ReDouble

ยูกิ ได้รับการติดต่อจากเคียวเฮย์ว่าโทมะอยู่ที่บ้านของเขา....แต่นี่ก็ผ่านไป 3 วันแล้ว

นับตั้งแต่เคียวเฮย์โทรมาตอนเย็นวันอังคาร ที่โทมะไม่ได้กลับบ้านเลย

" จะห้าทุ่มแล้ว " ยูกิเงยหน้ามองนาฬิกา " วันนี้ก็ไม่กลับรึ " ว่าพลางถอนหายใจ

ขณะ ยูกิกำลังขึ้นชั้นสอง เพื่อเข้านอนก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้นจากหน้าบ้าน

พร้อมปรากฏร่างของโทมะที่เดินเข้ามาอย่างโซเซ เมื่อเจอยูกิก็ชะงักอยู่นิดก่อนจะเดินเข้ามายืน

อยู่ข้างหน้า ยูกิ ที่มีสีหน้าออกจะตกใจอยู่นิดๆ " พี่อยากจะคุยอะไรด้วย...ได้มั้ย "

โทมะมองยูกิที่พยักหน้าช้าๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา " พี่เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น "

โทมะพูดอย่างสลด " แต่ถ้าไม่ถูกจับได้พี่ก็จะทำต่อไป " ไม่มีคำพูดใดออกจากปากของโทมะ

ท่าทีของโทมะทำให้ยูกิ สรุปความหมายของเรื่องราวทั้งหมดได้

" ถ้ายังงั้นพี่ก็ไม่จำเป็น ต้องบอกว่ารักผมก็ได้...ในเมื่อไม่มีผมพี่ก็มีอะไรกับคนอื่นได้อยู่ดี "

ยูกิพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง " แต่พี่รักยู...." น้ำเสียงโทมะฟังดูวิงวอน

" อย่า...มาโกหกผมอีกเลย " ยูกิตะโกนขึ้นก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แต่ก็ถูกมือใหญ่รั้งเอาไว้

" หาว่าฉันโกหกรึ " โทมะเริ่มฉุน " ปล่อย...." ยูกิพยายามสลัดแขนให้หลุดออกจากมือโทมะ

โทมะ กำข้อมือของยูกิไว้แน่น กระชากแขนเพื่อให้ยูกินั่งลงโซฟาตามเดิม

พร้อมโถมตัว กดตัวยูกิให้นอนลง " ที่ฉันบอกว่ารัก....คิดว่าฉันพูดเล่นรึไง "

น้ำเสียงโทมะแฝงไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว  อยากรู้มั้ยว่าตลอดเวลาฉันคิดยังไง...อยากทำอะไรกับนาย "

" ปล่อย..." ยูกิดิ้นขลุกขลักแต่ก็ไม่สามารถหนีออกไปได้ " เจ็บนะ...ปล่อย "

ริมฝีปากของโทมะ ทาบทับลงบนริมฝีปากบางอย่างรวดเร็ว สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไป

เกาะเกี่ยวลิ้นฝ่ายตรงข้ามอย่างรุ่มร้อน ยูกิใช้สองมือทุบหลัง พลางผลักไหล่กว้างให้ถอยออกไป

แต่ก็ดูว่าจะไม่มีแรงเอาเสียเลยเมื่อถูกจูบอย่างดูดดื่มเช่นนี้

เมื่อริมฝีปากคลายออก โทมะบรรจงถอดเข็มขัดออกมา มัดข้อมือทั้งสองข้างของยูกิ

" จะทำอะไรน่ะ ! " ยูกิตะโกนพร้อมกับดิ้นขัดขืน

บนโซฟาตัวยาวโทมะขึ้นคร่อมยูกิที่ถูกมัดข้อมือเอาไว้ เข้าก้มตัวซุกไซ้ซอกคออย่างนุ่มนวล

