Apartado a relatar historias anecdóticas e curiosas sobre diversos temas: música, cinema, historia, asasinos en serie...
 

Historias do programa nº7 (16/11/2002)

Os gazapos de Titanic

   A historia do cine está saturada de pifias e meteduras de pata que quizáis pasen desapercibidas nunha primeira visión, pero que para o espectador atento e puntilloso non o pasan tanto.
   Os despistes mais frecuentes son relacionados con erros de script (que se vexa a sombra dunha cámara, que nunha escena saia un vaso vacío e noutra o mesmo vaso saia cheo...) ou a erros históricos ou anacronismos (cando aparece un elemento que non é da época na que está baseada a película como, por exemplo, “En busca da Arca perdida” a acción sitúase en 1930 cando aparece nun cruce un cartel indicando para Irak e outro para Irán, cando daquela ambos paises se englobaban baixo o nome de Persia.
   Titanic, que comparte con Ben-Hur a honra de ser a película que mais Oscars obtivo, tamén ten a honra de ser a película con mais gazapos (mais de 50 erros censados según os “pifiólogos”).
   Á marxe de anacronismos empregados a xeito de licencias poéticas do director, como a inclusión dun cuadro de Monet que en 1912 ainda non fora pintado, a película presenta outros erros non feitos a propósito. Como, por exemplo, na escena na que Jack(Leonardo di Caprio) pinta a Rose(Kate Winslet), esta ten as súas axilas completamente depiladas, sen embargo no lienzo que pinta Jack Rose aparece cunha abundante pelambrera. Tamén obsérvase,nun primeiro plano que se ofrece das mans de Jack que estas non corresponde co imberbe Leonardo di Caprio (en realidade son as do propio director James Cameron).
   No momento en que unha vella Rose inicia o seu espectacular relato, a súa neta leva unha camiseta de manga curta verde, e cando a narración volve pouco despois ó presente, leva outra azul e de manga larga. E outro erro de consideración prodúcese cando Rose, desesperada, tenta rescatar a un Jack encadeado a unhas esposas, e utiliza un hacha que se atopa nun caixón de emerxencia cun cristal que rompe para coller o hacha. Pois ben, na seguinte escena podemos ver que o cristal está intacto.
   Isto ven a dicirnos que ata as megaproduccións cometen megafallos.

Contradiccións dun planeta enfermo

   No mundo hai un soldado por cada 43 habitantes, e un médico para cada 1.030
(Según parece é mais importante matar que salvar vidas.)
   O 80% dos mortos (asasinados mais ben) na guerra de Corea eran civís.
   O 40% da poboación mundial pasa fame.
   O 80% da riqueza está en mans do 20% da población. Polo que o 80% da poboación posúe só o 20% da riqueza.
   En España, existen 8 millóns de persoas que viven na pobreza. Un millón deles son cativoss.
   No mundo cada segundo morre unha persoa de fame.
   Xesucristo naceu nun pesebre na mais absoluta pobreza. O seu nacemento é celebrado cos mais suculentos manxares cada 25 de Decembro.
   A riqueza das 200 familias mais ricas do mundo é superior á dos 3.000 millóns de persoas mais pobres.
   Un de cada dous españois ten dificultades para chegar a fin de mes.
   Medio millón de anciáns viven con pensións inferiores ás 40.000 pesetas.
   Cada día morren 35.000 nenos de fame.
   300.000 menores son utilizados como militares na actualidade.
   Morreron mais de un millón e medio de nenos irakíes por culpa do embargo imposto por Estados Unidos. A poboación sofre as consecuencias deste embargo padecendo a escasez de alimentos, medicinas e demais productos básicos.
   O estado de Israel incumpre numerosas resolucións da O.N.U., sen embargo non é atacado por EE.UU..
   O governo de España (demócratas, non violentos) apoia as continuas agresións do seu “aliado” EE.UU.. a todo o que non baila ó seu compás.
    En España existen 300.000 persoas sen fogar que viven na rúa.
    300.000.000  de persoas viven (moitas morren) con menos de un euro ó día.
    Nos "democráticos" Estados Unidos o índice de abstención nas eleccións é do 62%.
    O paro en España afecta ás mulleres mais do dobre que ós homes.
    Millóns de cans son abandonados polos seus caprichosos donos.
    Existen 250.000.000 escravos no mundo.
   Dous de cada tres seres humanos son pobres.
   Prodúcese o dobre de alimentos dos que a humanidade necesita. Ainda así millóns de persoas sofren fame.
   Todos estes datos están extraidos de organizacións como UNICEF, a Cruz Vermella, Mans Unidas ou a OMS.

