บทที่1 ...อรุณรุ่งที่เชียงของ...

          เส้นทางคดเตี้ยวไปมา แบ่งเป็น 2 ช่วง  คือไทยสร้างช่วงหนึ่ง จีนสร้างอีกช่วงหนึ่ง นั่งๆไปรู้ได้เลยว่า ทางที่สร้างโดยประเทศจีนไม่ค่อยขรุขระ ผิวถนนราบเรียบ  ผิดกับช่วงที่ผู้รับเหมาไทยเป็นคนสร้าง จะมีปะผู ผิวถนนเสียอยู่มากกว่า

          เส้นทางสายห้วยทราย-บ่อเต็น ใน สปป.ลาว คดเคี่ยวอย่างนี้ ๆ

แล้วเราก็เลยเจอ เลยเห็นอย่างนี้ ในระหว่างทาง

         บางโค้งนั้น  ถ้าหลุดทะลุไปก็เป็นเหว

          ผ่าน ตรวจคนเข้าเมืองมาแล้ว  นี่เป็นด้านหลังของด่านที่บ่อหาร ที่นี่ เราก็จัดการแลกเงินเสียเลย เก็บเงินมาคนละ หนึ่งหมื่นบาท แลกเงินหยวน อัตราแลกที่ด่านนี้ จะได้ประมาณ 4บาทกว่าๆ ต่อ 1 หยวน ถ้าเข้าไปข้างในหรือแลกธนาคารแล้ว ต้องถึง 5 บาท

        บ้านเมืองของจีน วิถีชีวิตของคนจีน ที่บ้าน "บ่อหาร" ชายแดนจีน-ลาว

นั่งรถโดยสาร เป็นรถเมล์เล็ก จากบ่อหาร เพื่อเข้าเมือง "เมืองล่า" คนไทยเรียก เมืองแสนล่า คนจีนเรียก เหมิ่งหลา เห็นป้ายเขียนเป็นภาษาอังกฤษไว้ว่า Mem La ....ส่วนป้ายนี้เป็นป้ายโฆษณาแรกที่เห็นในจีน

นั่งรถเมล์เล็กจากบ่อหารมาสัก40 นาที ก็ถึงแล้ว เมืองล่า อยู่ห่างจากบอหาร ประมาณ 40 กม.  มาถึงก็เย็นวันที่ 14 พค.แล้ว เรานั่งรอ มิสเตอร์จืด ชาวจีนสิบสองปันนา ไกด์จำเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์อีกท่านหนึ่ง มาเป็นไกด์+ล่าม ให้เรา   ประมาณ 1 ทุ่ม มิสเตอร์จืดก็โผล่มา มิสเตอร์จืดนี้ จำเป็นสำหรับพวกเรามาก เพราะต้องคอยสื่อสารให้แก่เรา เมืองจีนอย่าแหยมไปพูดภาษาอังกฤษ รับรองอดตาย ที่นี่มันไม่พูดอังกฤษกัน เคยลองถามเด็กชั้นประถมที่เป็นเด็กโตแล้ว "ว็อท อิส ยัวร์ เหนม " มันนิ่งเงียบ แสดงว่า โรงเรียนประถม - มัธยม มันไม่สอนภาษาอังกฤษแน่ๆ

รถนอนคันนี้ (นอนจริงๆไม่มีที่นั่งมีแต่ที่นอน) จะพาเราจากเมืองล่า ไปคุนหมิง ระยะทางประมาณ 600 กม.กว่าๆ บนรถจะแบ่งเตียงนอนเป็น 3 แถว ริมซ้าย ริมขวา และตรงกลาง ที่นั่งซึ่งอันที่จริงควรเรียกว่าเบาะนอน ก็เป็นเบาะนอนล้วนๆ ไม่มีที่นั่ง หัวคนหน้าสุด ก็จะอยู่ปลายเท้าอีกคนหนึ่ง ใครโชคดีนอนปลายเท้าของไอ้คนใส่ถุงเท้าเหม็นๆมาก็นอนดมเท้ามันมาตลอดทาง

เส้นทาง เมืองล่า - คุณหมิง จะเห็นแปลงกล้า(น่าจะเป็นกล้ากล้วย)มากจริงๆ  เพราะที่นี่ปลูกกล้วย พอๆกับปลูกยาง แต่ในสิบสองปันนา ปลูกยางมากที่สุด ภูเขาเนินเขาสุดตา ปลูกแต่ยาง