มือบรรจงแกะกระดุมออก จนเผยให้เห็นอกขาว ริมฝีปากซุกไซ้ลงมาเรื่อย

พลางทิ้งรอยไว้เป็นสัญลักษณ์ " พี่....พอเถอะ อย่า! " ยูกิพูดด้วยสีหน้าวิงวอน

" อยากรู้ไม่ใช่เรอะ ! ว่าฉันคิดยังไง " โทมะค่อยๆถอดกางเกงของยูกิออกไป เขาเข้าสัมผัส

ส่วนอ่อนไหวของร่างภายใต้ ยูกิสะดุ้งเมื่อส่วนอ่อนไหวนั้นถูกครอบครอง

โดยริมฝีปากร้อน มันถูกไล้เลียด้วยเรียวลิ้นและไม่นานก็ปลดปล่อยออกมา

คราวนี้ยูกิสะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ถึงถึงสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาสำรวจภายในตัวเขา

มันยังคงเพิ่มจำนวนขึ้นจาก 1 เป็น 2 นิ้วของโทมะขยับไปมาภายในร่างยูกิ

อีกมือก็กุมส่วนอ่อนไหวได้อีกครั้ง " เจ็บ....พอเถอะ! " น้ำตาเริ่มรินไหลอาบสองแก้มของยูกิ

เขาไม่มีกำลังจะขัดขืน จึงได้แต่ร้องวิงวอนเฝ้ามองโทมะที่กำลังกระทำอะไรบางอย่างกับร่างกายของเขา

" รู้มั้ย! ฉันอยากทำอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว " โทมะพูดจนเหมือนจะกลายเป็นเสียงกระซิบข้างๆหูยูกิ

" ไม่ว่าจะทำกับใคร ฉันก็นึกแต่นาย " โทมะเอานิ้วออกมาและยกขายูกิขึ้น

พร้อมที่จะเปลี่ยนมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขาแทน

" ฉันอยากเข้าไปในตัวนาย....ให้ลึกๆ และ...นานๆ "

พูดจบก็เริ่มแทรกตัวเข้าไปหว่างขา โทมะพยายามคดสะโพกเพื่อที่จะเข้าไปให้ลึกกว่านี้

" ไม่.....อย่า...." ยูกิกรีดร้อง พยายามห้ามโทมะ " เจ็บ....เจ็บนะ"

น้ำตารินไหลออกมาไม่ขาดสาย เมื่อสุดทางโทมะหยุดการเคลื่อนไหว

หันมาปลอบร่างข้างใต้ที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ " ยูกิ..." โทมะเรียกอย่างอ่อนโยน

พลางจูบริมฝีปากอย่างนุ่มนวล " ผ่อนคลายนะ....อย่าเกร็ง "

 พลางเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากตาคู่สวย " เชื่อพี่นะ! พี่รักยูจริงๆ "

น้ำเสียงอ่อนโยนที่ต่างกับเมื่อครู่เอ่ยออกมา " พี่.....โทมะ " ยูกิเอ่ยเบาๆ

" เชื่อนะ....รักยูที่สุด " โทมะมองหน้ายูกิอย่างไม่วางตา เมื่อยูกิพยักหน้ารับคำช้าๆ

พร้อมรอยยิ้ม โทมะจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มกลับไปบ้าง พร้อมเอื้อมมือไปปลดเข็มขัด

ที่ผูกติดข้อมือยูกิเอาไว้ออก โทมะเริ่มเคลื่อนกายอีกครั้ง ช้าๆ

มือสองข้างของยูกิตอนนี้โอบรอบคอของโทมะไว้แน่น " อา....เจ็บนะ..."

