" เด็กๆทำอะไรกันอยู่ " ฟุจิทากะซึ่งลงมาทานอาหารเช้า เห็น พวกฮิคารุ กอดกันกลม
" อรุณสวัสดิ์จ๊ะ พอดีเลย พ่อมีเรื่องอยากจะปรึกษาทุกๆคนด้วย " เมื่อทุกคนมาพร้อมกันที่โต๊ะอาหาร
บรรดาแม่บ้านทั้งหลายก็ยกสำหรับอาหาร มาวางเรียงบนโต๊ะอย่างสวยงาม " คุณพ่อมีเรื่องอะไรจะปรึกษาพวกเรารึคะ "
เซย์ระเอ่ยขึ้น ฟุจิทากะทำสีหน้าเครียดเล็กน้อย "เอ่อ...พวกลูกๆคิดยังไง ถ้าพ่อ จะ.....แต่งงา...."
พูดยังไม่ทันจะจบฮิคารุก็พูดโพล่งออกมา "คุณพ่อจะแต่งงานใหม่ไม่ได้นะครับ ถึงทุกคนจะยอมรับการแต่งงานของคุณพ่อ
แต่ผม.........คงจะเป็นคนนึงที่ค้าน ค้านถึงที่สุดด้วย ผมจะไม่ยอมให้ใครมาแทนที่คุณแม่เด็ดขาดครับ!!! "
ฮิคารุพูดเสร็จแล้วรีบวิ่งออกไปจาก โต๊ะทานข้าวเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ น้ำใสๆค่อยๆไหลลงมาอาบแก้ม
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
" ทำไม พ่อต้องแต่งงานใหม่ด้วยนะ.......? " นี่คือสิ่งที่ทำให้ ฮิคารุ ครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา ที่วิ่งไปเรื่อยๆ
ไม่มีจุดหมายปลายทาง น้ำตายังคงไหลอาบแก้มตลอดเวลาและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
เขาหยุดนั่งลงที่บนทางเดิน นั่งร้องไห้ตลอดเวลา ผู้คนที่เดินไปมาต่างมองแต่กลับไม่มีใครช่วยเลยซักคน
แต่ไม่นานก็มีผู้ชายคนหนึ่งมายืนหยุดอยู่ตรงหน้า " เป็นอะไร!?.....ทำไมมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้? "
ผู้ชายคนนั้นค่อยๆฉุด ฮิคารุขึ้นมาช้าๆ " เธอ.....ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?! "
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
" ดื่มนมอุ่นๆซักนิดมั้ย? " ชายหนุ่มไถ่ถาม ฮิคารุด้วยความเป็นห่วง " ยังไม่หยุดร้องไห้อีกเหรอ........"
ชายหนุ่มพาฮิคารุ มายังบ้านของตน โดยที่อีกฝ่ายยอมตามมาอย่างง่ายๆ และไม่ขัดขืนใดๆทั้งสิ้น
" ทำไม......ทำไมคุณถึงช่วยผมไว้ล่ะ? " ฮิคารุเริ่มพูดขึ้นด้วยเสียงอันเศร้าสร้อย
" ฉันคง........ถูกใจเธอล่ะมั้ง อืม....ยังไงดีล่ะ เรามาเริ่มทักทายกันดีกว่านะ สวัสดีฉันชื่อ ชินซากิ เคอิจิ
แล้วเธอล่ะ เป็นลูกใคร แล้วทำไมมานั่งร้องไห้กลางถนนแบบนั้น " อีกฝ่ายพูดมาแบบนั้นเป็นใครก็ต้องอึ้ง
ถูกใจงั้นเหรอ ฮิคารุนึกถึงคำพูดของเคอิจิ เมื่อตะกี้นี้ " เอ่อ....ผม....นาคาอิ ฮิคารุ ยินดีที่ได้รู้จักครับ
ชินซากิ เคอิจิซัง " ทั้งคู่สบตากัน คราวนี้ ชายหนุ่มเห็นหน้าขาวนวลของอีกฝ่ายอย่างเต็มตา
" เธอ.........!!! " ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ตื่นตระหนก " เอ่อ.....อะไรครับ หน้า
ผมเป็นอะไร? " เป็นใครก็ต้องตกใจเมื่อถูกจ้องอย่างไม่ลดละ ชายหนุ่มจ้องอีกฝ่ายอย่างสงสัย
