Double  call + Love  mode 1

   มีหนูน้อยหมวกแดงคนหนึ่งนามว่านาโอยะคุง 

 เขากำลังจะไปเยี่ยมคุณยายซึ่งตอนนี้กำลังนอนซมเพราะพิษไข้และนาโอยะคุงได้มีผู้ติดตาม นามว่า เรย์จิ ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็น

 บอดี้การ์ดที่เก่งมาก  ทั้งคู่ได้ออกเดินทางระหว่างทางทั้งคู่ก็ต้องเจออะไรมากมายแต่แน่นอนไม่ต้องห่วงเพราะว่า หนูน้อยหมวกแดงได้มี

 เรย์จิ คอยปกป้องอยู่ ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินอยู่ เรย์จิ ได้เตือน นาโอยะไว้ว่า " นาโอยะจำได้มั้ยว่าท่านแม่ของเจ้าเตือนไว้ว่าอย่างไร "

 หนูน้อยหมวกแดงจึงตอบว่า " ข้ายังจำได้ท่านเรย์จิ พวกเราต้องเดินเส้นทางที่มีสีเหลืองเท่านั้น

 ข้าขอขอบคุณมากที่ท่านเตือนข้าระหว่างที่ทั้งคู่เดินอยู่นั้นได้พบหมีตัวหนึ่งซึ่งมีนามว่า โฮตตะ  " พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่ "

 เจ้าหมีถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ  " ข้าจะไปเยี่ยมคุณยายที่กำลังป่วย ได้โปรดเถอะกรุณาให้พวกเราทั้งสองผ่านทางนี้ด้วย

 แต่เจ้าหมีกลับตอบว่า " ฝันไปเถอะ.......ถ้าเจ้าอยากจะผ่านทางนี้ละก็เจ้าต้องสยบลูกเบสบอลของข้าซะก่อน เตรียมตัวรับให้ดีล่ะ

 ขณะนั้นเรย์จิก็ได้รีบเงื้อดาบขึ้นอย่างโดยเร็วเพื่อที่จะเตรียมตัวรับลูกเบสบอลของโฮตตะ ย๊ากกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!

 โฮตตะได้ขว้างลูกพิฆาตออกไป ครั้งที่ 1 เรย์จิได้สังเกตุการขว้างลูกของโฮตตะทำให้เขาไม่สามารถที่จะรับลูกของโฮตตะได้  " ฮ่าๆๆๆ

 อะไรกันเจ้ามนุษย์แค่นี้รับไม่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ได้ยังไง " เรย์จิเกิดอาการยั๊วจัดเมื่อถูกเจ้าหมี โฮตตะ พูดใส่อย่างนั้นไม่ทันไร

 เรย์จิก็สวนกลับอย่างเต็มที่ " หนอย.......ไอ้หมีงี่เง่าแกครั้งต่อไปนี้แหละข้าจะหวดลูกแกให้ดู " โฮตตะได้ขว้างลูกครั้งที่ 2

 งานนี้เรย์จิได้หวดลูกของโฮตตะจนลูกหายวับไปบนท้องฟ้า ( แสดงว่าไกลจัด ) คราวนี้ผลออกมาคือเสมอ

 เหลือโอกาสเพียงครั้งสุดท้ายที่จะรู้ผลว่าแพ้หรือชนะและครั้งที่ 3 โฮตตะตัดสินใจที่จะขว้างลูกไม้ตายออกไป ท่านี้มีชื่อว่า เฮอร์ริเคน 

 พาวเวอร์บอม ฝ่ายเรย์จิเองก็ได้โชว์ลูกหวดชื่อ b&b ลูกหวดมหาปะลัย

 เรย์จิหวดไปสุดแรงเกิดทำให้ลูกกระเด็นไปไกลยิ่งกว่าเดิมผลสรุปว่าเรย์จิเป็นฝ่ายชนะส่วนเจ้าหมี

 โฮตตะก็ได้ร้องไห้โฮกลับบ้านไปและทั้งสองคนก็สามารถที่จะเดินทางได้ต่อ " ท่านเรย์จิยอดมากเลยครับ

 แต่ข้าก็อดสงสารคุณหมีโฮตตะนั่นเหมือนกันนะ " " อะไรกัน นาโอยะไปสงสารมันทำไม แต่ข้าก็สงสัยว่าใครส่งมันมา " 

 เรย์จิอดสงสัยไม่ได้แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่งนี้มากซักเท่าไหร่ แล้วทั้งคู่ก็เดิน........  เดิน......... และเดินต่อไป....