O museo do Salón da Fama do Rock´n´roll

   O salón da Fama do rock´n´roll foi unha institución creada en 1983, e que ten a súa sede-museo na cidade de Cliveland (USA).
   O museo ten varias salas adicadas a distintos estilos musicais e se poden ver varias baterías autografiadas por Keith Moon ou Charlie Watts, traxes e vestimentas de Madonna, Alice Cooper, ou Axl Rose, unha guitarra acústica de Johnny Cash, o uniforme fosforescente que John Lennon utilizou na portada de Sergeant Pepper´s, as guitarras de ZZTop, un álbum infantil de Jim Morrison ou o vestuario clásico de The Who, entroutras moitas cousas mais.
   Ademais hai exposicións audiovisuais polas distintas plantas e a sala propia da fama do rock´n´roll, en cuias paredes e enletras douradas aparecen os nomes dos elexidos.
   Para a cerimonia de inauguración, o 2 de Setembro de 1995, tivo lugar un macroconcerto no Estadio Municipal de Cleveland, onde actuaron entroutros: Bob Dylan, Aretha Franklin, Bruce Springsteen, Lou Reed, Pretenders, ou John Fogerty.
 

Historias do programa nº6 (9/11/2002)

WJW Radio

   En 1951, Alan Freed (autor do término “rock´n´roll”), e veterán de varias radios comarcais, convenceu ós directivos da emisora WJW para que lle permitiran programar música racial, rhythm´n´ blues destinado a un público de adolescentes brancos e ointes negros que, a pesar da segregación, así o demandaban.
   O seu espacio radiofónico, The moondog rock´n´roll party, axiña reuniu unha gran audiencia, gracias ós discos de artistas negros que Freed pinchaba, e que estaban prensados coas etiqueta Chess ou King.
   Unha revolta adolescente, ocorrida nun concerto no Cleveland Area presentado por Freed, daría unha publicidade gratuita ó lexendario locutor e a ese novo xénero musical que bautizara como rock´n´roll.
   En 1954, Freed emigrou a Nova York, onder vería potenciada o seu labor propagandístico.