เขามีคำถามมากมายสำหรับใบหน้าขาวนวลที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ " พ่อ...ของเธอ ชื่ออะไร? "
" พ่อของผม " ฮิคารุทวนคำถามอีกฝ่าย ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างช้าๆ " เอ่อ.....พ่อผมชื่อ นาคาอิ ฟุจิทากะ "
" งั้นเหรอ....โทษที คงผิดคน " เคอิจิพูดปัดไป " แล้วหน้าผม...เหมือนเขามากเหรอ? "
เมื่ออีกฝ่ายได้ยินคำถาม แต่เขากลับไม่ตอบ และฮิคารุก็ไม่ได้ติดใจอะไร คิดว่า คงจะไม่ดีที่ถามแบบนี้
" เปล่า........ก็บอกแล้วไง ว่าฉันถูกใจเธอ....หน้าตาออกจะน่ารักขนาดนี้ !! " เขาพูดมาอย่างน่าตาเฉย
" แล้วไง........อย่าบอกนะว่า ชอบผม คุณเป็นผู้ชายนะ!!.......ผมจะกลับ ขอบคุณที่ช่วย "
ฮิคารุลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว แต่ก็ถูกมือที่แข็งแกร่งหยุดเอาไว้ " ไม่คิดจะตอบแทนฉันหน่อยเหรอ!? "
ชายหนุ่มดึงร่างที่บอบบางที่กำลังขัดขืนเขาอยู่ ไปยังห้องนอนของตน อีกฝ่ายถูกผลักลงบนเตียง
และถูกขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว เคอิจิ รวบมือของอีกฝ่ายไว้ทั้งสองข้าง " จะรีบไปไหนล่ะ.....นี่ก็เที่ยงพอดี
ให้ฉันได้ลิ้มลองรสชาติเธอซะก่อนสิ!! "ชายหนุ่มพูดกับฮิคารุ ซึ่งแตกต่างจากที่ผ่านมา ใบหน้าแฝงแววเจ้าเล่ห์
" คุณจะทำอะไร......ปล่อยนะ ปล่อย....ปล่อย!!!! " ฮิคารุ พยายามขัดขืนสุดฤทธิ์ แต่ไม่เป็นผลสำเร็จ
เคอิจิเริ่มรุกส่วนต่างๆของอีกฝ่าย โดยไม่คำนึงว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไร มือที่รุกรานเริ่มสัมผัส ส่วนที่อ่อนไหว
ทำให้ ฮิคารุรู้สึกสะดุ้ง แม้ว่าร่างบางจะห้ามปรามยังไง อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดซักนิด รสชาติของ
สัมผัสที่รุนแรง ไม่มีการอ่อนโยนใดๆทั้งสิ้น " มือของเธอ......มันเกะกะ ฉันจะมัดมันซะ " เคอิจิ ใช้เนคไท
ที่ตัวเองถอดทิ้งไว้มัด ข้อมือของอีกฝ่ายไว้กับเตียง " อ๊ะ อย่า......อย่านะ ขอร้องล่ะ !!! " อีกฝ่ายร้องอ้อนวอน
แต่เคอิจิ ก็ไม่หยุด ยังคงใช้ฝ่ามือที่แข็งแกร่ง รุกรานส่วนอ่อนไหว มือก็กำลังวุ่นกับส่วนล่าง ริมฝีปาก
ไล้เลียบนยอดอก สีชมพูเปล่งของอีกฝ่าย " อ....อา...ย...อย่า.....ฮึก....ขอร้องล่ะ หยุดซะที " น้ำใสๆค่อยๆ
ไหลลงอาบแก้มคนที่ถูกคร่อมอยู่แต่ก็ต้อง สะดุ้งเฮือกอีกครั้ง เมื่อรู้สึกถึง ความเจ็บที่ส่วนหลัง
ถึงจะเพียงเล็กน้อย แต่ก็รับรู้ถึงมันได้ " อ๊ะ....เจ็บ อ๊ะ อา.... " นิ้วของเคอิจิ ที่สอดใส่เข้าไปสำรวจภายในตัวของฮิคารุ
" อย่า.........เค....เคอิจิซัง อย่า อา......อืม " เสียงครางที่ถูกอีกฝ่ายปิดปากไว้ รสจูบที่หวานแต่มันรู้สึก ขมฝาดสำหรับ
ร่างบางที่ถูกรุกอย่างรุนแรง นิ้วที่สอดใส่เข้าไปนั้น เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ และชักเข้าออกอย่างรวดเร็ว