 จนทั้งคู่มีความรู้สึกผิดสังเกต " ท่านเรย์จิข้าคิดว่า พวกเราเดินวนอยู่ที่เดิม ท่านคิดเช่นนั้นไหม "  " อืม....นั่นสิ

 เดินวนไปไม่รู้กี่รอบก็จมปรักอยู่ตรงนี้ นาโอยะระวังตัวไว้ด้วยเผื่อจะมีศัตรูเข้ามาลอบทำร้าย " 

 ตอนนี้ทั้งสองไม่รู้ตัวว่าอยู่ภายใต้เวทมนต์ของเจ้าแห่ง maze เป็นที่เรียบร้อยแล้ว " สวัสดี ท่านทั้งสอง พวกท่านเป็นใคร  มาจากที่ใด

 และมาทำอะไรที่นี่ " พวกเรย์จิสงสัยว่าเจ้าบ้านี่เป็นใครอยู่ๆก็เข้ามาทักทายอย่างหน้าตาเฉย

 และด้วยความอัธยาศัยดีของหนูน้อยหมวกแดงนั้นได้ตอบกลับไป " ข้ามนามว่า นาโอยะ ส่วนท่านผู้นี้มีนามว่า เรย์จิ

 พวกเรากำลังไปเยี่ยมคุณยายอันเป็นที่รักของพวกเราซึ่งตอนนี้กำลังนอนซมเพราะพิษไข้เลยต้องการผ่านทางนี้แล้วท่านล่ะเป็นใคร  "

 ข้ามีนามว่า คิสมาร์ค (คาชิม่า ) และเป็นเจ้าแห่ง maze พวกเจ้ารู้รึเปล่าใครก็ตามที่หลงเข้ามาในดินแดนของ maze

 นั้นมีโอกาสรอดชีวิตไปได้น้อยมาก "  " งั้นที่พวกเรากำลังยืนอยู่นี่ก็คงเป็นดินแดนของท่านใช่มั้ย" "

 ใช่แล้ว......ที่พวกเจ้ายืนอยู่นี่เป็นดินแดนแห่ง maze " นี่... ไอ้คิสมาร์ค!!!! ทำยังไงพวกข้าถึงจะออกไปจากที่นี่ได้ "

 เรย์จิพูดเสียงกระโชกโฮกฮากใส่คิสมาร์คด้วยความโมโห ตอนนี้มันทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม  

 "ถ้าพวกท่านทั้งสองต้องการออกไปจากที่นี่ก็เชิญเดินไปตามทางเองเถอะ....."  

 เอ่อ......ท่านคิสมาร์คข้าขอร้องล่ะกรุณาบอกทางพวกเราด้วยเถิดพวกข้าจำเป็นที่ต้องผ่านทางเส้นนี้จริงๆ ขอร้องล่ะครับ........"

 นาโอยะได้อ้อนวอน คิสมาร์คแต่เมื่อเขาเห็นคิสมาร์คส่ายหน้าไม่ยอมรับสิ่งที่ตนของร้องก็ได้ร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ  

 "แก......ไอ้คิสมาร์ค บังอาจทำให้นาโอยะร้องไห้" ตอนนี้เรย์จิยิ่งอารมณ์เสียหนักเข้าไปใหญ่ เขาได้พูดปลอบใจ

 นาโอยะพร้อมกับกอดไว้ในอ้อมแขน " ไม่เป็นไรหรอกพวกเราต้องหาทางออกจากที่นี่ได้ซิ ฉะนั้นเจ้าอย่าร้องไห้เลยนะนาโอยะ "

 นาโอยะได้ร้องไห้ซบอกเรย์จิ "แต่ถ้าหากพวกเราไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ล่ะ จะทำยังไงดี "  " เจ้าไม่เชื่อใจข้าเลยรึ 