O carniceiro de Milwaukee

   A poboación de Milwaukee pertence ó estado de Wisconsin (USA), e a partir dunha noite de Xuño de 1991 pasou a engrosar a lista de nomes malditos dentro da crónica negra do século XX. Alí, nun edificio de apartamentos e, concretamente, no nº 213, descubriuse un dos horrores mais nauseabundos da historia do crime.
   O protagonista e responsable absoluto da traxedia chamábase Jeffrey Dahmer e a policía, tras detelo, describiuno como un xoven de tez pálida que se presentou á vista dos axentes choroso e asustado.
   Non correspondía, precisamente, esta fraxilidade emocional co panorama que, minutos despois, os aterrados policías poderían ver cos seus propios ollos.
   Porque, tras descubrir ó sensible Jeffrey á entrada do departamento, os axentes recorreron o resto do mesmo e non daban crédito ó que ía aparecendo ante a súa vista.
   Nunha primeira ollada, e tras atoparse fronte a un Jeffrey lacrimóxeno, poideron ver xunto a el, esparcidos polo chan, varias cartulinas fotográficas caraterísticas das cámaras Polaroid e nas que se apreciaban toda unha galería de imaxes dantescas compostas por corpos mutilados, membros aillados sen os seus corpos e todo un mostrario de trozos de carne humana sanguinolenta. Tamén aparece preto do asasino un gran coitelo de cociña.
   Pero cando acabaron de inspeccionalo todo, os policías foron identificando aqueles trozos de carne das fotos cos mesmos reais repartidos por toda a cociña e arredores, nun macabro xogo de puzzle, imáxenes mais propias dun matadeiro industrial.
   O inventario foi o seguinte: 4 torsos masculinos dentro dun barril, 2 cabezas na neveira e outras 2 no conxelador (aquí ademais había outros órganos sen clasifiar), 7 cráneos dentro dunha caixa, varios órganos xenitais masculinos nun cazo, 5 esqueletos e varios ósos soltos. Xunto a isto, había algúns utensilios utilizados para o descuartizamento como, por exemplo 3 serras eléctricas.
   Jeffrey dahmer resultou ser, de cara ó mundo, un xoven de vida bastante gris que estaba empregado nunha fábrica de chocolate. Durante o xuizo, confesou ter matado a 17 homes xóvenes, entre negros e homosexuais (ou de ambas características).
   A todas as súas víctimas, as captaba pagándolles por adiantado e con bastantes cartos, co que a petición de Dahmer de que lle acompañaran ó apartamento nº 231 raramente era desoida.
   Unha vez alí, o “anfitrión” os drogaba e procedía a unha primeira sesión de fotos antes de estrangulalos. A segunda sesión fotográfica os faría xa irreconocibles, pois para entón o que captaba a Polaroid eran os membros arrancados de quenes foron as súas víctimas.
   A destinada a ser a súa última víctima, precisamente unha muller, foi Tracy Edwards, de 32 anos, que tivo o sangue frío de dialogar co asasino para, nun descuido de Dahmer, a pesar de estar esposada, lograr fuxir e avisar a un policía que había nos arredores do apartamento.
   Na súa declaración, e tras unha aséptica confesión e recoñecemento da autoría dos crímenes, un enmudecido Jeffrey Dahmer apenas deu explicación convincente algunha. Era un asasino mais dos que matan sen motivo algún.
   O 16 de Fevreiro de 1992, “o carniceiro” Dahmer era condeado a cadea perpétua.

Tintín

   Para os seguidores do cómic Tintín, o universo Tintín é adictivo. Un empeza lendo os 23 álbumes; cando non é suficiente, se continúa coa adquisición das versións orixinais en branco e negro das historias e se acaba por rastrexar o impensable en cada viñeta: se traducen as proclamas prochinas de O loto azul , se buscan as actualizacións que fixo Hergé en fondos e vestiarios dos volumes ou se atopa ó propio debuxante retratado xunto á súa inmortal creación.
   Este é o material sobre o que se sustenta o libro Tintín, o sono e a realidade, escrito polo periodista británico Michael Farr e editado en España por Zendrera Zariquey. Farr tivo acceso ós arquivos da Fundación Hergé e a súa primeira conclusión é que o autor era un coleccionista minucioso da realidade. Georges Remi, o seu verdadero nome, recopilaba libros, recortes de revistas e calquer cousa que crera de utilidade para construir as súas historias. Porque a verosimilitude se convirtiu no obxetivo de Hergé: casas, automóviles, avións, paisaxes e, por suposto, as roupas dos secundarios (Tintín só cambiou os seus pantalóns de golf no último álbum) teñen un referente real.
   Farr hilou un exercicio de tintinoloxía y tintinofilia para revelar ó aficionado ou ó curioso as fontes do debuxante. Os relieves incas de O templo do sol están tomados de revistas de arqueoloxía; o ídolo de A orella rota  baseouse nunha estatuiña precolombina; o seu axudante, Bob de Moor, tomou bocetos de buques mercantes para Stock de coque . Así, as viñetas dos 23 álbumes non só recollen as aventuras do reporteiro do tupé, senón que documentan fehacentemente o século XX, desde os soviets do inicio ás guerrillas latinoamericanas dos 70. Farr tamén vota luz sobre a orixe dalgunhas personaxes: a Castafiore se inspira nunha familiar, en 1913 existiu un marino chamado H.J. Haddock no porto de Liverpool, e do semanario Le Miroir sairon X33 y X33 bis, coñecidos agora por todos como Hernández e Fernández. O profesor Tornasol tamén tivo o seu dobre despistado na realidade.
 