" ที่....ที่ คุณ.......มา ทำดีกับผม........ก็เพื่อต้องการแบบนี้!! " ฮิคารุเถียงอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละแต่เคอิจิไม่ต้องการ
ที่จะฟังจึงกระตุ้นโดยการ สอดนิ้วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และใช้ริมฝีปากที่นุ่มนวลแลดูแข็งกร้าว สัมผัสจุดอ่อนโยนกลางลำตัว
อีกครั้ง เรียวลิ้นที่ค่อยๆไล้เลียจากโคนจึงปลายสุด ร่างบางสะดุ้งอย่างสุดตัวพร้อมกับน้ำสีขาวขุ่น " อ...อา.....อืม....อา "
เสียงหอบที่ดูแล้วอ่อนแรงของร่างบางที่ถูกกระทำอยู่ หน้าตาที่วิงวอนร้องขออีกฝ่าย แต่ไม่เป็นผล เคอิจิไม่รู้สึกถึง
การวิงวอนของฮิคารุเลย เขาแทบจะไม่สนใจด้วยซ้ำไป ก่อนที่จะเริ่มขั้นตอนสุดท้าย อีกฝ่ายประกบปาก ร่างบางที่
นอนระทวย เขาจับขาของอีกฝ่ายแยกออกแต่อีกฝ่ายรู้ตัวทันจึงเริ่มขยับหนี " หนีไปก็ไม่มีประโยชน์.....เพราะยังไงก็หนีไม่รอด "
เคอิจิ แทรกกายไปอย่างรวดเร็วไม่มีการผ่อนปรนกับอีกฝ่ายซึ่งเป็น sex ครั้งแรก ท่อนเนื้อที่แข็งแกร่งซึ่งตอนนี้
ได้มิดหายเข้าไปในร่างบางที่นอนเจ็บปวด ส่งเสียงครางอย่างไม่เป็นภาษา " อา........ไม่....เจ็บ...ไม่......เอาออกไปนะ...ออกไป "
น้ำตาที่ไหลรินอาบแก้ม ยิ่งเจ็บเท่าไหร่ ร่างบางก็ยิ่งเกร็ง " อา.......อา....เจ็บ..ฮึก......เจ็บ.......ขอร้องล่ะ......ขอร้อง "
ไม่ว่าจะร้องขอซักเพียงใดแต่อีกฝ่ายไม่ฟังอยู่ดี ชายหนุ่มเริ่มที่จะขยับตัวช้าๆ ซึ่งทำให้คนใต้ร่าง ทั้งรู้สึก เสียวและเจ็บมากยิ่งขึ้น
แรงกระแทกที่ได้รับจากชายหนุ่มจากช้าๆและเพิ่มเป็น เร็วขึ้นเรื่อยๆ อารมณ์ที่พุ่งพล่าน ดุดันราวกับสัตว์ป่า
" ฮิคารุ........ผ่อนคลายหน่อย อย่าเกร็งสิ " พร้อมทั้งกระแทกร่างกายอันกำยำอีกครั้งอย่างรุนแรง
" อ.........อา.........อา...ไม่....อ๊ะ........อย่า.......เจ็บ........เจ็บ......ไม่นะ.......ไม่!!!!!!!!!! "
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
15.00 น.
" ฮึก.......ฮึก........คุณ.......มันเลวที่สุด " ฮิคารุ รู้สึกเสียใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น
" ฮิคารุ........เธอ จำไม่ได้เหรอ......เธอตามฉันมาเอง โดยที่ไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย ยอมตามมาถึงที่อยู่อาศัยของคนแปลกหน้า
เอาล่ะ.......เลิกคร่ำครวญได้แล้ว พร้อมจะต่อยกสองกันรึยัง!!! " แววตาแฝงความเจ้าเล่ห์โผล่มาอีกครั้ง คราวนี้ฮิคารุมีทางหนี
แต่สภาพร่างกายช่างไม่อำนวย แค่ขยับนิดเดียวก็รู้สึกเจ็บไปหมดทั้งตัว " ขอร้องล่ะ......เคอิจิซัง.......พอซะที!! "
อีกฝ่ายไม่รีรอ จับสะโพกของร่างบางให้โค้งโก่งขึ้น และใช้นิ้วที่เปียกชื้นเข้าไปสำรวจภายในอีกครั้ง ส่วนอีกมือนึงก็เคล้าคลึง
บริเวณยอดอกสีชมพูและไล้ลงมาจนถึงจุดอ่อนโยน เขาค่อยสัมผัสมันเบาๆแต่ดูแล้วหนักหน่วง " อ......อา.........ไม่.......อืม "