 ข้าเคยทำให้เจ้าผิดหวังรึไง  มีซักครั้งไหมที่ข้าทำให้เจ้านั้นผิดหวัง " เรย์จิพูดพร้อมกับใช้มือปาดน้ำตาจากใบหน้าของนาโอยะ

 จบคำพูดของเรย์จิ นาโอยะได้ส่ายหน้า " ไม่หรอก.....ท่านไม่เคยทำให้ข้าผิดหวัง เลยสักครั้งนึง

 ข้าขอโทษ......ที่ข้าพูดออกไปเหมือไม่เชื่อใจท่านเลย " (ตอนนี้กำลังอยู่ในโลกของเราสอง )

 "เฮ้ย.....พวกเจ้าจะไปสวีทกันที่ไหนก็ไปอย่ามาสวีทในดินแดนของข้า....... พวกเจ้านี่น้าชอบทำให้คนอื่นลำบากใจเรื่อย

 ข้าเองก็เป็นโรคแพ้น้ำตาคนเหมือนกันนะ  หนทางที่ออกน่ะมีแน่นอน"  " แสดงว่าท่านจะยอมช่วยพวกข้าแล้วใช่มั้ยครับ "

 นาโอยะมีสีหน้าที่บ่งบอกถึงความดีใจอย่างเห็นได้ชัด  "ก็พวกเจ้าเล่นมาออดอ้อนกันต่อหน้าข้าแบบนี้......มีรึข้าจะไม่ใจอ่อน" 

 "แล้วหนทางที่จะออกไปจากที่นี่ล่ะพวกข้าต้องทำยังไง " เรย์จิถามอย่างรวดเร็วเพราะต้องการที่จะออกจากที่นี่เต็มทน    

 "พวกเจ้าทั้งสองก็เดินไปตามเส้นทางที่ข้ากำลังจะทำสัญลักษณ์เป็นรูป ลูกศร 

 ให้เจ้าเดินตามทางไปเรื่อยๆแต่มันมีบางสิ่งบางอย่างที่เจ้าต้องจัดการ จะมีปิศาจที่ดีและไม่ดีอาศัยในแต่ละจุด

 พลังของเจ้าในตอนนี้คงจะไม่เพียงพอแน่นอน ระหว่างทางเจ้า( เรย์จิ ) ต้องคอยเก็บสัญลักษณ์รูปไม้กางเขน

 มันจะเป็นสิ่งเติมเต็มให้กับพลังของเจ้าและเจ้าก็จะมีพลังที่จะกำจัดปิศาจที่ไม่ดีได้ และ เจ้า ( นาโอยะ)

   ตัวเจ้าก็ต้องคอยเก็บสัญลักษณ์รูป

 หัวใจ เวลาที่เพื่อนเจ้าได้รับบาดเจ็บเจ้าจะมีพลังในการรักษาบาดแผล 

 และอีกอย่างนึงเมื่อเวลาในแต่ละวันหมดลงไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ใดตราบที่พวกเจ้ายังคงอยู่ในดินแดนของข้านั้น

 ข้าจะไปปรากฏตัวต่อหน้าพวกเจ้าและพาพวกเจ้าทั้งสองไปยังที่พัก ที่ข้าพูดมาทั้งหมดหวังว่าพวกเจ้าคงจะเข้าใจที่ข้าพูด

 ตอนนี้พวกเจ้าทั้งสองตามข้ามา  ข้าจะพาพวกเจ้าไปยังที่พัก  วันนี้จงพักให้หายเหนื่อยและพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางกัน "

 คิสมาร์คได้พาพวกเรย์จิไปยังที่พักที่แสนจะหรูหราและสุขสบาย ครั้นถึงวันรุ่งขึ้น "พวกเจ้าทั้งสองพร้อมที่จะออกเดินทางกันแล้วใช่มั้ย"

 "อืม....ทั้งตัวข้าและท่านเรย์จิเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว " แล้วทั้งคู่ก็ได้ออกเดินทางโดยมีลูกศรนำทาง

to be con..........