 

Historias do programa nº5 (2/11/2002)

25 anos do primeiro disco dos Sex Pistols

   En Outubro de 1977, salía á luz o primeiro disco dos Sex Pistols co título: “Never mind the bollocks, here´s  the Sex Pistols”, algo así como: “Impórtanos uns collóns, aquí están os Sex Pistols”.
   A portada tiña un fondo amarelo chillón cunha banda rosa coa palabra “bollocks” (collóns) escrita enriba. O término colóns convertiuse en motivo de xuizo (en teoría, a banda infrinxía unha lei británica de 1899), ademais de provocar que a mayoría das tendas se negase a poñer o álbum nos escaparates.
   Ó grupo e ó seu axente Malcom McLaren, lles tocara a lotería: pasar a disposición dun xuiz por “indecencia e ofensas ó orde público”, xenerou avalanchas de publicidade gratuita. Co apoio do dono da discográfica que editou o disco, o excéntrico millonario Richard Branson, McLaren refutou as acusacións argumentando que bollockes era unha palabra que proviña da vella tradición anglosaxona e da que os ingleses deberían sentirse orgullosos. O surrealismo tomou tintes ainda mayores cando o grupo gañou o pleito: os vendedores de periódicos sensacionalistas anunciaron a gritos ó día seguinte: “collóns é legal”.

A movida dos 80

   Pasaron xa vinte anos da famosa movida dos 80, onde se deu quizais a época mais dourada do pop español. Nas últimas semáns coincidiron, nas librerías, biografías de Alaska, Nacha Pop, Hombres G e Julián Hernández. Fernando Márquez, alma de La Mode, regresou cun disco en solitario. O mesmo fixeron Nacho Goberna de La dama se esconde, Siniestro Total, Jaime Urrutia de Gabinete ou Loquillo.
  Todo este “revival” devolveu ós treintañeiros e cuarentóns ós días dourados da movida dos 80. Unha movida que se encargan de votar por baixo tanto Jesús Ordovás como Alaska.
   Jesús Ordovás nunha biografía sobre Siniestro Total, falando do intercambio cultural que tivo lugar no ano 1987, entre Madrid e Vigo que levara o lema de Madrid se escribe con V de Vigo decía o seguinte:
   Con “Yo ya fui a Cangas del Morrazo”, Siniestro provocou nos ambientes da Modernidade madrileña un sentimento de envexa e frustación, de proporcións históricas. Envexa, porque os post-modernos da engreída nova Capital da Movida, nunca foran a Cangas do Morrazo, e iso era unha bofetada no seu orgullo. Frustración, porque se perderan un hito digno de ser cantado por Siniestro.
   Así que se reuniron os Notables da Movida e o Consello Xeral de Deseño e Organización de Festas e Viaxes a Conta da Administración e se puso en marcha un plan para coñecer Cangas do Morrazo. Iso de ir a Leguina e decirlle pola cara que os Cen Notables da Movida querían ir a conta das arcas da Comunidade de Madrid a comer marisco a Cangas do Morrazo, era unha vulgaridade, e McNamara, Tino Casal e Paco Clavel non o terían aceptado.
    O mellor era facer un hermanamento cos galegos, se lle ocorriu a alguén. Convencer ós edís de Cangas do Morrazo e de Madrid para que se deran unha perta e aproveitar para montar unha festa con Siniestro Total, Alaska e algunha outra banda da movida madrileña.
   Sen embargo, o problema estaba en que, en Cangas, non había movida, e mal se podían hermanar as movidas de Cangas e Madrid, se os do Morrazo non era ninguén. Pero iso solucionouse falando con Soto, o alcalde de Vigo. Soto estaba facendo o imposible por facer de Vigo a capital da Movida Atlántica, e un hermanamento con Madrid lle veñía como anel ó dedo.
    Ós poucos días, os Notables da Movida conseguiran os cartos para costear o viaxe, o hotel, a comilona e as actuacións das estrelas convidadas. En Vigo, cruzar a Ría e visitar cangas era cosa feita.
    Nunca na Historia da Humanidade se conseguira algo igual: que un centenar de artistas e plumillas de moda viaxaran nun tren especial, cun prezo de 15 millóns de pesetas a cargo das arcas públicas.
 