เสียงครางของยูกิดังขึ้นมา " อา......อื้ม  อื้ม....! " ผสมผสานกับเสียงหอบหายใจของโทมะ

เมื่อเขาก้มหน้าเข้าใกล้ยูกิมากขึ้นเท่าไหร่ ยูกิก็จะได้ยินเสียงหอบหายใจ

และเสียงครางต่ำในลำคอของโทมะชัดขึ้นเท่านั้น " อา......อ...า...า ผมรักพี่...นะ "

---------------------------------------------

" อืม? "ยูกิลืมตาขึ้นในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้นแต่คงจะสายเกินไป

สำหรับการไปเรียน " ห้องของพี่นี่ " ยูกิกวาดสายตามองไปรอบๆ

แล้วก็หยุดลงเมื่อได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอดังอยู่ข้างๆตัว เมื่อมองดูก็เห็น

โทมะหลับสนิท " ทำไมถึงขึ้นมาชั้น 2 ได้ " ยูกิเริ่มสับสน

แต่เมื่อย้อนดูเหตุการณ์เมื่อคืนก็ทำให้อายจนเลิกคิดไป กลับไปจ้องหน้าโทมะ

ที่หลับสนิทอยู่ข้างๆแทน " เชื่อพี่นะ! พี่รักยูจริงๆ "

ยูกินึกย้อนคำพูดที่โทมะพูดขึ้นเมื่อคืน ทำให้เขาเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

ยูกิดันตัวขึ้นจากที่นอนเพื่อที่จะใส่เสื้อผ้า แต่เพียงแค่ขยับตัวเท่านั้นก็เจ็บแปล็บที่ส่วนล่างข้างหลัง

เขาจึงล้มตัวลงนอนตามเดิม หันไปมองโทมะที่หลับสนิท เกิดหมั่นไส้ขึ้นมา

จึงใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้ง บีบจมูกโทมะ " นี่! เมื่อคืนทำเราเจ็บแทบตาย "

" อือ " โทมะส่งเสียงออกมา " อื้อ " ยูกิปล่อยนิ้วออกจากจมูกโทมะ

พร้อมทั้งหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี  " จะฆ่ากันรึไง?! "

โทมะพูดพลางหอบหายใจเมื่อหันมาเห็นหน้ายูกิหัวเราะอยู่ เขาลุกขึ้นนั่งก้มหน้าไม่มองยูกิเลย

" พี่ขอโทษนะ......เจ็บมากมั้ย! " โทมะพูดหงอยๆ

" พี่เสียใจงั้นเหรอ.........ที่ทำกับผม " ยูกิพูดพลางลุกขึ้นนั่ง

" เปล่านะ! " โทมะปฏิเสธเสียงแข็ง " แต่..... "

" แค่พี่รักผม " ยูกิยืนตัวกอดโทมะไว้ " และผมก็รักพี่ก็พอแล้วนี่ "

" ยกโทษให้แล้วรึ " โทมะถามงงๆ

" เพราะรักหรอกนะ! " ยูกิจูบปากโทมะเบาๆ

" แต่นายยังเด็กอยู่ " โทมะพูดอย่างลังเล ยูกิประชิดตัวเข้าใกล้โทมะที่ใส่แค่กางเกง

ยูกิก็มีแค่เสื้อของโทมะที่ดูตัวใหญ่และกลัดกระดุมไว้ไม่กี่เม็ด มันช่างดูเร้าอารมณ์จริงๆ

" ถึงจะยังเป็นเด็ก แต่ก็มีอะไรกับพี่ได้แล้ว! " ยูกิพูดแล้วยิ้มหวาน

โทมะกอดเอวยูกิไว้แน่นจนผิวกายแทบจะติดกัน " เด็กแก่แดด! " โทมะพูด

" กับพี่คนเดียวหรอก! " ยูกิจูบโทมะ เรียวลิ้นของทั้งคู่สัมผัสกันนัวเนียในปาก

มือของแต่ละฝ่ายต่างสัมผัสผิวเนื่อกันถูไถไปมา จนทำให้โทมะอดใจไม่ไหว

" อีกรอบนะ! " โทมะพูดเสียงเข้มพร้อมผลักยูกิให้นอนลง ยูกิใช้สองมือโอบรอบคอโทมะไว้

" พี่ห้ามทำแบบนี้กับใครอีกนะ! " ยูกิพูดขอร้อง

โทมะยิ้มกว้างรับคำ " ครับผม " พลางซุกไว้ไล้เลียตามร่างบอบบางของยูกิ

to be con............