เสียงครางของร่างบางต้องหยุดลงเมื่อถูกอีกฝ่ายประกบปาก " อืม........" เคอิจิยังคงรุกร่างบางต่อไปเรื่อยๆ
" วันนี้ฉันสนุกกับเธอมาก..........แล้วเธอคิดว่ายังไง เธอคงสนุกด้วยซินะ! " พูดพลางไล้เลียบนแผ่นหลังของอีกฝ่าย
" ผม.........ผมเกลียดคุณ!!! เกลียด เกลียด เกลียด......คุณมันเป็นพวกฉวยโอกาส ทำร้ายจิตใจคน......อ๊ะ........จ........เจ็บ "
อีกฝ่ายชักมีน้ำโห....เมื่อถูกบอกว่าเกลียด เขาแทรกร่างกายกำยำเข้าไปในที่เล็กแคบอย่างรวดเร็วและรุนแรงพอที่จะทำให้ร่างบาง
เอาหน้ากดกับหมอนเล็บมือพลางจิกลงบนผ้าปูที่นอน ส่งเสียงครางอู้อี้อยู่ตลอดเวลา " อา......อา.......เจ็บ...........อา.........อืม "
" ในเมื่อเธอบอกว่าเกลียดฉัน..........งั้นวันนี้ฉันก็ขอสนุกกับร่างกายเธอให้เต็มที่!! " พร้อมกระแทกร่างเข้าไป
" อื้อ..........อา........อา........จ....เจ็บ.......พอแล้ว.........ไม่.....อา...."
ความเจ็บปวดและความรู้สึกอึดอัดที่ส่วนหลัง เหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นหลายครั้งครา
จนถึงหัวค่ำ ร่างบางจึงสลบไปด้วยความเหนื่อยอ่อน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
20.08 น.
เคอิจิประคองร่างบางที่สลบสไล และให้นอนลงบนเตียงอีกห้องนึงเพราะเตียงที่ทั้งคู่ทำกิจกรรมร่วมกันนั้น
มีคราบเลือดเปรอะเปรื้อนพอเห็นได้ชัด เขาเฝ้าดูร่างบางที่นอนอย่างเหนื่อยอ่อน พลางใช้มือยกหูโทรศัพท์ขึ้น
และกดหมายเลข อย่างไม่ลังเล
" กริ๊ง.....กริ๊ง........สวัสดีค่ะ บ้าน นาคาอิค่ะ "
" เอ่อ......ขอสายคุณผู้ชายหน่อย " " รอสักครู่นะคะ.......ไม่ทราบว่าจากใครคะ? "
" ชินซากิ ครับ " คนรับใช้ที่บ้านนาคาอิรีบไปบอกคุณผู้ชายว่ามีโทรศัพท์ถึง " คุณผู้ชายคะ.......จากชินซากิซังค่ะ "
" โอนสายเข้าห้องทำงานฉันที......ขอบคุณ " คนรับใช้ได้รับคำสั่งก็รีบปฏิบัติตาม
" ไง........ชินซากิ เคอิจิ......สบายดีรึเปล่า!? " ฟุจิทากะ ทักขึ้นเมื่อเพื่อนรักโทรมาถึง
" ไง..........สบายดี คุณผู้ชาย...........ทากะ ลูกนายชื่อ ฮิคารุ ใช่มั้ยเป็นเด็กผู้ชาย "
" ใช่........นายเจอแกอยู่ที่ไหน ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง เพิ่งออกจากบ้านไปเมื่อเช้า.......แกไม่เป็นอะไรใช่มั้ย!! "
" ตอนนี้ แก.......ไม่สบายนิดหน่อย นอนพักอยู่ที่บ้านฉัน.....ไม่ต้องเป็นห่วง อยู่กับฉันจนกว่าแกจะหายดีถ้าตื่นแล้วจะให้โทร
ไปหานาย.........ดีมั้ย!? " เคอิจิ แนะความคิดของตนให้เพื่อนรักฟัง " วันพรุ่งนี้....เผอิญฉันมีงานด่วน ต้องไปฝรั่งเศส
ประมาณ 2 สัปดาห์ ถ้ายังไงวันมะรืนฉันจะโทรมาหานายอีกที..........ฉะนั้น ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ฉันขอฝากฮิคารุ
ไว้กับนาย 2 อาทิตย์!! แต่ยังไงคืนนี้ฉันก็ยังอยากเห็นแกอยู่ดี "