 

Historias do programa nº3 (19/10/2002)

Vigo e o tranvía

   En 1914, botou a andar o tranvía que, competindo cos primeiros coches e os centos de carros unían os barrios de Bouzas, Cabral e Chapela. Mais tarde creáronse dúas liñas de mais longo percorrido cara ó Porriño e Baiona, esta última moi concurrida polos veráns e cuia estación estaba situada na actúal Praza de América.
   Restos das vías polas que transitaban os tranvías son ainda visibles na rúa Uruguay. Espacios medraban sen parar a principios do século XX. En torno á estrada de Castela foise formando o barrio do Calvario, cada vez mais populoso. Os tres portos, pesqueiro, comercial e de transatlánticos foron definidos nos anos 20 e 30, cando as empresas conserveiras e os estaleiros, caso de Barreras, fundada en 1928, xa hexemonizaban a estampa do litoral.

40 anos do Love me do dos Beatles

   Os estudios Abbey Road de Londres son, hoxe en día, case un templo de peregrinación: alí se rexistrou o groso das obras mestras dos Beatles. Pero cando os 4 músicos de Liverpool acudiron alí para gravar o seu primeiro disco, entraron pola porta de servicio e se viron obrigados a montar os seus equipos.
   Para lograr gravar as súas propias composicións, os Beatles tiveron que prantarse cunha terquedade temeraria. A compañía quería impoñerlles como primeiro sinxelo a canción “How do you do it”, unha horteirada dun tal Mitch Murria. Según Lennon “ aquello era algo realmente cursi”. Ö final, EMI cedeu. “Love me do” editouse en outubro de 1962 e chegou ó número 17.
   “Escoitala por primeira vez na radio foi o mayor colocón da miña vida”, contaba George Harrison. Pero a Ringo nunca lle gustou aquela peza. E é que, na grabación, el só toca as maracas. “O carca de George Martín (Productor dos Beatles) impuso a un fodido batería profesional” diría mais adiante Ringo Star.

Jim Jones: A traxedia da Guayana

   James Jones era un simpático comercial adicado á venta de peluches a domicilio na zona de San francisco. Un día fruto dun arrebato místico decidiu tomar os hábitos e fundar unha congregación na que os acólitos profesaban un exaxerado culto á súa personalidade.
   Coas autoridades un tanto molestas polas actividades irregulares da súa comunidade, Jones decidiu trasladar a súa congregación abandoando California para instalarse nunha nova cidade, curiosamente chamada Jonestown, no corazón da selva guayanesa.
   Libre de toda vixilancia, Jones instaurou un réxime dictatorial onde a escravitude e o dereito de pernada eran só a punta de lanza dun universo de loucura e aberración.
   Alertados por algúns acólitos arrepentidos, as autoridades estadounidenses enviaron unha delegación para investigar os supostos desmanes cometidos na comunidade.
   A delegación gubernamental, congresista Leo Ryan á cabeza, foi masacrada e a matanza foi recollida por un cámara que acompañaba á expedición antes de ser abatido el mesmo.
   Acorralado e coa súa cidade en virtual estado de sitio, Jones decretou o suicidio masivo por inxestión de veneno; os indecisos foron acribillados e o total de supervivintes apenas alcanzou  a decena. O propio Jones foi atopado morto cun disparo na cabeza.
 
