Με το εν λόγω βιβλίο, έρχεται να συμπληρωθεί σε ένα καίριο σημείο η σύγχρονη εν Ελλάδι βιβλιογραφία αναφορικά με την πολύ «δύσκολη» περίοδο της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν δηλαδή έγινε η μεταστροφή της κεντρικής εξουσίας, τόσο στην Παλαιά Ρώμη όσο και στη Νέα του Βοσπόρου, κατά της παραδοσιακής, εθνικής Θρησκείας και υπερ της νέας ιουδαιοχριστιανικής. Οι αλλεπάλληλοι νόμοι των εκχριστιανισθέντων αυτοκρατόρων κατά των Εθνικών, τόσο στον λεγόμενο «Θεοδοσιανό» Κώδικα όσο και στον «Ιουστινιάνειο», παρατίθενται στο πρωτότυπο λατινικό κείμενο και στην ελληνική τους μετάφραση, μαζί με πλούσιες και πολύ κατατοπιστικές σημειώσεις και ένα καλό γλωσσάριο στο τέλος της εκδόσεως. Εξαιρετικό ενδιαφέρον ωστόσο έχει και η εμβόλιμη παράθεση (σελίδες 111-132), ανάμεσα στους δύο Κώδικες, της νομοθεσίας του «ανορθωτού των Ιερών» Ιουλιανού περί της μη βεβηλώσεως της Ελληνικής Παιδείας από τους χριστιανούς δασκάλους που την χρησιμοποιούσαν όχι για να τιμούν, αλλά για να καθυβρίζουν τα ιερά και όσια των Ελλήνων.  
Το βιβλίο αποτελεί για τον φίλο της Ιστορίας και του Αρχαίου Κόσμου, ένα εξαιρετικό βοήθημα που «ζωγραφίζει» με έντονες γραμμές, μέσα από τα ίδια τα λόγια των εδίκτων των διωκτών του Εθνισμού, την τρομερή μοίρα εκείνων των καλλιεργημένων ανθρώπων που ήλθαν αντιμέτωποι με τον βασανιστή, τον δήμιο ή τον μαχαιροβγάλτη μοναχό, μόνο και μόνο επειδή ήσαν οι φυσικοί φορείς ενός ανώτερου Πολιτισμού, Θρησκείας και Έθους (B.P.). 

Ένα πρωτοποριακό έργο επάνω στη μυστηριακή σχέση ανάμεσα στον Άνθρωπο και τη Μάνα Γή, μία δια λόγου περίτεχνη τελετουργία, μέσα από 12 εξαιρετικές αφηγήσεις, προς τιμήν της φυσικής μητέρας της κάθε επιγείου υπάρξεως..

Στην πραγματεία αυτή, η οποία απετέλεσε την επί διδακτορία διατριβή του στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, εν έτει 1999, ο Γ. Ν. Μανιάτης αποσκοπεί στη διόρθωση της ευρυτάτης παρερμηνείας του φυσικού φιλοσόφου Ηρακλείτου μόνον ως “φιλοσόφου της μεταβολής” όσον αφορά στο Είναι και στον Κόσμο. Ογκώδης και υπερτεκμηριωμένη, όπως συνηθίζεται στις διατριβές, η πραγματεία αυτή ανοίγει αρκετά το εύρος τής από εμάς θεάσεως των θέσεων του Εφεσίου φιλοσόφου και συντελεί αρκετά στην πολύ δύσκολη για τον τωρινό άνθρωπο εγγύτητα προς μία μορφή σκέψεως προ πολλού καταστραφείσα προς όφελος της κυριάρχου μυωπίας την ημετέρων ημερών. Ο συγγραφέας εμφανίζει τον Ηράκλειτο να αντιλαμβάνεται τον Κόσμο και το Είναι ταυτοχρόνως ως μεταβολή και ως ταυτότητα, όχι μόνον το ένα ή το άλλο, τα οποία επιπλέον η σύγχρονη αντίληψη κάνει το σφάλμα να τα θεωρεί μεταξύ τους ενάντια. Ο Ηράκλειτος αποδεικνύεται μέσα σε αυτή την πραγματεία ένας οξυδερκέστατος κοσμολόγος, οι θέσεις του οποίου συνάδουν με τις πλέον πρόσφατες αστροφυσικές ανακαλύψεις με έναν τρόπο τουλάχιστον αξιοθαύμαστο, που πιστοποιεί το μεγαλείο και την υψηλή επιστημονικότητα και λογικότητα της προχριστιανικής Ελληνικής κοσμοθεάσεως «.. (ο Ηράκλειτος) συνέλαβε μόνον δια του νού του, ό,τι η σύγχρονη Επιστήμη διδάσκει με τα πιο ανεπτυγμένα επιστημονικά και τεχνολογικά μεσα που διάθετει» (σελ. 35). Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα συγκεκριμένο τμήμα του βιβλίου (σελ. 255 - 375) όπου εξετάζονται όλες οι διαφορετικές εκφάνσεις τού Είναι με τις οποίες ο Ηράκλειτος παρουσιάζει τον Κόσμο: το Πυρ, τον Λόγο, τον Θεό, την Έριδα, την Δίκη, τον Πόλεμο, τον Αιώνα, το “σοφόν”, τη Χρησμοσύνη, τον Κόρο, τον Κεραυνό, το Νόμο και την Γνώμη. Ένα βιβλίο προς απόκτηση. (ΒΡ)

Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, στο οποίο μελετάται, δίχως άχρηστες μακρηγορίες, η πολυσύνθετη προσωπικότης του μεγάλου εκείνου αυτοκράτορος της Νέας Ρώμης του Βοσπόρου, από μία σκοπιά που ελάχιστα έχει προβληθεί, μία πολιτική σκοπιά, μακράν απέχουσα από την συνήθη ενθουσιώδη αλλά ρηχή επευφημία ή την υπερέμφαση στις νεοπλατωνικές απόψεις που ταλάνιζαν την ταραχώδη εποχή του. Ο συγγραφέας τιμά εδώ τον εστεμμένο φιλόσοφο, μέσα από την μελέτη της πολιτικής στάσης και μάχης αυτού του σπουδαίου ανδρός σε μία ιστορική στιγμή που το θρησκευτικό στοιχείο παύει να αναγνωρίζεται από τις κοινωνίες ως συστατικό στοιχείο της Πολιτικής και ανεβαίνει στο ύπατο βάθρο της ισχύος, ως τάχα η πρότυπη βάση του πολιτικού συστήματος του Μεσαίωνος που έρχεται μέσα από το χριστιανικό σκότος και την τυραννία των «ελέωι Θεού» μοναρχών. Ο συγγραφέας, και αυτό γίνεται εμφανές από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου, γνωρίζει πολύ καλά το θέμα που διαπραγματεύεται και παρουσιάζει μία ολοκληρωμένη φωτογραφία του Ιουλιανού και της εποχής του, υπό την σπάνια βεβαίως γωνία θεάσεως που προαναφέραμε, συνεπώς η εργασία αυτή πρέπει να χαιρετισθεί ως ένας ακόμη γερός λίθος στο αρχαιογνωστικό οικοδόμημα που στις ημέρες μας ανοικοδομείται γοργά προς κατανόηση, άρα και δόξα, της χιλιοκακοποιηθείσης και χιλιοαποσιωπηθείσης Εθνικής μας Κληρονομιάς.

Στην ομολογουμένως ολιγάριθμη ελληνική βιβλιογραφία για τον Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα, αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο που συνέδεσε με θαυμαστό αλλά και θαρραλέο τρόπο τον Εθνικό μας ιστό επάνω από την κακοσκαμμένη τάφρο των Βυζαντινών που προορισμό της είχε το να χωρίσει οριστικά τον Έλληνα από τις αρχαίες εθνικές του ρίζες, έρχεται να προστεθεί το εξαιρετικό αυτό βιβλίο του Χρήστου Μπαλόγλου. Πρόκειται για ένα βιβλίο που διαπραγματεύεται σε αρκετό βάθος αναλύσεως, δηλαδή αρκούντως εγκύρως, το οικονομικό σχεδίασμα του επωνομαζομένου «Φιλοσόφου του Μυστρά» στην θαυμαστή εκείνη απόπειρά του να αντιστρέψει την ροή των δυσκόλων καιρών του και να αναγεννήσει τον Έλληνα Άνθρωπο μέσα από τα σκότη της αγνοίας, της απαιδευσίας και της απουσίας ιστορικής μνήμης που επιχειρούσαν να εκμεταλλευθούν οι στυγνοί Βυζαντινοί θεοκράτες για τον πλήρη αφανισμό του Ελληνικού Έθνους. Το βιβλίο δεν αποτελεί μία αυτοτελή πραγματεία, αλλ’, αντιθέτως, συντίθεται από δέκα διαφορετικές μελέτες (που απλώνονται και σε αγγλικό και γερμανικό κείμενο) των οποίων κοινό χαρακτηριστικό είναι η εστίαση στη μελέτη και ανάλυση των οικονομικών απόψεων του «Φιλοσόφου του Μυστρά». Τεκμηριωμένα, τέλος, και με μία αρκετά εκτενή βιβλιογραφία, τα «Πληθώνεια Οικονομικά Μελετήματα» αναδεικνύονται σε ένα πολύ σημαντικό, οπωσδήποτε προς απόκτηση, βιβλίο.

Τα πιο πάνω 5 βιβλιαράκια, μαζί με δύο ακόμη για τους Φιλισταίους, τους Ετρούσκους και τους Φοίνικες, αποτελούν τμήματα ενός ευρυτέρου έργου του συγγραφέως που τιτλοφορείται «Συνοπτική Ιστορία των Ελλήνων», γραμμένου εμφανέστατα με εξαιρετική αγάπη για το έθνος μας και επαρκώς τολμηρό ώστε να παρακάμπτει αρκετές φορές τα δεδομένα της στημένης Ιστορίας. Η γραφή τους επιμένει στο πολυτονικό σύστημα γραφής το δε όλο έργο παρουσιάζεται αρκετά καλά από τον ίδιο τον δημιουργό στο προλόγισμα ενός εκάστου αυτών των 5 μικρών τόμων: «η στοιχειώδης γνώσι της Ιστορίας μας, από όλους τους Έλληνες, είναι ίσως το ισχυρότερον ειρηνικόν όπλο μας. Η σειρά λοιπόν των μικρών αυτών βιβλίων, έχει σκοπό να διευκολύνει τους Έλληνες να μάθουν συνοπτικά ένα βασικό μέρος της Ιστορίας μας, με τον πιο εύκολο τρόπο. Είναι πεποίθησί μας ότι όλοι όσοι μπορούν να γράψουν Ιστορία, είναι Εθνικό τους χρέος να το πράξουν..» (τηρείται η ορθογραφία του συγγραφέως). Μία καλαίσθητη προσπάθεια παρουσιάσεως των εθνικών μας ριζών με εξαιρετικά εύχρηστη μορφή.