" งั้นก็มาสิ.....แต่แกพึ่งหลับไปเมื่อกี้นี้เอง......ถึงนายมาพบลูก ก็ไม่ได้พูดคุยอยู่ดี นี่เพิ่งสองทุ่ม หวังว่าจะจำทางมาบ้านฉันได้นะ "
หลังจากวางหูโทรศัพท์ ฟุจิทากะรีบรุดไปบ้านเคอิจิทันที โดยให้ คนรับใช้เตรียมรถไว้ให้ เดินทางประมาณ 15 นาทีก็ถึงที่หมาย
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ณ คฤหาสน์ ชินซากิ
ฟุจิทากะ มองดูร่างเล็กนอนหลับด้วยความเหนื่อยอ่อน แลเห็นรอยฟกช้ำตามร่างกาย " อา.....ทำไม สภาพดูแย่มากเลย?! "
พูดพลางใช้สัมผัสอ่อนโยนลูบไล้เส้นผม " ฉันคงเป็น....พ่อ...ที่แย่มากซินะ "
" ใครบอก........นายเป็นพ่อที่ดีมาก ดูแลลูกๆแต่ละคนจนเติบโตและเป็นคนดีได้ขนาดนี้ " เคอิจิพูดปลอบใจอีกฝ่าย
" ขอบใจนายมาก.....เคอิจิ ช่วยดูแล ฮิคารุด้วย " วันรุ่งขึ้น ฟุจิทากะ เดินทางไปฝรั่งเศส ส่วนลูกๆที่เหลืออีก 4 คน
รู้ว่าตอนนี้ ฮิคารุอยู่กับ เคอิจิ จึงคลายความเป็นห่วงไปตามๆกัน........................
ร่างบาง ค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ พร้อมกับอาการปวดเมื่อยตามเนื้อตัว " ไง........ฟื้นแล้วเหรอ?! "
แต่เพียงแค่เห็น เคอิจิ ฮิคารุก็รีบถอยหนีทันทีแต่สภาพร่างกายไม่ค่อยอำนวย แค่ขยับตัวนิดหน่อย น้ำตาแทบเล็ด
" อ.....โอ๊ย จ...เจ็บ.......คุณ อย่านะ........อย่าทำผมอีกเลย.....ขอร้องล่ะ!! "
" นี่เดี๋ยวสิ.......อย่าเพิ่งลุก " อีกฝ่ายพยายามเข้าหาแต่ร่างเล็กก็ยิ่งเขยิบหนีเข้าไปอีก เคอิจิจึงเข้าไปโอบกอดร่างบาง
อย่างรวดเร็ว " ไม่นะ........ปล่อยผมไปเถอะ.......เคอิจิซัง.....ปล่อยผมไป " น้ำตาไหลรินอาบแก้มอีกครั้งนึง ใบหน้าที่ดู
หวาดกลัว เนื้อตัวที่สั่นระริก ขอบตาแดงช้ำทั้งสองข้าง " ฮิคารุ........ฮิคารุ......... " ไม่ว่าชายหนุ่มจะเรียกเท่าไหร่
ร่างบางก็ไม่ยอมฟัง เอาแต่ร้องไห้ท่าเดียว ชายหนุ่มจึงกอดอีกฝ่ายแน่นกว่าเดิม " ฟังนะ...........ฉันสัญญา......ฉันสัญญา
จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว........ไม่ต้องกลัวนะ.......จะไม่ทำอีกแล้ว........" ร่างบางได้ยินเช่นนั้นจึงเอาหน้าซุกหน้าอกอีกฝ่าย
แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนเพลียและสติที่ยังไม่เต็มตื้น เคอิจิ สังเกตว่าฮิคารุหน้าแดงเรื่อผิดปกติ ใช้มือที่แข็งแกร่งแต่ดูอ่อนโยน
ทาบไปบนหน้าผาก ก็ต้องสัมผัสไอร้อนจากร่างกายอีกฝ่าย " ฮิคารุ.....ไม่สบายนี่นา.......รอแป๊ปนึงนะ "
พลางใช้มือกดโทรศัพท์อีกครั้งอย่างรีบเร่ง " ฮัลโหล.......อิคุมิ รีบมาที่บ้านด่วนเลยนะ!! มีคนกำลังไม่สบาย "
บุคคลที่เคอิจิ โทรหาคือ ชินซากิ อิคุมิ น้องชายแท้ๆของเคอิจิ อาชีพหมอ สถานะ โสด
เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง อิคุมิก็มาถึง " พี่......ใครเป็นอะไรครับ?! "
to be con.....................