 

Historias do programa nº2 (12/10/2002)

A censura e o rock

   O rock como calqueroutro medio de expresión foi moi perseguido nalgúns paises ó longo do planeta. Sobre todo, se ese país vivía nunha dictadura ou estado de represión. Como, por exemplo, ocorriu na España de Franco ou na Arxentina de Videla.
   En Arxentina, o desarrollo da escena do rock empezou a finais dos anos 60 pero o réxime dictatorial que se implantou unha década mais tarde, a mans do xeneral Videla, trouxo consigo a aplicación de medidas contundentes en canto á liberdade de expresión que afectaron negativamente ós grupos e cantantes.
   Non só os cantautores politizados foron vetados, senón tamén moitos expoñentes da canción lixeira e o rock. En 1981, o governo arxentino dispoñía dunha lista negra na que figuraban 222 cancións cuia publicación e difusión estaban oficialmente prohibidas. Nesta lista negra, había casos curiosos como os seguintes:
Amor libre e Jamás de Camilo Sesto
Las mujeres ni fú ni fá de Peret
Te recuerdo Amanda de Victor Jara
Pequeño Superman de Perales (tema que o réxime considerou unha denuncia do consumismo)
No nos moverán de Joan Baez
Cocaine de Eric Clapton
E a canción que imos escoitar agora Sólo pienso en ti de Victor Manuel.

O crecemento de Vigo

   No ano 1900, Vigo contaba con 23.000 habitantes e era a quinta cidade de Galicia tras Lugo, Ferrol, Compostela e A Coruña (que duplicaba en nº a Vigo).
   O gran auxe demográfico tivo lugar entre 1960 e 1980, periodo no que Vigo gañou 100.000 habitantes, cifra que lle proporcionou a Vigo unha pirámide de poboación moi xoven; catro de cada dez novos residentes eran ourensáns.
   En 1968, Vigo pasou a ser a primeira cidade galega por nº de habitantes. Ante tal circunstancia, houbo que aloxar a miles de novos residentes pero a actuación inmobiliaria nesas décadas deixou moito que desexar.
   A cidade cambiou de fisonomía brutalmente en tan só 50 anos, e en pouco se parece o Vigo de agora ó dos anos 50. Da rúa Ecuador á praza de España todo era monte, o mesmo que a Gran Vía e as actuais rúas Zamora e Barcelona, que non existían. Nos terreos do actual Concello había entón un cuartel, e a Vía Hispanidade era unha corredoira rural que bordeaba o Castro. Na zona das Travesas, en fronte do Instituto santa Irene, estaban solitarias, as casas das Pernas, e no outro ángulo remataba o percorrido do tranvía urbano nunha estación da que partía a liña de Baiona
   As avenidas de Castrelos, Fragoso, Florida e Castelao nin se maxinaban ainda. Ata 1963 non se iniciou o polígono de Coia. Dende o paseo de Alfonso e Llorente se baixaba á praia de San Francisco. Antes de trazarse a avenida de Beiramar, o camiño ás Travesas era o actual tramo Pi i Margall-Lopez Mora, daquela todo rural, sulcado polas vías do tranvía e abeirado por chalés, do que é bo exemplo O Pilar, a actual casa da Xuventude.
   Nos anos 40 e 50 creáronse as grandes empresas de construcción naval, caso de Vulcano, Santodomingo, Ascón e Freire. En 1960 creuse a empresa pesqueira Pescanova e en 1957 Citroen. Outras empresas como Alvarez ou Refrey, completaban unha amplísima oferta laboral, naqueles anos nos que se abría o Aeroporto de Peinador e comezaba a construirse o Hospital Xeral.

40 anos de James Bond

   James Bond acaba de cumprir 40 anos. Moitas aventuras correu esta personaxe desde aquel outubro de 1962 cando se estrenara a 1ª película. A película titulábase “007 contra o Doutor Non” e estaba interpretada por Sean Connery.
   Sean Connery interpretaría o papel de James Bond en 7 ocasións. Os fans do axente 007 considéranno o mellor James Bond de todos os actores que interpretaron este papel. E iso que Sean Connery chegou a afirmar que odiaba a personaxe de Bond.
   Roger Moore tamén interpretou a Bond en 7 ocasións. Chegouse a dicir que parecía estar anunciando un brandy mais que facendo de espía. George Lazenby nunha ocasión (sen dúbida o peor 007), Timothy Dalton en dúas e Pierce Brosnan en tres ocasións polo de agora.
   James Bond foi obra de Ian Fleming, comandante da Mariña Británica que, desde o seu retiro en Xamaica, escribiu 12 novelas co seu espía como protagonista que logo deron lugar a 20 películas.
   O patrón das películas é sempre o mesmo. James Bond ou Axente 007 é un tipo maduro e atractivo, sempre fiel ós servicios da súa Maxestade británica. En todas as películas Bond conta cunha serie de artiluxios feitos exclusivamente para el, que lle axudarán a derrotar ó enimigo. Sempre está rodeado de mozas xeitosas coas que acabará na cama. O seu viño é un Pedignon do 56, entende de roupa, perfumes, e fuma un tabaco que fan exclusivamente para el.
   Ou sexa, temos o primeiro “pijo” cinematográfico da historia.
   Dentro de pouco, estrenarase unha nova entrega de James Bond. A película leva por título “Morrer outro día”, e está interpretada por Pierce Brosnan e Halle Berry.
 
