนั้น แต่แล้วก็ต้องหยุดที่

ตรงพุ่มไม้พมุ่นึง ใบไม้ตรงพุ่มนั้นขยับไปมา คราวนี้ทั้งคู่ได้ยินเสียงชัดขึ้นกว่าเดิม เยอะทีเดียว

" อืม....อา....อ๊ะ...เร็ว.....เร็วๆ.......อืม......ทนไม่ไหวแล้ว "

ร่างกายที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันในบริเวณพุ่มไม้ การกระทำที่รุนแรงและการเข้าออกที่มีจังหวะ

ทั้งช้าและเร็ว เหงื่อโทรมกาย รสจูบที่หวานฉ่ำ เรียวลิ้นที่สัมผัสกันอย่างนัวเนีย

" อ๊าาาา.....อย่าหยุดนะ!! ......อา....โทมะซัง อา....." เสียงครางของทั้งคู่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เป็นเวลานานพอสมควร

-------------------------------------------------------------------------------

to be con............