Double  call + Love mode2

หลังจากตอนที่แล้วที่พวกปลอบจิ ต้องหาทางออกไปจากดินแดนแห่ง maze

โดยระหว่างทางนั้นต้องคอยเก็บสัญลัญลักษณ์

 รูปลูกศรและรูปหัวใจและต้องคอยต่อสู้กับปีศาจมากมายที่รอคอยพวกเขาอยู่ 

ตอนนี้พวกเขาทั้งสองพร้อมแล้วที่จะออกเดินทาง "

 นาโอยะ อยู่ใกล้ข้าไว้นะ เรายังไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น “ “ ครับ....ท่านเรย์จิ “ 

ทั้งคู่ได้เดินทางตามลูกศรไปไม่กี่ก้าว

 ก็มีเสียงมาหยุดพวกเขาไว้ “ เดี๋ยวก่อน !!!!!!..........พวกเจ้าหยุดก่อน “ เ

สียงนั้นเป็นเสียงของคิสมาร์คนั่นเอง 

“ พวกเจ้าทั้งสอง.....ตอนนี้ไม่ต้องไปแล้วล่ะ ข้าเปลี่ยนใจแล้ว.....”

อธิบายยังไม่ทันจะจบ เรย์จิก็โพล่งออกมาด้วยความโมโหสุดขีด “

 อะไรกันวะ แก......เรื่องมากจริงทีงี้มาห้าม หมายความว่ายังไงกันแน่จะให้ไปหรือไม่ให้ไปกันแน่

 ทีหลังก็บอกมาให้ชัดเซ่......พวกข้าไม่มีเวลาที่จะมานั่งเล่นเกมของแกนะ ไอ้คิสมาร์ค!!!! “ “

 เดี๋ยวก่อนซิ.....ใจเย็นหน่อยข้าจะยกเว้นพวกเจ้าให้เป็นพิเศษ

 จะพาไปทางออกให้จะได้ไม่ต้องลำบากไงเล่า.......ก็....เห็นว่ารีบไปเยี่ยมคนป่วยไม่ใช่รึงัย

 ดูจากสีหน้าแม่หนูน้อยหมวกแดงนั่นแล้วไม่น่าจะโกหกหรอก “ นาโอยะได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับยิ้มร่า

 “ ขอบคุณมากครับ ท่านคิสมาร์ค

 พวกเราจะไม่ลืมบุญคุณนี้เลย ขอบคุณท่านจริงๆ.......ท่านเรย์จิดีจังนะครับไม่ต้องไปต่อสู้กับปีศาจพวกนั้นด้วย “ เมื่อ

 เรย์จิได้เห็นสีหน้าที่มีความสุขของ นาโอยะ เขาก็พลอยมีความสุขไปด้วย “ แล้วไหนล่ะ ทางออกที่แกบอกน่ะ “

 แต่น้ำเสียงและสภาพหน้าตาของเรย์จิเวลาพูดกับคิสมาร์คนั้น ดูไม่ค่อยเป็นมิตรซักเท่าไหร่

" มาสิ......พวกเจ้าทั้งสองข้าจะพาไปยังทางออกของที่นี่ “

 ว่าแล้วคิสมาร์คก็ทำการร่ายเวทย์ และพาพวกนาโอยะไปยังทางออกในที่สุด 

“ เอาล่ะถึงแล้วและขอให้พวกเจ้าทั้งสองโชคดี “ “ ขอบคุณมากครับที่มาส่งพวกเรา “

 และคิสมาร์คก็ได้หายไปหลังจากที่พาพวกนาโอยะมาส่งยังทางออก

 “ เขาก็เป็นคนดีเหมือนกันนะครับ ท่านเรย์จิ “

 “ ชิ....นาโอยะ มันไปแล้วไม่ต้องไปพูดถึงมันหรอก

 พวกเราเดินทางต่อดีกว่านะ นี่ยังเช้าอยู่เลย จะพักแถวโคนต้นไม้รึเปล่า

 สีหน้าของเจ้าเหมือนนอนไม่พออย่างนั้นแหละ พักซักหน่อยดีกว่านะ “ เรย์จิพูดพลางเอามือไปไล้แก้มนาโอยะเบาๆ “

 เอ่อ......งั้นพักซักหน่อยก็ดีครับ.....ท่าน....เร.... อืม.....”

 เสียงที่ลอดหายไปของนาโอยะเพราะถูกริมฝีปากของเรย์จิประกบปากของตนไว้

“ อ๊ะ........ท่านเรย์จิอย่าครับ.......อ๊ะ “ เรย์จิพรหมจูบบริเวณยอดอกสีชมพู

 ส่วนมือนั้นได้สัมผัสจุดอ่อนโยนสุดของอีกฝ่ายอย่างทะนุถนอม “ อ.......อา ท่านเรย์จิ.......อา.....หยุดเถอะครับ “

 เพียงครู่เดียวนาโอยะถูกปลดปล่อยจากสัมผัสที่อ่อนโยน น้ำสีขาวขุ่นเปราะเปื้อนบริเวณพื้นหญ้าสีเขียวขจี

" อา......ท่านเรย์จิ.........อ๊ะ........อย่า " 

นาโอยะรู้สึกถึงนิ้วมือเรียวยาวที่เข้ามาสัมผัสในช่องทางแคบๆและสัมผัสที่เร่าร้อนของอีกฝ่าย

 " นาโอยะ........นาโอยะ ไม่ต้องกลัวนะ........แค่ทำให้ชินก่อน " เรย์จิพูดปลอบใจอีกฝ่ายที่ตัวสั่นริกๆ

 เรย์จิเริ่มเพิ่มจำนวนนิ้วที่สอดใส่ขึ้นเรื่อยๆมันทำให้อีกฝ่ายแทบจะบ้าคลั่ง " อา........อา........พอแล้ว......ท่านเรย์จิ........."

 เรย์จิพรหมจูบที่หน้าผากของนาโอยะ " จะเข้าแล้วนะ......."

 แล้วแทรกกายไปยังหว่างขาของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง

จนรู้สึกได้กับสัมผัสที่บีบรัดของร่างเล็กที่โอดครวญด้วยความเจ็บ

" อ๊ะ.........อา......อา.........เจ็บ.......พอแล้ว.......อา..เจ็บ "

มือที่โอบไว้บริเวณรอบคอ เล็บที่จิกลงไปที่หลังของอีกฝ่าย " อ๊ะ......อาาาาา......ท่าน......เรย์......จิ "

น้ำสีขาวขุ่นของร่างเล็ก เปรอะเปรื้อนไปทั่วหว่างขา มีหยดเลือดซึมออกมาปนผสมกับน้ำสีขาวขุ่น

เมื่อที่อารมณ์จะถึงขั้นขีดสุด ร่างเล็กก็ได้หมดสติไปในอ้อมกอดของอีกฝ่าย

ด้วยความเจ็บปวดและเหนื่อยอ่อน

to be con.....................