 

Historias do programa nº1 (5/10/2002)

Rúa dos poboadores

   Ben é sabido por case todos de vos que Vigo é a cidade mais grande de Galiza, pero non sempre foi así, de feito o aumento de poboación non se deu ata os anos 60.
   No ano 1440 era tan pouca a poboación que o rei Xoán II outorgou unha carta-póboa concedendo privilexios a todos aqueles que quixeran vivir en Vigo. Esa foi a razón pola que despois se chamou Rúa dos Poboadores a esa coñecida travesía do casco vello, barrio que ainda conserva evidentes signos  do irregular trazado urbanístico medieval.

Queen

   Queen é un dos poucos grupos no que todos os componentes aportaron algo nos grandes éxitos do grupo. Así Freddy Mercury compuso a lexendaria Bohemian Rhapsody ou o We are the champions, Brian May compuso a que xa é todo un himno We will rock you, o batería Roger taylor compuso Radio gaga ou a kind of magic e o baixista John Deacon compuso Another one bites to dust, friends will be friends ou I want to break free.
   Esta última canción era orixinalmente unha canción de amor ainda que nalgúns paises de Sudamérica e en Sudáfrica convertiuse nun himno de liberación. Moitos periodistas preguntáronlle a Freddy se esa canción era un himno á liberación gay e Freddy sempre respondía: “Que va...se non a escribin eu. Foi John que está casado e ten dous fillos”.

Ed gein

   Películas de terror tan famosas como Psicosis ou A matanza de Texas tiveron un precedente na vida real. A personase na que se inspiraron esas dúas películas foi un tipo chamado Edward Gein.
   Ed Gein foi educado por unha nai castradora e dominante que, á súa morte en 1945, deixou tras de si a un fillo de 39 anos emocionalmente incapaz e psicolóxicamente perturbado. Coa única ocupación de facer chapuzas nas casas dos seus viciños e levado pola súa insoportable soedade, Gein empezou a aficionarse  a pasar as noites no cemiterio local de Plainfield, Wisconsin, desnterrando cadáveres.
   Se nos atenemos á clásica definición do asasino en serie como alguén que mata polo menos a tres persoas nun periodo dilatado de tempo, Gein escapa a tal definición xa que unicamente se recoñece que asasinara dúas mulleres, unha en 1953 e outra en 1957.
   Precisamente, durante a investigación sobre a desaparición desta segunda víctima foi cando a policía, atopando sospeitoso a Gein, irrumpiu na súa casa para atopar á víctima decapitada e suspendida do teito polos nocellos, disposta para ser aberta en canal. Na casa, denominada pola prensa no seu momento como unha auténtica “casa dos horrores”, se atoparon obxetos de fabricación caseira tales como sillas tapizadas con carne humana, lámaparas cuias pantallas estaban confeccionadas con pel, un coitelo cuio mango era de oso humano, oito vaxinas desecadas e varios fetiches mais; pero sen dúbida o obxeto estrela era un delantal feito coa pel do torso duna muller, co que Gein gustaba de disfrazarse maxinando ser a sua propia nai.
   Tras dez anos de reclusión nun hospital psiquiátrico, Gein foi xulgado; a pesar de ser declarado culpable, se lle declarou incapacitado mentalmente, polo que volveu ó centro psquiátrico onde morreu de cancro en 1984.